ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତୋ ଵାକ୍ଯାଵସାନେ ତୁ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ହି ସଂସଦି । ମଶକା ମତ୍କୁଣା ଯୂକା ଭ୍ରମରାଃ ପକ୍ଷିଣୋରଗାଃ ।। ୪.

ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶେଷରେ, ସେଇ ସଭାରେ ମଶା, ମାଟିକୁଣି, ଯୁକା, ମଧୁମକ୍ଷୀ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସାପ ଦେଖାଦେଲେ।

ଅଶ୍ଵା ଗାଵୋ ଦ୍ଵିପାଃ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରା ଗୋମାଯଵୋ ମୃଗାଃ । ଅନ୍ଯେଽପି ପଶଵଃ କୀଟା ଗ୍ରାମ୍ଯାରଣ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ । ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରାଜଭଵନେ କୋଟିଶୋ ଭୂତଧାରିଣି ।। ୪.

ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ହାତୀ, ସିଂହ, ବାଘ, ଶିଆଳ, ହରିଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ, ଏହାସହ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କୀଟପତଙ୍ଗ—ଗୃହପାଳିତ ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ—ସମସ୍ତେ ରାଜମହଳରେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜୀବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂତସଂଘାତଂ ରାଜା ଵିସ୍ମିତମାନସଃ । ଯାଵଚ୍ଚିନ୍ତଯତେ କିଂ ସ୍ଯାଦେତଦିତ୍ଯଵଗମ୍ଯ ଚ । ଜୈଗୀଷଵ୍ଯସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କପିଲସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ ।। ୪.

ସେଇ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବମାନେକୁ ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଏହା କଣ ହେବ, ଭାବିବା ସମୟରେ ସେ ଜଇଗୀଷବ୍ୟ ଓ ଧୀର କପିଳଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିପାରିଲେ।

କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ରାଜାଽଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା । ପପ୍ରଚ୍ଛ ତାଵୃଷୀ ଭକ୍ତ୍ଯା କିମିଦଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମୌ ।। ୪.

ତାପରେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ହାତ ଜୋଡ଼ି ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେଇ ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହା କଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ?"

ଦ୍ଵିଜାଵୂଚତୁଃ । ଆଵାଂ ପୃଷ୍ଟୌ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ କଥଂ ଵିଷ୍ଣୁରିହେଜ୍ଯତେ । ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଵା ମହାରାଜ ତେନେଦଂ ଦର୍ଶିତଂ ତଵ ।। ୪.

ସେଇ ଦୁଇ ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଆମକୁ ପଚାରିଛ, କିପରି ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବାଯାଏ ଓ କିପରି ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ଏହି କାରଣରୁ ଏହା ତୁମକୁ ଦେଖାଯାଇଛି, ହେ ମହାରାଜ।"

ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ଯ ଗୁଣା ହ୍ଯେତେ ଯେ ରାଜଂସ୍ତଵ ଦର୍ଶିତାଃ । ସ ଚ ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ କାମରୂପଵାନ୍ ।। ୪.

ଏହିଗୁଡ଼ିକିଏ ସମସ୍ତଜ୍ଞଙ୍କର ଗୁଣ, ହେ ରାଜା, ଯାହା ତୁମକୁ ଦେଖାଯାଇଛି; ଏବଂ ସେ ନାରାୟଣ ଦେବ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣନ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ସୌମ୍ଯସ୍ତୁ ସଂସ୍ଥିତଃ କ୍ଵାପି ପ୍ରାପ୍ଯତେ ମନୁଜୈଃ କିଲ । ଆରାଧନେନ ଚୈତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯମର୍ଥଵଦିଷ୍ଯତେ ।। ୪.

ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ କେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତାଙ୍କର କଥା ସାରଗର୍ଭିତ।

କିନ୍ତୁ ସର୍ଵଶରୀରସ୍ଥଃ ପରମାତ୍ମା ଜଗତ୍ପତିଃ । ସ୍ଵଦେହେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ନୈକସ୍ଥାନଗତସ୍ତୁ ସଃ ।। ୪.

କିନ୍ତୁ ସେ ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ; ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦେହରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ନୁହଁନ୍ତି।

ଅତୋଽର୍ଥଂ ଦର୍ଶିତଂ ରୂପଂ ଦେଵସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ । ଆଵଯୋସ୍ତଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତୀତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଯଥା ତଵ । ଏଵଂ ସର୍ଵଗତୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଵ ଦେହେ ଜନେଶ୍ଵର ।। ୪.

ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏହି ରୂପ ତୁମକୁ ଦେଖାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମର ଆସ୍ଥା ହେଉ; ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ତୁମ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଜନନାଥ।

ମନ୍ତ୍ରିଣାଂ ଭୃତ୍ଯସଙ୍ଘସ୍ଯ ସୁରାଦ୍ଯା ଯେ ପ୍ରଦର୍ଶିତାଃ । ପଶଵଃ କୀଟସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ତେଽପି ଵିଷ୍ଣୁମଯା ନୃପ ।। ୪.

ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଦାସମାନେ, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏହାସହ ପଶୁ ଓ ଅନେକ କୀଟପତଙ୍ଗ, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁରେ ବ୍ୟାପିତ।

ଭାଵନାଂ ତୁ ଦୃଢାଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯଥା ସର୍ଵଗତୋ ହରିଃ । ନାନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ସଦୃଶଂ ଭୂତମିତି ଭାଵେନ ସେଵ୍ଯତେ ।। ୪.

ମନେ ଦୃଢ଼ ଭାବନା ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଯେ ହରି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି; ସେଠିପାଇଁ ତାଙ୍କ ସମାନ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି—ଏହି ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍।

ଏଷ ତେ ଜ୍ଞାନସଦ୍ଭାଵସ୍ତଵ ରାଜନ୍ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ । ପରିପୂର୍ଣେନ ଭାଵେନ ସ୍ମରନ୍ ନାରାଯଣଂ ହରିମ୍ ।। ୪.

ଏହାହେଉଛି ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ହେ ରାଜା, ଯାହା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିଭାବରେ ନାରାୟଣ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର।

ପରିପୂର୍ଣେନ ବାଵେନ ସ୍ମର ନାରାଯଣଂ ଗୁରୁମ୍ । ପୁଷ୍ପୋପହାରୈର୍ଧୂପୈଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ତର୍ପଣୈଃ । ଧ୍ଯାନେନ ସୁସ୍ଥିତେନାଶୁ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୪.

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗୁରୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଇବା ଦ୍ୱାରା; ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।

ଅଶ୍ଵଶିରା ଉଵାଚ । ଭଵନ୍ତୌ ମମ ସଂଦେହମେକଂ ଛେତ୍ତୁମିହାର୍ହତଃ । ଯେନ ଛିନ୍ନେନ ଜାଯେତ ମମ ସଂସାରଵିଚ୍ଯୁତିଃ ।। ୫.

ଅଶ୍ୱଶିରା କହିଲେ: "ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ମୋର ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଯାହା ଦୂର ହେଲେ ମୋର ସଂସାର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ହେବ।"

ଏଵମୁକ୍ତେ ନୃପତିନା ତଦା ଯୋଗିଵରୋ ମୁନିଃ । କପିଲଃ ପ୍ରାହ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଜାନଂ ଯଜତାଂ ଵରମ୍ ।। ୫.

ରାଜା ଏପରି କହିବା ପରେ, ତାହାବେଳେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କପିଳ ମୁନି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।

କପିଲ ଉଵାଚ । କସ୍ତେ ମନସି ସଂଦେହୋ ରାଜନ୍ ପରମଧାର୍ମିକ । ଛିନ୍ଦାମି ଯେନ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେଽଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ।। ୫.

କପିଳ କହିଲେ: "ତୁମ ମନରେ କଣ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ହେ ରାଜା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମିକ? ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, କୁହ; ଶୁଣି ମୁଁ ସେହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦେବି।"

ରାଜୋଵାଚ । କର୍ମଣା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ମୋକ୍ଷ ଉତାହୋ ଜ୍ଞାନିନା ମୁନେ । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଛିନ୍ଧି ଯଦି ମେଽନୁଗ୍ରହଃ କୃତଃ ।। ୫.

ରାଜା କହିଲେ: "ମୁକ୍ତି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ କି, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ମୁନି? ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ କୃପା କରିଛନ୍ତି।"

କପିଲ ଉଵାଚ । ଇମଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ମହାରାଜ ପୁରା ପୃଷ୍ଟୋ ବୃହସ୍ପତିଃ । ରୈଭ୍ଯେଣ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ଚ ଵସୁନା ପୁରା । ଵସୁରାସୀନ୍ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଦାନପତିଃ ପୁରା ।। ୫.

କପିଳ କହିଲେ: "ହେ ମହାରାଜ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୈଭ୍ୟ ଓ ରାଜା ବସୁ ପଚାରିଥିଲେ। ବସୁ ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ରାଜା ଥିଲେ।"

ଚାକ୍ଷୁଷସ୍ଯ ମନୋଃ କାଲେ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନ୍ଵଯଵର୍ଦ୍ଧନଃ । ଵସୁଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଦ୍ମ ଗତଵାଂସ୍ତଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷଯା ।। ୫.

ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କ ଯୁଗରେ, ବସୁ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।

ପଥି ଚୈତ୍ରରଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାଧରଵରଂ ନୃପ । ଅପୃଚ୍ଛଚ୍ଚ ଵସୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଵସରଂ ପ୍ରଭୋ ।। ୫.

