ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତ୍ରିଵିକ୍ରମଂ କ୍ରାନ୍ତଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ ଚ ଚତୁର୍ମୂର୍ତ୍ତିଂ ଵିଶ୍ଵଗତାଂ କ୍ଷିତୀଶମ୍ । ଶମ୍ଭୁଂ ଵିଭୁଂ ଭୂତପତିଂ ସୁରେଶଂ ନମାମ୍ଯହଂ ଵିଷ୍ଣୁମନନ୍ତମୂର୍ତ୍ତିମ୍ ।। ୩୬.

ତିନି ପଦ ଦେଇ ତିନି ଜଗତ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଚାରି ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଭୂମିର ନାଥ, ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ତ୍ଵଂ ଦେଵ ସର୍ଵାଣି ଚରାଚରାଣି ସୃଜସ୍ଯଥୋ ସଂହରସେ ତ୍ଵମେଵ । ମାଂ ମୁକ୍ତିକାମଂ ନଯ ଦେଵ ଶୀଘ୍ରଂ ଯସ୍ମିନ୍ ଗତା ଯୋଗିନୋ ନାପଯାନ୍ତି ।। ୩୬.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି। ମୁଁ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରୁଛି, ଏହି ଦାସକୁ ଶୀଘ୍ର ଏମିତି ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜଯସ୍ଵ ଗୋଵିନ୍ଦ ମହାନୁଭାଵ ଜଯସ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୋ ଜଯ ପଦ୍ମନାଭ । ଜଯସ୍ଵ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଜଯାପ୍ରମେଯ ଜଯସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତେ ।। ୩୬.

ବଡ଼ ମହିମାଶାଳୀ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ପଦ୍ମନାଭ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଅପରିମାପ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ରୂପୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ!

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତଦା ରାଜା ନିଧାଯ ସ୍ଵଂ କଲେଵରମ୍ । ପରମାତ୍ମନି ଗୋଵିନ୍ଦେ ଲଯମାଗାଚ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତେ ।। ୩୬.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ସେଇ ରାଜା ତାଙ୍କର ଶରୀର ଛାଡ଼ି, ଚିରନ୍ତନ ପରମାତ୍ମା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ଲାଗିଗଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । କଥମାରାଧ୍ଯସେ ଦେଵ ଭକ୍ତିମଦ୍ଭିର୍ନରୈର୍ଵିଭୋ । ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଵା ସର୍ଵମେତନ୍ମେ ଶଂସ ତ୍ଵଂ ଭୂତଭାଵନ ।। ୩୭.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭକ୍ତିଶୀଳ ପୁରୁଷମାନେ କିମ୍ବା ନାରୀମାନେ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି? ଏହା ସମସ୍ତ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଭାଵସାଧ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଦେଵି ନ ଵିତ୍ତୈର୍ନ ଜପୈରହମ୍ । ସାଧ୍ଯସ୍ତଥାଽପି ଭକ୍ତାନାଂ କାଯକ୍ଲେଶଂ ଵଦାମି ତେ ।। ୩୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଧନ କିମ୍ବା ଜପ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ତଥାପି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଶରୀରୀକ କଷ୍ଟ ଅଛି, ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।

କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ମଚ୍ଚିତ୍ତୋ ଯୋ ନରୋ ଭଵେତ୍ । ତସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ଧାସ୍ଯାମି ଵିଵିଧାନି ନିବୋଧ ମେ ।। ୩୭.

ଯେଉଁ ମଣିଷ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଲଗିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବ୍ରତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବି, ମୋ ଥରୁ ଶୁଣ।

ଅହିଂସା ସତ୍ଯମସ୍ତେଯଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍ (-କଲ୍କତ)ା । ଏତାନି ମାନସାନ୍ଯାହୁର୍ଵ୍ରତାନି ତୁ ଧରାଧରେ ।। ୩୭.

ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ଚୋରି ନକରିବା, ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ—ଏହିମାନେ ମନସିକ ବ୍ରତ ବୋଲି ଧରାଧର କୁହାଯାଏ।

ଏକଭକ୍ତଂ ତଥା ନକ୍ତମୁପଵାସାଦିକଂ ଚ ଯତ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ କାଯିକଂ ପୁଂସାଂ ଵ୍ରତଂ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା ।। ୩୭.

ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି, ରାତିରେ ଉପବାସ ଓ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାୟିକ ପ୍ରଥାମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶରୀରୀକ ବ୍ରତ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।

ମୌନଂ ଚାଧ୍ଯଯନଂ ଚୈଵ ଦେଵସ୍ତୁତ୍ଯର୍ଥକୀର୍ତିତତ୍ । ନିଵୃତ୍ତିଶ୍ଚାପି ପୈଶୁନ୍ଯାଦ୍ ଵାଚିକଂ ଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍ ।।୩୭.

