ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଊରୁଯୁଗ୍ମଂ ନୃସିଂହାଯ ଉରଃ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଧାରିଣେ । କଣ୍ଠଂ କୌସ୍ତୁଭନାଥାଯ ଵକ୍ଷଃ ଶ୍ରୀପତଯେ ତଥା ।। ୩୯.

ଉରୁଯୁଗଳରେ 'ନୃସିଂହାୟ', ଛାତିରେ 'ଶ୍ରୀବତ୍ସଧାରୀଣେ', କଣ୍ଠରେ 'କୌସ୍ତୁଭନାଥାୟ', ଏବଂ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ 'ଶ୍ରୀପତୟେ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯାଯେତି ବାହୂ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ଶିରଃ । ରଥାଙ୍ଗଧାରିଣେ ଚକ୍ରଂ ଶଂକରାଯେତି ଵାରିଜମ୍ ।। ୩୯.

ବାହୁରେ 'ତ୍ରିଲୋକ୍ୟବିଜୟାୟ', ମୁଣ୍ଡରେ 'ସର୍ବାତ୍ମନେ', ଚକ୍ରରେ 'ରଥାଙ୍ଗଧାରିଣେ', ପଦ୍ମରେ 'ଶଙ୍କରାୟ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍।

ଗମ୍ଭୀରାଯେତି ଚ ଗଦାମମ୍ଭୋଜଂ ଶାନ୍ତିମୂର୍ତ୍ତଯେ । ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ।। ୩୯.

ଗଦାରେ 'ଗମ୍ଭୀରାୟ', ପଦ୍ମରେ 'ଶାନ୍ତିମୂର୍ତ୍ତୟେ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ଦେବେଶ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।

ପୁନସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରତଃ କୁମ୍ଭାନ୍ ଚତୁରଃ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ ବୁଧଃ । ଜଲପୂର୍ଣାନ୍ ସମାଲ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସିତଚନ୍ଦନଲେପିତାନ୍ ।। ୩୯.

ପୁଣି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଚାରିଟି ଘଟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଠାରେ ପାଣି ଭରାଅଛି, ମାଳା ଲଗାଅଛି ଏବଂ ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଲେପାଅଛି।

ଚୂତପଲ୍ଲଵସଗ୍ରୀଵାନ୍ ସିତଵସ୍ତ୍ରାଵଗୁଣ୍ଠିତାନ୍ । ସ୍ଥଗିତାନ୍ ତାମ୍ରପାତ୍ରୈଶ୍ଚ ତିଲପୂର୍ଣୈଃ ସକାଞ୍ଚନୈଃ ।। ୩୯.

ଆମ୍ବ ପତ୍ର ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଅଛି, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଢାକାଅଛି, ତାମ୍ବା ପାତ୍ର ଉପରେ ରଖାଅଛି, ଯେଉଁଠି ତିଳ ଓ ସୁନା ଭରାଅଛି।

ଚତ୍ଵାରସ୍ତେ ସମୁଦ୍ରାସ୍ତୁ କଲଶାଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ । ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଶୁଭଂ ପୀଠଂ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରଗର୍ଭିତମ୍ ।। ୩୯.

ଚାରିଟି କଳଶ ଚାରି ସମୁଦ୍ର ଭଳି ରଖିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶୁଭାସ୍ଥାନ କପଡ଼ାରେ ମୁଡ଼ି ରଖିବା ଉଚିତ।

ତସ୍ମିନ୍ ସୌଵର୍ଣରୌପ୍ଯଂ ଵା ତାମ୍ରଂ ଵା ଦାରଵଂ ତଥା । ଅଲାଭେ ସର୍ଵପାତ୍ରାଣାଂ ପାଲାଶଂ ପାତ୍ରମିଷ୍ଯତେ ।। ୩୯.

ସେଠାରେ ସୁନା, ଚାଁଦି, ତାମ୍ବା କିମ୍ବା କାଠର ପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ; ଏମିତି କିଛି ନ ମିଳିଲେ, ପଳାଶ କାଠର ପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଚଳିବ।

ତୋଯପୂର୍ଣଂ ତୁ ତତ୍କୃତ୍ଵା ତସ୍ମିନ୍ ପାତ୍ରେ ତତୋ ନ୍ଯସେତ୍ । ସୌଵର୍ଣଂ ମତ୍ସ୍ଯ୍ରୂପେଣ କୃତ୍ଵା ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦମ୍ । ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗସଂଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତିଵିଭୂଷିତମ୍ ।। ୩୯.

ସେହି ପାତ୍ରକୁ ପାଣିରେ ପୂରି ରଖି, ତାହାର ଭିତରେ ସୁନାରେ ତିଆରି ମାଛ ଆକାରରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପ୍ରତିମା ରଖିବା ଉଚିତ, ଯାହା ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଓ ଶ୍ରୁତି-ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ।

ତତ୍ରାନେକଵିଧୈର୍ଭକ୍ଷୈଃ ଫଲୈଃ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତମ୍ । ଗନ୍ଧଧୂପୈଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି ।। ୩୯.

ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ, ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରି, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ରସାତଲଗତା ଵେଦା ଯଥା ଦେଵ ତ୍ଵଯାହୃତାଃ । ମତ୍ସ୍ଯରୂପେଣ ତଦ୍ଵନ୍ମାଂ ଭଵାନୁଦ୍ଧର କେଶଵ । ଏଵମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଜାଗରଂ ତତ୍ର କାରଯେତ୍ ।। ୩୯.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେପରି ଆପଣ ମାଛ ଆକାରରେ ରସାତଳରୁ ବେଦ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ସେପରି ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ କେଶବ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେଠାରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଯଥାଵିଭଵସାରେଣ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ତଥା । ଚତୁର୍ଣାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ଚତୁରୋ ଦାପଯେଦ୍ ଘଟାନ୍ ।। ୩୯.

ପ୍ରଭାତରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଚାରି ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାରିଟି କଳଶ ଦେବା ଉଚିତ।

ପୂର୍ଵଂ ତୁ ବହ୍ଵୃଚେ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛନ୍ଦୋଗେ ଦକ୍ଷିଣଂ ତଥା । ଯଜୁଃଶାଖାନ୍ଵିତେ ଦଦ୍ଯାତ୍ ପଶ୍ଚିମଂ ଘଟମୁତ୍ତମମ୍ । ଉତ୍ତରଂ କାମତୋ ତଦ୍ଯାଦେଷ ଏଵ ଵିଧିଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୩୯.

ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବ ଦିଗର କଳଶ ବହ୍ୱୃଚ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ, ଦକ୍ଷିଣ କଳଶ ଛାନ୍ଦୋଗ୍ୟ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ, ପଶ୍ଚିମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଳଶ ଯଜୁର୍ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ଉତ୍ତର କଳଶ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେଇପାରିବେ—ଏହି ନିୟମ ମନ୍ୟ।

ଋଗ୍ଵେଦଃ ପ୍ରୀଯତାଂ ପୂର୍ଵେ ସାମଵେଦସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ । ଯଜୁର୍ଵେଦଃ ପଶ୍ଚିମତୋ ଅଥର୍ଵଶ୍ଚୋତ୍ତରେଣ ତୁ ।। ୩୯.

ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଋଗ୍ବେଦ, ଦକ୍ଷିଣରେ ସାମବେଦ, ପଶ୍ଚିମରେ ଯଜୁର୍ବେଦ ଓ ଉତ୍ତରରେ ଅଥର୍ବବେଦ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।

ଅନେନ କ୍ରମଯୋଗେନ ପ୍ରୀଯତାମିତି ଵାଚଯେତ୍ । ମତ୍ସ୍ଯରୂପଂ ଚ ସୌଵର୍ଣମାଚାର୍ଯାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ ।। ୩୯.

ଏହି କ୍ରମରେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସୁନାରେ ତିଆରି ମାଛ ଆକାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଗନ୍ଧଧୂପାଦିଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ କ୍ରମାତ୍ । ଯସ୍ତ୍ଵିମଂ ସରହସ୍ଯଂ ଚ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚୈଵୋପପାଦଯେତ୍ । ଵିଧାନଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଫଲଂ କୋଟିଗୁଣୋତ୍ତରମ୍ ।। ୩୯.

ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ଯିଏ ଏହି ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଲୋକ କୋଟିଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।

ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଗୁରୁଂ ଯସ୍ତୁ ମୋହାଦ୍ ଵିପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ । ସ ଜନ୍ମକୋଟି ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ପୁରୁଷାଧମଃ । ଵିଧାନସ୍ଯ ପ୍ରଦାତା ଯୋ ଗୁରୁରିତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ ।। ୩୯.

ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ବି ମୂଢ଼ତାରେ ଭ୍ରମରେ ଭୁଲ କାମ କରେ, ସେ ନିଚ ମଣିଷ ଦଶ ମିଳିଅନ ଜନ୍ମ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ; ଯିଏ ବିଧି ଦେଇଥାଏ, ସେକୁ 'ଗୁରୁ' ବୋଲି ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି।

ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଵିଷ୍ଣୁମର୍ଚ୍ଯ ଚ । ଵିପ୍ରାଣାଂ ଭୋଜନଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ସଦକ୍ଷିଣମ୍ ।। ୩୯.

ଏପରି ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ।

ତାମ୍ରପାତ୍ରୈଶ୍ଚ ସତିଲୈଃ ସ୍ଥଗିତାନ୍ କାରଯେଦ୍ ଘଟାନ୍ । ତତ୍ର ସଜ୍ଜଲପାତ୍ରସ୍ଥଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ କୁଟୁମ୍ବିନେ ।। ୩୯.

ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ତିଳ ଭରି ଘଟ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଣି ଭରା ପାତ୍ର ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଦେଵଂ ଦଦ୍ଯାନ୍ମହାଭାଗସ୍ତତୋ ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯେତ୍ । ଭୂରିଣା ପରମାନ୍ନେନ ତତଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ସ୍ଵଯଂ ନରଃ । ଭୁଞ୍ଜୀତ ସହିତୋ ବାଲୈର୍ଵାଗ୍ଯତଃ ସଂଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ।। ୩୯.