ରାଜା, ପଥରେ ଚୈତ୍ରରଥ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କୁ ଦେଖି, ବସୁ ଭଲପାଇ ସମ୍ବେଦନା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।

ସୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ ଦେଵସମିତିର୍ଵର୍ତତେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଗୃହେ । ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵସୁସ୍ତସ୍ଥୌ ଦ୍ଵାରି ବ୍ରହ୍ମୌକସସ୍ତଦା । ତାଵତ୍ ତତ୍ରୈଵ ରୈଭ୍ଯସ୍ତୁ ଆଜଗାମ ମହାତପାଃ ।। ୫.

ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ — 'ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଘରେ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହେଉଛନ୍ତି ।' ଏହା ଶୁଣି ବସୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଘରର ଦ୍ୱାରରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲେ । ଏହି ମଧ୍ୟରେ ମହାତପସ୍ବୀ ରୈଭ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ ।

ସ ରାଜା ପ୍ରୀତମନସା ଵସୁଃ ସଂପୂର୍ଣମାନସଃ । ଉଵାଚ ପୂଜଯିତ୍ଵାଗ୍ରେ କ୍ଵ ପ୍ରଯାତୋଽସି ଵୈ ମୁନେ ।। ୫.

ରାଜା ବସୁ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ରୈଭ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ — 'ମୁନି, ଆପଣ କେଉଁଠୁ ଆସୁଛନ୍ତି?'

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ଅହଂ ବୃହସ୍ପତେଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଆଗତୋଽସ୍ମି ମହାନୃପ । କିଞ୍ଚିତ୍କାର୍ଯାନ୍ତରଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମହଂ ଦେଵପୁରୋହିତମ୍ ।। ୫.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ — 'ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରୁ ଆସିଛି, ମହାରାଜ । ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ।'

ଏଵଂ ଵଦତି ରୈଭ୍ଯେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତନ୍ମହତ୍ସଦଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ସ୍ଵାନି ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ଗତା ଦେଵଗଣାଃ ପ୍ରଭୋ ।। ୫.

ଏପରି ରୈଭ୍ୟ କହୁଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମହାସଭାରେ ଦେବଗଣମାନେ ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉଠି ଚାଲିଗଲେ ।

ତାଵଦ୍ ବୃହସ୍ପତିସ୍ତତ୍ର ରୈଭ୍ଯେଣ ସହ ସଂଵିଦମ୍ । କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଧିଷ୍ଣ୍ଯମଗମଦ୍ ଵସୁନା ଚ ସୁପୂଜିତଃ ।। ୫.

ତାପରେ, ବୃହସ୍ପତି ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ବସୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ନିଜ ଆସନକୁ ଗଲେ ।

ରୈଭ୍ଯ ଆଙ୍ଗିରସୋ ରାଜା ଵସୁଶ୍ଚୋପଵିଵେଶ ହ । ଉପଵିଷ୍ଟେଷୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତେଷୁ ତେଷ୍ଵପି ସୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୫.

ରୈଭ୍ୟ, ଆଙ୍ଗିରସ ବଂଶୀ, ଏବଂ ରାଜା ବସୁ ବସିଗଲେ । ରାଜାଙ୍କୁ ଏହିପରି ବସିଥିବା ବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ ।

ବୃହସ୍ପତିର୍ଦେଵଗୁରୂ ରୈଭ୍ଯଂ ଵଚନମନ୍ତିକେ । କିଂ କରୋମି ମହାଭାଗ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗ ।। ୫.

ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି, ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ — 'ମହାଭାଗ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ, ଆପଣ ପାଇଁ କଣ କରିବି?'

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ବୃହସ୍ପତେ କର୍ମଣା କିଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନିନାଽଥଵା । ମୋକ୍ଷ ଏତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପୃଚ୍ଛତଃ ସଂଶଯଂ ପ୍ରଭୋ ।। ୫.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ — 'ବୃହସ୍ପତି, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କି ଲାଭ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କି ଲାଭ ହୁଏ? ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ, ମୋର ସନ୍ଦେହ ଅଟେ, ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ ।'

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ । ଯତ୍କିଂଚିତ୍ କୁରୁତେ କର୍ମ ପୁରୁଷଃ ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା । ସର୍ଵଂ ନାରାଯଣେ ନ୍ଯସ୍ଯ କୁର୍ଵନ୍ ନୈଵ ଚ ଲିପ୍ଯତେ ।। ୫.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ — 'ମଣିଷ କିଛି କର୍ମ କରୁଥିବା, ଭଲ କି ମନ୍ଦ, ସମସ୍ତ କର୍ମ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି କାମ କଲେ, ସେ କର୍ମରେ ଅଲିପ୍ତ ରହିଥାଏ ।'