ମୌନ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ପାଇଁ ପାଠ, ଏବଂ ନିନ୍ଦାରୁ ବିରତି—ଏହିମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାଚିକ ବ୍ରତ।

ଅତ୍ରାପି ଶ୍ରୂଯତେ ଚାନ୍ଯଦୃଷିରୁଗ୍ରତପାଃ ପୁରା । ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ପୁରା କଲ୍ପେ ଆରୁଣିର୍ନାମ ନାମତଃ ।। ୩୭.

ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ କଥା ଶୁଣାଯାଏ: ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ରୁଷି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଆରୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତିବ୍ର ତପସ୍ୱୀ।

ସୋଽରଣ୍ଯମଗମତ୍ କିଂଚିତ୍ ତପୋର୍ଥୀ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ । ତପସ୍ତେପେ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ନୁପଵାସପରାଯଣଃ ।। ୩୭.

ସେଇ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଉପବାସରେ ଲଗି ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଦେଵିକାଯାସ୍ତଟେ ରମ୍ଯେ ସୋଽଵସଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କିଲ । କଦାଚିଦଭିଷେକାଯ ସ ଜଗାମ ମହାନଦୀମ୍ ।। ୩୭.

ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବିକା ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ ବସିଥିଲେ; ଏକ ଦିନ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ସେ ମହାନଦୀକୁ ଗଲେ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜପନ୍ ଵିପ୍ରୋ ଦଦର୍ଶାଯାନ୍ତମଗ୍ରତଃ । ଵ୍ଯାଧଂ ମହାଧନୁଃପାଣିମୁଗ୍ରନେତ୍ରଂ ଵିଭୀଷଣମ୍ ।। ୩୭.

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଜପ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶିକାରୀ, ଡାହା ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧରି, ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି।

ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ହନ୍ତୁମାଯାତ୍ ସ ଵଲ୍କଲାନାଂ ଜିଘୃକ୍ଷଯା । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷୁଭିତୋ ଵିପ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନସ୍ଯ ଭଯାଦିତି । ଧ୍ଯାଯନ୍ ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ତସ୍ଥୌ ତତ୍ରୈଵ ସ ଦ୍ଵିଜଃ ।। ୩୭.

ସେ ଶିକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ, ତାଙ୍କର ଭାଲ୍କଳ ନେବା ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଥିଲେ। ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନର ଭୟରେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଦଢ଼ ରହିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽନ୍ତର୍ଗତହରିଂ ଵ୍ଯାଧୋ ଭୀତ ଇଵାଗ୍ରତଃ । ଵିହାଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ତତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୩୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭିତରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିକାରୀ ଭୟଭୀତ ହେବା ପରି ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଛାଡ଼ି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।

ଵ୍ଯାଧ ଉଵାଚ । ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛୁରହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରାଗିହାଗତଃ । ଇଦାନୀଂ ଦର୍ଶନାତ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ସା ମତିଃ କ୍ଵାପି ମେ ଗତା ।। ୩୭.

ଶିକାରୀ କହିଲେ: ମୁଁ ଆଗରୁ ଆସିଥିଲି ଆପଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋ ମନ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଗଲା।

ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସହସ୍ତ୍ରାଣି ସସ୍ତ୍ରୀଣାମଯୁତାନି ଚ । ନିହତାନି ମଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନିହତୌ ଚ କୁଟମ୍ବିନୌ ।। ୩୭.

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦଶ ହଜାର ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ସହ ହତ୍ୟା କରିଛି, ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମରିଛନ୍ତି।

ନରକେଽଭ୍ଯଧିକଂ ଚିତ୍ତଂ କଦାଚିଦପି ଵିଦ୍ଯତେ । ଇଦାନୀଂ ତପ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତପୋଽହଂ ତ୍ଵତ୍ସମୀପତଃ । ଉପଦେଶପ୍ରଦାନେନ ପ୍ରସାଦଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ।। ୩୭.

ନରକରେ କେବେ ମୋ ଭଳି ପାପୀ ଚିତ୍ତ ଥିବା ନାହିଁ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ନିକଟରେ ଉପବାସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତୁମେ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵମୁକ୍ତୋଽପ୍ଯସୌ ଵିପ୍ରୋ ନୋତ୍ତରଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ । ବ୍ରହ୍ମହା ପାପକର୍ମେତି ମତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଂଗଵଃ ।। ୩୭.

