ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସ ପୂଜିତୋ ମୁନିଃ ପ୍ରାହ କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତପଃ । ରାଜନ୍ କଥଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କିଂ ତେ କାର୍ଯଂ ଵିଵକ୍ଷିତମ୍ ।। ୪୪.

ମୁନିଙ୍କୁ ଆଦର କରିବା ପରେ, ସେ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରୁଛ? ରାଜା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, କ'ଣ କାମନା ରଖିଛ?'

ରାଜୋଵାଚ । ଅପୁତ୍ରୋଽହଂ ମହାଭାଗ ନାସ୍ତି ମେ ପୁତ୍ରସଂତତିଃ । ତେନ ମେ ତପ ଆଂସ୍ଥାଯ କୃଷ୍ଯତେ ସ୍ଵତନୁର୍ଦ୍ଵିଜ ।। ୪୪.

ରାଜା କହିଲେ: ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋର କୌଣସି ପୁଅ ନାହିଁ, ପୁଅ ପରମ୍ପରା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏହି କଷ୍ଟକର ତପସ୍ୟା କରୁଛି, ଏବଂ ମୋ ଦେହ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏହି ଦୁଃଖ ମୋତେ ଭଲି ଯାଉଛି।

ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯ ଉଵାଚ । ଅଲଂ ତେ ତପସାଽନେନ ମହାକ୍ଲେଶେନ ପାର୍ଥିଵ । ଅଲ୍ପାଯାସେନ ତେ ପୁତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।। ୪୪.

ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ: ରାଜା, ଏତେ ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟରେ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ ତୁମେ ପୁଅ ପାଇବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ରାଜୋଵାଚ । କଥଂ ମେ ଭଵିତା ପୁତ୍ରୋ ଅଲ୍ପାଯାସେନ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ । ଏତନ୍ମେ କଥଯ ପ୍ରୀତୋ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରଣତସ୍ଯ ହ ।। ୪୪.

ରାଜା କହିଲେ: ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏମିତି କିପରି ମୁଁ ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ ପୁଅ ପାଇପାରିବି? ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ କୁହ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିସ୍ତେନ ପାର୍ଥିଵେନ ଯଶସ୍ଵିନା । ଆଚଖ୍ଯୌ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ଚେମାଂ ଵୈଶାଖେ ସିତପକ୍ଷଜାମ୍ ।। ୪୪.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଏପରି ଯଶସ୍ୱୀ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରିଲେ, ମୁନି ଏହି ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।

ସ ହି ରାଜା ଵିଧାନେନ ପୁତ୍ରକାମୋ ଵିଶେଷତଃ । ଉପୋଷ୍ଯ ଲବ୍ଧଵାନ୍ ପୁତ୍ରଂ ନଲଂ ପରମଧାର୍ମିକମ୍ । ଯୋଽଦ୍ଯାପି କୀର୍ତ୍ଯତେ ଲୋକେ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକୋ ନରୋତ୍ତମଃ ।। ୪୪.

ସେ ରାଜା, ପୁଅ ପାଇବାକୁ ବିଶେଷ ଇଚ୍ଛା କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବ୍ରତ କଲେ ଏବଂ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ ନଳଙ୍କୁ ପାଇଲେ, ଯିଏ ଏଯାଁ ସୁଧା ଲୋକରେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଓ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ।

ପ୍ରାସଙ୍ଗିକଂ ଫଲଂ ହ୍ଯେତଦ୍ ଗତସ୍ଯାସ୍ଯ ମହାମୁନେ । ସୁପୁତ୍ରୋ ଜାଯତେ ଵିତ୍ତଵିଦ୍ଯାଵାନ୍ କାନ୍ତିରୁତ୍ତମା ।। ୪୪.

ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ବ୍ରତ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଅନୁଷଙ୍ଗିକ ଫଳ: ଭଲ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଉତ୍ତମ ରୂପ ଥାଏ।

ଇହ ଜନ୍ମନି କିଂ ଚିତ୍ରଂ ପରଲୋକେ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ମେ । କଲ୍ପମେକଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଵସିତ୍ଵାଽପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ ।। ୪୪.

ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ପରଲୋକର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ: ଏହି ବ୍ରତ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ବାସ କରିଥାଏ।

କ୍ରୀଡତ୍ଯନ୍ତେ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟୌ ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତ୍ରିଂଶତ୍ଯବ୍ଦସହସ୍ତ୍ରାଣି ଜୀଵତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। ୪୪.

ସେଠାରେ ଖେଳି ଶେଷ କରି, ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହୁଏ, ଏବଂ ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠମାସେଽପ୍ଯେଵମେଵଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଵିଧିନା ନରଃ । ଅର୍ଚଯେତ୍ ପରମଂ ଦେଵଂ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ଶୁଭୈଃ ।। ୪୫.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଏହିପରି ଭାବରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ଫୁଲରେ ପରମ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ନମୋ ରାମାଭିରାମାଯ ପାଦୌ ପୂର୍ଵଂ ସମର୍ଚଯେତ୍ । ତ୍ରିଵିକ୍ରମାଯେତି କଟିଂ ଧୃତଵିଶ୍ଵାଯ ଚୋଦରମ୍ ।। ୪୫.