ହେ ମହାଭାଗ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଚୁର ଓ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଅ; ତା'ପରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ମୌନ ରହି ଭୋଜନ କର।

ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଧରଣୀଵ୍ରତକୃନ୍ନରଃ । ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଚାଗ୍ର୍ଯଂ ଶ୍ରୃଣୁ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵର ।। ୩୯.

ଯିଏ ଏହି ବିଧିରେ ଧରଣୀ ବ୍ରତ କରେ, ତା'ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଓ ଫଳ କଣ ମିଳେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ଶୁଣ।

ଯଦି ଵକ୍ତ୍ରସହସ୍ତ୍ରାଣି ଭଵନ୍ତି ମମ ସୁଵ୍ରତ । ଆଯୁଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁଲ୍ଯଂ ଭଵେଦ୍ ଯଦି ମହାଵ୍ରତ ।। ୩୯.

ହେ ସୁବ୍ରତ, ଯଦି ମୋର ହଜାରଟି ମୁହଁ ଥାଏ ଓ ମୋର ଆୟୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ହୁଏ, ହେ ମହାବ୍ରତୀ,

ତଦାନୀମସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ଫଲଂ କଥଯିତୁଂ ଭଵେତ୍ । ତଥାପ୍ଯୁଦ୍ଦେଶତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କଥଯାମି ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍ ।। ୩୯.

ତଥାପି ଏହି ବ୍ରତର ଫଳ ପୂରା ଭାବେ କହିପାରିବି ନାହିଁ; ତଥାପି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାହାର ସାରଂଶ କୁହେଉଛି—ଶୁଣ।

ଦଶ ସପ୍ତ ଦଶ ଦ୍ଵେ ଚ ଅଷ୍ଟୌ ଚତ୍ଵାର ଏଵ ଚ । ଲକ୍ଷାଯୁତାନି ଚତ୍ଵାରି ଏକସ୍ଥଂ ସ୍ଯାଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍ ।। ୩୯.

ଦଶ, ସାତ, ଦଶ, ଦୁଇ, ଆଠ, ଚାରି—ଏହି ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ; ଚାରି ଲକ୍ଷ ଓ ଦଶ ହଜାର ଏକ ଚତୁର୍ଯୁଗ ହୁଏ।

ତୈରେକସପ୍ତତିଯୁଗଂ ଭଵେନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ମୁନେ । ଚତୁର୍ଦଶାହୋ ବ୍ରାହ୍ମସ୍ତୁ ତାଵତୀ ରାତ୍ରିରିଷ୍ଯତେ ।। ୩୯.

ହେ ମୁନି, ଏକାଉଁସି ଯୁଗ ମିଶି ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ହୁଏ; ଏମିତି ଚୌଦ ମନ୍ବନ୍ତର ମିଶି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେତେ ସମୟର ରାତି ମଧ୍ୟ ଥାଏ।

ଏଵଂ ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦିନୋ ମାସସ୍ତେ ଦ୍ଵାଦଶ ସମା ସ୍ମୃତା । ତେଷାଂ ଶତଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁ ଆଯୁର୍ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। ୩୯.

ଏଭଳି, ତିରିଶି ଦିନ ମିଶି ଏକ ମାସ ହୁଏ, ଏବଂ ବାରମାସ ମିଶି ଏକ ବର୍ଷ ହୁଏ; ଏପରି ଶତବର୍ଷ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯଃ ସକୃଦ୍ ଦ୍ଵାଦଶୀମେତାମନେନ ଵିଧିନା କ୍ଷିପେତ୍ । ସ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମାପ୍ନୋତି ତତ୍କାଲଂ ଚୈଵ ତିଷ୍ଠତି ।। ୩୯.

ଯେଉଁଠି ଏହି ନିୟମରେ ଏକଥର ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେତେ ସମୟ ରହିଥାଏ।

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମୋପସଂହାରେ ତଲ୍ଲଯଂ ତିଷ୍ଠତେ ଚିରମ୍ । ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟୌ ଭଵେଦ୍ ଦେଵୋ ଵୈରାଜାନାଂ ମହାତପାଃ ।। ୩୯.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୟ ସମୟରେ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ, ପୁନି ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ସେ ବୈରାଜ ନାମକ ମହାତପସ୍ବୀ ଦେବତା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିପାପାନି ଇହ ଲୋକକୃତାନ୍ଯପି । ଅକାମେ କାମତୋ ଵାପି ତାନି ନଶ୍ଯନ୍ତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ।। ୩୯.

ଏଠାରେ ଏହି ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପ, ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ କରିଥାନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଉପାୟରେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ଇହ ଲୋକେ ଦରିଦ୍ରୋ ଯୋ ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯୋଽଥ ଵା ନୃପଃ । ଉପୋଷ୍ଯ ତାଂ ଵିଧାନେନ ସ ରାଜା ଜାଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ ।। ୩୯.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିବା ରାଜା, ସେ ଏହି ବ୍ରତକୁ ନିୟମ ମତାବକ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁନି ରାଜା ହୁଏ।