ଏଭଳି କହିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣହନ୍ତା ଓ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିବା ଭାବିଲେ।

ଅନୁକ୍ତୋଽପି ସ ଧର୍ମେପ୍ସୁର୍ଵ୍ଯାଧସ୍ତତ୍ରୈଵ ତସ୍ଥିଵାନ୍ । ସ୍ନାତ୍ଵା ନଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜଃ ସୋଽପି ଵୃକ୍ଷମୂଲମୁପାଶ୍ରିତଃ ।। ୩୭.

କିଛି କହିବାକୁ ନାହିଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ଚାହିଁଥିବା ଶିକାରୀ ସେଠାରେ ରହିଲା; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲା।

କସ୍ଯଚିତ୍ ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତାଂ ନଦୀମଗମତ୍ କିଲ । ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ବୁଭୁକ୍ଷିତଃ ଶାନ୍ତଂ ତଂ ଵିପ୍ରଂ ହନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ ।। ୩୭.

କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ବାଘ ଭୟାନକ ଭୋକରେ ଏହି ନଦୀକୁ ଆସିଲା, ଶାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲା।

ଅନ୍ତର୍ଜଲଗତଂ ଵିପ୍ରଂ ଯାଵଦ୍ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଜିଘୃକ୍ଷତି । ତାଵଦ୍ ଵ୍ଯାଧେନ ଵିଦ୍ଧୋଽସୌ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରାଣୈର୍ଵିଯୋଜିତଃ ।। ୩୭.

ବାଘ ଜଳରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଲା ଏବଂ ସେ ସତ୍ୟ ସମୟରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲା।

ତସ୍ମାଦ୍ ଵ୍ଯାଘ୍ରଶରୀରାତ୍ ତୁ ଉତ୍ଥାଯ ପୁରୁଷଃ କିଲ । ଵିପ୍ରଶ୍ଚାନ୍ତର୍ଜଲେ ମଗ୍ନଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଂ ଶବ୍ଦମାକୁଲମ୍ । ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ଵାକ୍ଯମୁଚ୍ଚୈରୁଵାଚ ହ ।। ୩୭.

ଏହା ପରେ, ବାଘର ଦେହରୁ ଏକ ପୁରୁଷ ଉଠିଲା; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଳରେ ବିଲିନ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ଏହି ଉତ୍ତେଜିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, 'ନମୋ ନାରାୟଣ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।

ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣାପି ଶ୍ରୁତୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରାଣୈଃ କଣ୍ଠସ୍ଥିତୈସ୍ତତଃ । ଶ୍ରୁତମାତ୍ରେ ଜହୌ ପ୍ରାଣାନ୍ ପୁରୁଷଶ୍ଚାଭଵଚ୍ଛୁଭଃ ।। ୩୭.

ବାଘ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣିଲା, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଗଳାରେ ରହିଥିବା ସମୟରେ; ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ସହିତ, ସେ ପ୍ରାଣ ଛାଡି ଶୁଭ ହେଲା।

ସୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ ଯାମି ତଂ ଦେଶଂ ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ । ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତପାପ୍ମା ନିରାମଯଃ ।। ୩୭.

ସେ କହିଲେ: 'ମୁଁ ସେଠିକୁ ଯାଉଛି ଯେଉଁଠି ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ବସିଛନ୍ତି; ତୁମ ଦୟାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପାପ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପ୍ରାହ କୋଽସି ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ । ସୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ତସ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପୀ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି । ଦୀର୍ଘବାହୁରିତି ଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଶାରଦଃ ।। ୩୭.

ଏଭଳି କହିଲାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ କିଏ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ?' ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲି, ଦୀର୍ଘବାହୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ।'

ଅହଂ ଜାନାମି ଵେଦାଂଶ୍ଚ ଅହଂ ଵେଦ୍ମି ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣେ ନୈଵ ମେ କାର୍ଯଂ କିଂ ଵସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଇତି ।। ୩୭.

'ମୁଁ ବେଦ ଜାଣେ, ମୁଁ ଶୁଭ ଅଶୁଭ ବିବେକ କରିପାରିବି; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ମୋ କିଛି କାମ ନାହିଁ—ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଣ ମିଳିବ?'

ତସ୍ଯୈଵଂ ଵାଦିନୋ ଵିପ୍ରାଃ ସର୍ଵେ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ । ଊଚୁଃ ଶାପଂ ଦୁରାଧର୍ଷଃ କ୍ରୂରୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୩୭.

ସେ ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୋଷରେ ଭରି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଏକ କ୍ରୂର ବାଘ ହେବା।'