ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦୁର୍ଵାସ ଉଵାଚ । ଵୈଶାଖେଽପ୍ଯେଵମେଵଂ ତୁ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଵିଧିନା ନରଃ । ତଦ୍ଵତ୍ ସ୍ନାନାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵାଲଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ।। ୪୪.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ବୈଶାଖ ମାସରେ ମନୁଷ୍ୟ ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ବିଧି ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପରେ ଦେଉଳକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

ତତ୍ରାରାଧ୍ଯ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଏଭିର୍ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯାଯ ପାଦୌ ତୁ ଉଦରଂ ସର୍ଵଧାରିଣେ । ମଧୁସୂଦନାଯେତି କଟିମୁରଃ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଧାରିଣେ ।। ୪୪.

ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ: 'ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ପାଦ, ସମସ୍ତ ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ଉଦର, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ କଟି ଓ ଛାତି, ଶ୍ରୀବତ୍ସଧାରୀଙ୍କୁ।'

କ୍ଷତ୍ରାନ୍ତକାଯ ଚ ଭୁଜୌ ମଣିକଣ୍ଠାଯ କଣ୍ଠକମ୍ । ସ୍ଵନାମ୍ନା ଶଙ୍ଖଚକ୍ରୌ ତୁ ଶିରୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଧାରିଣେ ।। ୪୪.

'କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାଶକଙ୍କୁ ବାହୁ, ମଣି ଗଳା ଥିବାଙ୍କୁ କଣ୍ଠ, ନିଜ ନାମରେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ।'

ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ମେଧାଵୀ ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ ତସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ଘଟମ୍ । ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଥଗିତଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମେନ ଵେଷ୍ଟିତମ୍ ।। ୪୪.

ଏଭଳି ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବପରି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଘଡ଼ା ରଖିବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଢାକି, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ରରେ ମୁଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ।

ଵୈଣଵେନ ତୁ ପାତ୍ରେଣ ତସ୍ମିନ୍ ସଂସ୍ଥାପଯେଦ୍ଧରିମ୍ । ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯେତି ଵିଖ୍ଯାତଂ ନାମ୍ନା କ୍ଲେଶଵିନାଶନମ୍ ।। ୪୪.

ବାଁସର ପାତ୍ରରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ; ଏଠାରେ 'ଜାମଦଗ୍ନି' ନାମରେ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି।

ଦକ୍ଷିଣେ ପରଶୁଂ ହସ୍ତେ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ କାରଯେତ୍ । ସର୍ଵଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ଶୁଭୈଃ ।। ୪୪.

ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରେ ପରଶୁ ଧରାଇବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ୍ର ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ତତସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରତଃ କୁର୍ଯାଜ୍ଜାଗରଂ ଭକ୍ତିମାନ୍ନରଃ । ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ସୂର୍ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ । ଏଵଂ ନିଯମଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲଂ ତନ୍ନିବୋଧ ମେ ।। ୪୪.

ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ଏହି ବିଧି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ନିୟମର ଫଳ କଣ, ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ।

ଆସୀଦ୍ ରାଜା ମହାଭାଗୋ ଵୀରସେନୋ ମହାବଲଃ । ଅପୁତ୍ରଃ ସ ପୁରା ତୀଵ୍ରଂ ତପସ୍ତେପେ ମହୌଜସା ।। ୪୪.

ଏକ ଦିନ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ରାଜା ବୀରସେନ ଥିଲେ; ସେ ପୁଅ ବିହୀନ ଥିଲେ ଏବଂ ଏକ ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ଚରତସ୍ତତ୍ତପୋ ଘୋରଂ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯୋ ମହାମୁନିଃ । ଆଜଗାମ ମହାଯୋଗୀ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାତିଦୂରତଃ ।। ୪୪.

ସେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ, ମହାମୁନି ଏବଂ ମହାଯୋଗୀ ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ।

ତମାଯାନ୍ତମଥୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଋଷିଂ ପରମଵର୍ଚସମ୍ । କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ରାଜାଭ୍ଯୁତ୍ଥାନମାକରୋତ୍ ।। ୪୪.

ସେ ଆସୁଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ, ଅତ୍ୟଧିକ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖି, ରାଜା ହାତ ଜୋଡି ଉଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ବାଗତ କଲେ।

ସ ପୂଜିତୋ ମୁନିଃ ପ୍ରାହ କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତପଃ । ରାଜନ୍ କଥଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କିଂ ତେ କାର୍ଯଂ ଵିଵକ୍ଷିତମ୍ ।। ୪୪.

ମୁନିଙ୍କୁ ଆଦର କରିବା ପରେ, ସେ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରୁଛ? ରାଜା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, କ'ଣ କାମନା ରଖିଛ?'