ପ୍ରଥମେ 'ରାମାଭିରାମ' ବୋଲି ଚରଣକୁ ପୂଜିବା, ପରେ 'ତ୍ରିବିକ୍ରମ' ବୋଲି କଟିକୁ, ଏବଂ 'ବିଶ୍ୱଧାରୀ' ବୋଲି ଉଦରକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଉରଃ ସଂଵତ୍ସରାଯେତି କଣ୍ଠଂ ସଂଵର୍ତ୍ତକାଯ ଚ । ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଧାରିଣେ ବାହୂ ସ୍ଵନାମ୍ନାଽବ୍ଜରଥାଙ୍ଗକୌ ।। ୪୫.

ଉରକୁ 'ସଂବତ୍ସର' ବୋଲି, କଣ୍ଠକୁ 'ସଂବର୍ତ୍ତକ', ବାହୁକୁ 'ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ' ବୋଲି, ଦୁଇ ଅଂଜଳିକୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ନାମରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ସହସ୍ତ୍ରଶିରସେଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ପ୍ରାଗୁକ୍ତଂ କୁମ୍ଭଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ ।। ୪୫.

ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିଲା ପରେ, ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା କୁମ୍ଭକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରାଗ୍ଵଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗଚ୍ଛନ୍ନୌ ସୌଵର୍ଣୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ । ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ପ୍ରଭାତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତୌ । ଦାତଵ୍ଯୌ ମନସା କାମମୀହତା ପୁରୁଷେଣ ତୁ ।। ୪୫.

ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଢାକି, ସୁନାର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜି, ପ୍ରଭାତରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ମନରେ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅପୁତ୍ରେଣ ପୁରା ପୃଷ୍ଟୋ ରାଜ୍ଞା ଦଶରଥେନ ଚ । ପୁତ୍ରକାମପରଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵସିଷ୍ଠଃ ପରମାର୍ଚିତଃ ।। ୪୫.

ପୂର୍ବରୁ ଦଶରଥ ରାଜା, ପୁଅ ନଥିବାରୁ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ପରେ ପୁଅ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜିଥିଲେ।

ଇଦମେଵ ଵିଧାନଂ ତୁ କଥଯାମାସ ସ ଦ୍ଵିଜଃ । ପ୍ରାଗ୍ରହସ୍ଯଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତୁ ସ ରାଜା କୃତଵାନିଦମ୍ ।। ୪୫.

ସେ ଦ୍ୱିଜ ଏହି ନିୟମ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିଥିଲେ, ଏବଂ ନିୟମ ଜାଣି ସେ ରାଜା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଜଜ୍ଞେ ରାମନାମା ସୁତୋ ବଲୀ । ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ସୋଽଵ୍ଯଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରିତୁଷ୍ଟୋ ମହାମୁନେ । ଏତଦୈହିକମାଖ୍ଯାତଂ ପାରତ୍ରିକମତଃ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୪୫.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ରାମ ନାମରେ। ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ ଚାରି ଭାଗରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିଲେ, ହେ ମହାମୁନି। ଏହା ଏହି ଲୋକର ଫଳ; ଏବେ ପରଲୋକର ଫଳ ଶୁଣ।

ତାଵଦ୍ ଭୋଗାନ୍ ଭୁଞ୍ଜତେ ସ୍ଵର୍ଗସଂସ୍ଥୋ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରା ଦଶ ଚ ଦ୍ଵିଦ୍ଵିସଂଖ୍ଯା । ଅତୀତକାଲେ ପୁନରେତ୍ଯ ମର୍ତ୍ତ୍ଯୋ ଭଵେତ ରାଜା ଶତଯଜ୍ଞଯାଜୀ । ନଶ୍ଯନ୍ତି ପାପାନି ଚ ତସ୍ଯ ପୁଂସଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନିର୍ଵାଣମଲଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୪୫.

ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାହାର ଦୁଇଗୁଣା ସଂଖ୍ୟା ରାଜ କରନ୍ତି, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରେ। ସେ ସମୟ ଶେଷ ହେଲେ, ପୁନି ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଶତଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ରାଜା ହୁଏ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ସାନ୍ତି ଓ ଶାଶ୍ୱତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଆଷାଢେଽପ୍ଯେଵମେଵଂ ତୁ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଵିଧିନା ନରଃ । ଅର୍ଚଯେତ୍ ପରମଂ ଦେଵଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୈରନେକଶଃ ।। ୪୬.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଏହିପରି ଭାବରେ ଆଷାଢ଼ ମାସରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଅନେକ ପୁଷ୍ପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲରେ ପରମ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଵାସୁଦେଵାଯ ପାଦୌ ତୁ କଟିଂ ସଂକର୍ଷଣାଯ ଚ । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯେତି ଜଠରଂ ଅନିରୁଦ୍ଧାଯ ଵୈ ଉରଃ ।। ୪୬.

ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପାଦ, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ କଟି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଜଠର, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟ ଦିଅ।

ଚକ୍ରପାଣଯେତି ଭୁଜୌ କଣ୍ଠଂ ଭୂପତଯେ ତଥା । ସ୍ଵନାମ୍ନା ଶଙ୍ଖଚକ୍ରୌ ତୁ ପୁରୁଷାଯେତି ଵୈ ଶିରଃ ।। ୪୬.

ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଭୁଜ, ଭୂପତିଙ୍କୁ କଣ୍ଠ, ନିଜ ନାମରେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର, ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଦିଅ।

ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ମେଧାଵୀ ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ଘଟମ୍ । ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯୋପରି ତତୋ ନ୍ଯସେତ୍ । କାଞ୍ଚନଂ ଵାସୁଦେଵଂ ତୁ ଚତୁର୍ଵ୍ଯୂହଂ ସନାତନମ୍ ।। ୪୬.

ଏଭଳି ଉପାସନା କରି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଘଟ ରଖିବା ଉଚିତ, ଜଣେ ଚାଦର ଦେଇ ଢାକିବା ଉପରେ, ତା'ପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଚାରି ଭାଗର ନିତ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ।

ତମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧାନେନ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍ । ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଵେଦଵାଦିନି ସୁଵ୍ରତେ । ଏଵଂ ନିଯମଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ।। ୪୬.

ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସୁଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ନିୟମ ପାଳନ କରିଥିବାର ଫଳ ମୋତେ ଶୁଣ।

ଵସୁଦେଵୋଽଭଵଦ୍ ରାଜା ଯଦୁଵଂଶଵିଵର୍ଦ୍ଧନଃ । ଦେଵକୀ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ତୁ ସମାନଵ୍ରତଧାରିଣୀ ।। ୪୬.

ବାସୁଦେବ ରାଜା ହେଲେ, ଯଦୁବଂଶକୁ ବଢାଇଲେ। ଦେବକୀ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ସମାନ ନିୟମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ସା ତ୍ଵପୁତ୍ରାଽଭଵତ୍ ସାଧ୍ଵୀ ପତିଧର୍ମପରାଯଣା । ତସ୍ଯ କାଲେନ ମହତା ନାରଦୋଽଭ୍ଯଗମଦ୍ ଗୃହମ୍ ।। ୪୬.

ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ପତିଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ନାରଦ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।

ଵସୁଦେଵେନାସୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜିତୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ । ଵସୁଦେଵ ଶ୍ରୁଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦେଵକାର୍ଯଂ ମମାନଘ । ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତାଂ ଚ କଥାଂ ଶୀଘ୍ରମାଗତୋଽସ୍ମି ତଵାନ୍ତିକମ୍ ।। ୪୬.

ବାସୁଦେବ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିଲେ, ନାରଦ କହିଲେ: 'ବାସୁଦେବ, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୋର ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।'

ପୃଥିଵୀ ଦେଵସମିତୌ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ଯଦୂତ୍ତମ । ଗତ୍ଵା ଚ ଜଲ୍ପତୀ ଭାରଂ ନ ଶକ୍ତା ଊହିତୁଂ ସୁରାଃ ।। ୪୬.

ଯଦୁମାନ୍ୟ, ମୁଁ ଦେବସଭାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଛି। ଦେବତାମାନେ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ଭାର ବହିବାରେ ଅସମର୍ଥ।

ସୌଭକଂସଜରାସନ୍ଧାଃ ପୁନର୍ନରକ ଏଵ ଚ । କୁରୁପାଞ୍ଚାଲଭୋଜାଶ୍ଚ ବଲିନୋ ଦାନଵାଃ ସୁରାଃ । ପୀଡଯନ୍ତି ସମେତା ମାଂ ତାନ୍ ହନଧ୍ଵଂ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ।। ୪୬.

ସୌଭ, କଂସ, ଜରାସନ୍ଧ, ନରକ ଏବଂ କୁରୁ, ପାଞ୍ଚାଳ, ଭୋଜ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛନ୍ତି। ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କର।

ଏଵମୁକ୍ତାଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ତେ ଦେଵା ନାରାଯଣଂ ଗତାଃ । ମନସା ସ ଚ ଦେଵେଶଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷସ୍ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ ବଭୌ ।। ୪୬.

ପୃଥିବୀ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନରେ ଭାବି, ସେ ତୁରନ୍ତ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।