ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଶ୍ଵଶିରା ଉଵାଚ । ଭଵନ୍ତୌ ବ୍ରାହ୍ମଣୌ ସିଦ୍ଧୌ ତପସା ଦଗ୍ଧକିଲ୍ବିଷୌ । କଥଂ ନାରାଯଣାଵାଵାମିତି ଵାକ୍ଯମଥେରିତମ୍ ।। ୪.

ଅଶ୍ୱଶିରା କହିଲେ: ଆପଣମାନେ ତ ପୂର୍ଣ୍ଣତାପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର ଓ ପାପରହିତ। ତେବେ କିପରି ଆପଣମାନେ ନାରାୟଣ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି? ଏହି କଥା ମୋତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଛି।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ । ଗରୁଡସ୍ଥୋ ମହାଦେଵଃ କସ୍ତସ୍ଯ ସଦୃଶୋ ଭୁଵି ।। ୪.

ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ଯେଉଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସେଇ ମହାଦେବଙ୍କ ସମାନ ଏ ଭୂମିରେ କିଏ ଅଛି?

ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୌ ଵିପ୍ରୌ ସଂଶିତଵ୍ରତୌ । ଜହସତୁଃ ପଶ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ରାଜନ୍ନିତି ଜଜଲ୍ପତୁଃ ।। ୪.

ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ରାଜା, ଦେଖ, ଏହିଠି ବିଷ୍ଣୁ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ କପିଲଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବଭୂଵ ହ । ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଶ୍ଚ ଗରୁଡସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସମଜାଯତ ।। ୪.

ଏଭଳି କହି, କପିଳ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ ହେଲେ ଏବଂ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଗରୁଡ଼ା ହେଇଗଲେ।

ତତୋ ହାହାକୃତଂ ତ୍ଵାସୀତ୍ ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ ରାଜମଣ୍ଡଲମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଗରୁଡସ୍ଥଂ ସନାତନମ୍ ।। ୪.

ତାହା ସହିତ ସମସ୍ତ ରାଜସଭାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଚିତ୍କାର ହେଲା, କାରଣ ସେମାନେ ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ଶାଶ୍ୱତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।

କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ତତୋ ରାଜା ମହାଯଶାଃ । ଉଵାଚ ଶାମ୍ଯତାଂ ଵିପ୍ରୌ ନାଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରଥେଦୃଶଃ ।। ୪.

ସେଇ ମହାନ ରାଜା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, 'ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ; ଏହା ସତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ନୁହେଁ।'

ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମା ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ନାଭିପଙ୍କଜମଧ୍ଯତଃ । ତସ୍ମାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରୁଦ୍ରଃ ସ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୪.

ଯାହାଙ୍କ ନାଭିର କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ରୁଦ୍ର ହେଲେ, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ପରମେଶ୍ୱର।

ଇତି ରାଜଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ତୌ ମୁନିପୁଂଗଵୌ । ଚକ୍ରତୁଃ ପରମାଂ ମାଯାଂ ଯୋଗମାଯାଂ ଵିଶେଷତଃ ।। ୪.

ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୁଇଜଣ ମହାମୁନି ତାକ୍ଷଣାତ୍ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗ ମାୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ।

କପିଲଃ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତୁ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଃ ପ୍ରଜାପତିଃ । କମଲସ୍ଥୋ ବଭୌ ହ୍ରସ୍ଵସ୍ତସ୍ଯ ଚାଙ୍କେ କୁମାରକଃ ।। ୪.

କପିଳ ପଦ୍ମନାଭ ହେଲେ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ପ୍ରଜାପତି ହେଲେ; କମଳ ଉପରେ ବସି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଅଂକରେ ଏକ ଛୋଟ ଶିଶୁ ଦେଖାଦେଲା।

ଦଦର୍ଶ ରାଜା ରକ୍ତାକ୍ଷଂ କାଲାନଲସମଦ୍ଯୁତିମ୍ । ନେତ୍ଥଂ ଭଵତି ଵିଶ୍ଵେଶୋ ମାଯୈଷା ଯୋଗିନାଂ ସଦା । ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ହରିଃ ଶ୍ରୀମାନିତି ରାଜା ଜଗାଦ ହ ।। ୪.

ରାଜା ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଜଣେକୁ ଦେଖିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଯୋଗୀମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ଶ୍ରୀମାନ୍ ହରି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ଏହିପରି ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ରାଜା କହିଲେ।

ତତୋ ଵାକ୍ଯାଵସାନେ ତୁ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ହି ସଂସଦି । ମଶକା ମତ୍କୁଣା ଯୂକା ଭ୍ରମରାଃ ପକ୍ଷିଣୋରଗାଃ ।। ୪.

ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶେଷରେ, ସେଇ ସଭାରେ ମଶା, ମାଟିକୁଣି, ଯୁକା, ମଧୁମକ୍ଷୀ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସାପ ଦେଖାଦେଲେ।

ଅଶ୍ଵା ଗାଵୋ ଦ୍ଵିପାଃ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରା ଗୋମାଯଵୋ ମୃଗାଃ । ଅନ୍ଯେଽପି ପଶଵଃ କୀଟା ଗ୍ରାମ୍ଯାରଣ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ । ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରାଜଭଵନେ କୋଟିଶୋ ଭୂତଧାରିଣି ।। ୪.

ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ହାତୀ, ସିଂହ, ବାଘ, ଶିଆଳ, ହରିଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ, ଏହାସହ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କୀଟପତଙ୍ଗ—ଗୃହପାଳିତ ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ—ସମସ୍ତେ ରାଜମହଳରେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜୀବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂତସଂଘାତଂ ରାଜା ଵିସ୍ମିତମାନସଃ । ଯାଵଚ୍ଚିନ୍ତଯତେ କିଂ ସ୍ଯାଦେତଦିତ୍ଯଵଗମ୍ଯ ଚ । ଜୈଗୀଷଵ୍ଯସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କପିଲସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ ।। ୪.

ସେଇ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବମାନେକୁ ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଏହା କଣ ହେବ, ଭାବିବା ସମୟରେ ସେ ଜଇଗୀଷବ୍ୟ ଓ ଧୀର କପିଳଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିପାରିଲେ।

କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ରାଜାଽଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା । ପପ୍ରଚ୍ଛ ତାଵୃଷୀ ଭକ୍ତ୍ଯା କିମିଦଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମୌ ।। ୪.

ତାପରେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ହାତ ଜୋଡ଼ି ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେଇ ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହା କଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ?"

ଦ୍ଵିଜାଵୂଚତୁଃ । ଆଵାଂ ପୃଷ୍ଟୌ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ କଥଂ ଵିଷ୍ଣୁରିହେଜ୍ଯତେ । ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଵା ମହାରାଜ ତେନେଦଂ ଦର୍ଶିତଂ ତଵ ।। ୪.

ସେଇ ଦୁଇ ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଆମକୁ ପଚାରିଛ, କିପରି ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବାଯାଏ ଓ କିପରି ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ଏହି କାରଣରୁ ଏହା ତୁମକୁ ଦେଖାଯାଇଛି, ହେ ମହାରାଜ।"

ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ଯ ଗୁଣା ହ୍ଯେତେ ଯେ ରାଜଂସ୍ତଵ ଦର୍ଶିତାଃ । ସ ଚ ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ କାମରୂପଵାନ୍ ।। ୪.

ଏହିଗୁଡ଼ିକିଏ ସମସ୍ତଜ୍ଞଙ୍କର ଗୁଣ, ହେ ରାଜା, ଯାହା ତୁମକୁ ଦେଖାଯାଇଛି; ଏବଂ ସେ ନାରାୟଣ ଦେବ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣନ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ସୌମ୍ଯସ୍ତୁ ସଂସ୍ଥିତଃ କ୍ଵାପି ପ୍ରାପ୍ଯତେ ମନୁଜୈଃ କିଲ । ଆରାଧନେନ ଚୈତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯମର୍ଥଵଦିଷ୍ଯତେ ।। ୪.

ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ କେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତାଙ୍କର କଥା ସାରଗର୍ଭିତ।

କିନ୍ତୁ ସର୍ଵଶରୀରସ୍ଥଃ ପରମାତ୍ମା ଜଗତ୍ପତିଃ । ସ୍ଵଦେହେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ନୈକସ୍ଥାନଗତସ୍ତୁ ସଃ ।। ୪.

କିନ୍ତୁ ସେ ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ; ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦେହରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ନୁହଁନ୍ତି।

ଅତୋଽର୍ଥଂ ଦର୍ଶିତଂ ରୂପଂ ଦେଵସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ । ଆଵଯୋସ୍ତଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତୀତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଯଥା ତଵ । ଏଵଂ ସର୍ଵଗତୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଵ ଦେହେ ଜନେଶ୍ଵର ।। ୪.

ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏହି ରୂପ ତୁମକୁ ଦେଖାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମର ଆସ୍ଥା ହେଉ; ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ତୁମ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଜନନାଥ।

ମନ୍ତ୍ରିଣାଂ ଭୃତ୍ଯସଙ୍ଘସ୍ଯ ସୁରାଦ୍ଯା ଯେ ପ୍ରଦର୍ଶିତାଃ । ପଶଵଃ କୀଟସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ତେଽପି ଵିଷ୍ଣୁମଯା ନୃପ ।। ୪.

ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଦାସମାନେ, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏହାସହ ପଶୁ ଓ ଅନେକ କୀଟପତଙ୍ଗ, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁରେ ବ୍ୟାପିତ।

ଭାଵନାଂ ତୁ ଦୃଢାଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯଥା ସର୍ଵଗତୋ ହରିଃ । ନାନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ସଦୃଶଂ ଭୂତମିତି ଭାଵେନ ସେଵ୍ଯତେ ।। ୪.

ମନେ ଦୃଢ଼ ଭାବନା ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଯେ ହରି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି; ସେଠିପାଇଁ ତାଙ୍କ ସମାନ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି—ଏହି ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍।

ଏଷ ତେ ଜ୍ଞାନସଦ୍ଭାଵସ୍ତଵ ରାଜନ୍ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ । ପରିପୂର୍ଣେନ ଭାଵେନ ସ୍ମରନ୍ ନାରାଯଣଂ ହରିମ୍ ।। ୪.

ଏହାହେଉଛି ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ହେ ରାଜା, ଯାହା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିଭାବରେ ନାରାୟଣ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର।

ପରିପୂର୍ଣେନ ବାଵେନ ସ୍ମର ନାରାଯଣଂ ଗୁରୁମ୍ । ପୁଷ୍ପୋପହାରୈର୍ଧୂପୈଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ତର୍ପଣୈଃ । ଧ୍ଯାନେନ ସୁସ୍ଥିତେନାଶୁ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୪.

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗୁରୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଇବା ଦ୍ୱାରା; ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।

ଅଶ୍ଵଶିରା ଉଵାଚ । ଭଵନ୍ତୌ ମମ ସଂଦେହମେକଂ ଛେତ୍ତୁମିହାର୍ହତଃ । ଯେନ ଛିନ୍ନେନ ଜାଯେତ ମମ ସଂସାରଵିଚ୍ଯୁତିଃ ।। ୫.

ଅଶ୍ୱଶିରା କହିଲେ: "ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ମୋର ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଯାହା ଦୂର ହେଲେ ମୋର ସଂସାର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ହେବ।"

ଏଵମୁକ୍ତେ ନୃପତିନା ତଦା ଯୋଗିଵରୋ ମୁନିଃ । କପିଲଃ ପ୍ରାହ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଜାନଂ ଯଜତାଂ ଵରମ୍ ।। ୫.

ରାଜା ଏପରି କହିବା ପରେ, ତାହାବେଳେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କପିଳ ମୁନି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।

କପିଲ ଉଵାଚ । କସ୍ତେ ମନସି ସଂଦେହୋ ରାଜନ୍ ପରମଧାର୍ମିକ । ଛିନ୍ଦାମି ଯେନ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେଽଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ।। ୫.

କପିଳ କହିଲେ: "ତୁମ ମନରେ କଣ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ହେ ରାଜା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମିକ? ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, କୁହ; ଶୁଣି ମୁଁ ସେହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦେବି।"

ରାଜୋଵାଚ । କର୍ମଣା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ମୋକ୍ଷ ଉତାହୋ ଜ୍ଞାନିନା ମୁନେ । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଛିନ୍ଧି ଯଦି ମେଽନୁଗ୍ରହଃ କୃତଃ ।। ୫.

ରାଜା କହିଲେ: "ମୁକ୍ତି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ କି, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ମୁନି? ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ କୃପା କରିଛନ୍ତି।"

କପିଲ ଉଵାଚ । ଇମଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ମହାରାଜ ପୁରା ପୃଷ୍ଟୋ ବୃହସ୍ପତିଃ । ରୈଭ୍ଯେଣ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ଚ ଵସୁନା ପୁରା । ଵସୁରାସୀନ୍ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଦାନପତିଃ ପୁରା ।। ୫.

କପିଳ କହିଲେ: "ହେ ମହାରାଜ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୈଭ୍ୟ ଓ ରାଜା ବସୁ ପଚାରିଥିଲେ। ବସୁ ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ରାଜା ଥିଲେ।"

ଚାକ୍ଷୁଷସ୍ଯ ମନୋଃ କାଲେ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନ୍ଵଯଵର୍ଦ୍ଧନଃ । ଵସୁଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଦ୍ମ ଗତଵାଂସ୍ତଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷଯା ।। ୫.

ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କ ଯୁଗରେ, ବସୁ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।