ରାଜୋଵାଚ । ଅପୁତ୍ରୋଽହଂ ମହାଭାଗ ନାସ୍ତି ମେ ପୁତ୍ରସଂତତିଃ । ତେନ ମେ ତପ ଆଂସ୍ଥାଯ କୃଷ୍ଯତେ ସ୍ଵତନୁର୍ଦ୍ଵିଜ ।। ୪୪.

ରାଜା କହିଲେ: ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋର କୌଣସି ପୁଅ ନାହିଁ, ପୁଅ ପରମ୍ପରା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏହି କଷ୍ଟକର ତପସ୍ୟା କରୁଛି, ଏବଂ ମୋ ଦେହ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏହି ଦୁଃଖ ମୋତେ ଭଲି ଯାଉଛି।

ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯ ଉଵାଚ । ଅଲଂ ତେ ତପସାଽନେନ ମହାକ୍ଲେଶେନ ପାର୍ଥିଵ । ଅଲ୍ପାଯାସେନ ତେ ପୁତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।। ୪୪.

ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ: ରାଜା, ଏତେ ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟରେ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ ତୁମେ ପୁଅ ପାଇବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ରାଜୋଵାଚ । କଥଂ ମେ ଭଵିତା ପୁତ୍ରୋ ଅଲ୍ପାଯାସେନ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ । ଏତନ୍ମେ କଥଯ ପ୍ରୀତୋ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରଣତସ୍ଯ ହ ।। ୪୪.

ରାଜା କହିଲେ: ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏମିତି କିପରି ମୁଁ ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ ପୁଅ ପାଇପାରିବି? ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ କୁହ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିସ୍ତେନ ପାର୍ଥିଵେନ ଯଶସ୍ଵିନା । ଆଚଖ୍ଯୌ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ଚେମାଂ ଵୈଶାଖେ ସିତପକ୍ଷଜାମ୍ ।। ୪୪.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଏପରି ଯଶସ୍ୱୀ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରିଲେ, ମୁନି ଏହି ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।

ସ ହି ରାଜା ଵିଧାନେନ ପୁତ୍ରକାମୋ ଵିଶେଷତଃ । ଉପୋଷ୍ଯ ଲବ୍ଧଵାନ୍ ପୁତ୍ରଂ ନଲଂ ପରମଧାର୍ମିକମ୍ । ଯୋଽଦ୍ଯାପି କୀର୍ତ୍ଯତେ ଲୋକେ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକୋ ନରୋତ୍ତମଃ ।। ୪୪.

ସେ ରାଜା, ପୁଅ ପାଇବାକୁ ବିଶେଷ ଇଚ୍ଛା କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବ୍ରତ କଲେ ଏବଂ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ ନଳଙ୍କୁ ପାଇଲେ, ଯିଏ ଏଯାଁ ସୁଧା ଲୋକରେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଓ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ।

ପ୍ରାସଙ୍ଗିକଂ ଫଲଂ ହ୍ଯେତଦ୍ ଗତସ୍ଯାସ୍ଯ ମହାମୁନେ । ସୁପୁତ୍ରୋ ଜାଯତେ ଵିତ୍ତଵିଦ୍ଯାଵାନ୍ କାନ୍ତିରୁତ୍ତମା ।। ୪୪.

ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ବ୍ରତ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଅନୁଷଙ୍ଗିକ ଫଳ: ଭଲ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଉତ୍ତମ ରୂପ ଥାଏ।

ଇହ ଜନ୍ମନି କିଂ ଚିତ୍ରଂ ପରଲୋକେ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ମେ । କଲ୍ପମେକଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଵସିତ୍ଵାଽପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ ।। ୪୪.

ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ପରଲୋକର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ: ଏହି ବ୍ରତ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ବାସ କରିଥାଏ।

କ୍ରୀଡତ୍ଯନ୍ତେ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟୌ ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତ୍ରିଂଶତ୍ଯବ୍ଦସହସ୍ତ୍ରାଣି ଜୀଵତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। ୪୪.

ସେଠାରେ ଖେଳି ଶେଷ କରି, ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହୁଏ, ଏବଂ ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠମାସେଽପ୍ଯେଵମେଵଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଵିଧିନା ନରଃ । ଅର୍ଚଯେତ୍ ପରମଂ ଦେଵଂ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ଶୁଭୈଃ ।। ୪୫.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଏହିପରି ଭାବରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ଫୁଲରେ ପରମ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ନମୋ ରାମାଭିରାମାଯ ପାଦୌ ପୂର୍ଵଂ ସମର୍ଚଯେତ୍ । ତ୍ରିଵିକ୍ରମାଯେତି କଟିଂ ଧୃତଵିଶ୍ଵାଯ ଚୋଦରମ୍ ।। ୪୫.

ପ୍ରଥମେ 'ରାମାଭିରାମ' ବୋଲି ଚରଣକୁ ପୂଜିବା, ପରେ 'ତ୍ରିବିକ୍ରମ' ବୋଲି କଟିକୁ, ଏବଂ 'ବିଶ୍ୱଧାରୀ' ବୋଲି ଉଦରକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଉରଃ ସଂଵତ୍ସରାଯେତି କଣ୍ଠଂ ସଂଵର୍ତ୍ତକାଯ ଚ । ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଧାରିଣେ ବାହୂ ସ୍ଵନାମ୍ନାଽବ୍ଜରଥାଙ୍ଗକୌ ।। ୪୫.

ଉରକୁ 'ସଂବତ୍ସର' ବୋଲି, କଣ୍ଠକୁ 'ସଂବର୍ତ୍ତକ', ବାହୁକୁ 'ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ' ବୋଲି, ଦୁଇ ଅଂଜଳିକୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ନାମରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ସହସ୍ତ୍ରଶିରସେଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ପ୍ରାଗୁକ୍ତଂ କୁମ୍ଭଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ ।। ୪୫.

ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିଲା ପରେ, ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା କୁମ୍ଭକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରାଗ୍ଵଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗଚ୍ଛନ୍ନୌ ସୌଵର୍ଣୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ । ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ପ୍ରଭାତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତୌ । ଦାତଵ୍ଯୌ ମନସା କାମମୀହତା ପୁରୁଷେଣ ତୁ ।। ୪୫.

ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଢାକି, ସୁନାର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜି, ପ୍ରଭାତରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ମନରେ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅପୁତ୍ରେଣ ପୁରା ପୃଷ୍ଟୋ ରାଜ୍ଞା ଦଶରଥେନ ଚ । ପୁତ୍ରକାମପରଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵସିଷ୍ଠଃ ପରମାର୍ଚିତଃ ।। ୪୫.

ପୂର୍ବରୁ ଦଶରଥ ରାଜା, ପୁଅ ନଥିବାରୁ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ପରେ ପୁଅ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜିଥିଲେ।

ଇଦମେଵ ଵିଧାନଂ ତୁ କଥଯାମାସ ସ ଦ୍ଵିଜଃ । ପ୍ରାଗ୍ରହସ୍ଯଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତୁ ସ ରାଜା କୃତଵାନିଦମ୍ ।। ୪୫.

ସେ ଦ୍ୱିଜ ଏହି ନିୟମ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିଥିଲେ, ଏବଂ ନିୟମ ଜାଣି ସେ ରାଜା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଜଜ୍ଞେ ରାମନାମା ସୁତୋ ବଲୀ । ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ସୋଽଵ୍ଯଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରିତୁଷ୍ଟୋ ମହାମୁନେ । ଏତଦୈହିକମାଖ୍ଯାତଂ ପାରତ୍ରିକମତଃ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୪୫.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ରାମ ନାମରେ। ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ ଚାରି ଭାଗରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିଲେ, ହେ ମହାମୁନି। ଏହା ଏହି ଲୋକର ଫଳ; ଏବେ ପରଲୋକର ଫଳ ଶୁଣ।

ତାଵଦ୍ ଭୋଗାନ୍ ଭୁଞ୍ଜତେ ସ୍ଵର୍ଗସଂସ୍ଥୋ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରା ଦଶ ଚ ଦ୍ଵିଦ୍ଵିସଂଖ୍ଯା । ଅତୀତକାଲେ ପୁନରେତ୍ଯ ମର୍ତ୍ତ୍ଯୋ ଭଵେତ ରାଜା ଶତଯଜ୍ଞଯାଜୀ । ନଶ୍ଯନ୍ତି ପାପାନି ଚ ତସ୍ଯ ପୁଂସଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନିର୍ଵାଣମଲଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୪୫.

ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାହାର ଦୁଇଗୁଣା ସଂଖ୍ୟା ରାଜ କରନ୍ତି, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରେ। ସେ ସମୟ ଶେଷ ହେଲେ, ପୁନି ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଶତଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ରାଜା ହୁଏ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ସାନ୍ତି ଓ ଶାଶ୍ୱତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଆଷାଢେଽପ୍ଯେଵମେଵଂ ତୁ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଵିଧିନା ନରଃ । ଅର୍ଚଯେତ୍ ପରମଂ ଦେଵଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୈରନେକଶଃ ।। ୪୬.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଏହିପରି ଭାବରେ ଆଷାଢ଼ ମାସରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଅନେକ ପୁଷ୍ପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲରେ ପରମ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।