ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଋଷିରଧ୍ଯାତ୍ମଯୋଗେନ ଵିହାଯେଦଂ କଲେଵରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋଽଭଵଦ୍ଧାତ୍ରି ହରୌ ଲଯମଵାପ ଚ ।। ୩୬.

ଋଷି ଆତ୍ମଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ଧାତ୍ରି ହରିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ପାଇଲେ।

ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଚ ରାଜାଽସୌ ତପୋଽର୍ଥଂ ଗତଵାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ । ତତ୍ର ଗୋଵିନ୍ଦନାମାନଂ ହରିଂ ସ୍ତୋତୁମଥାରଭତ୍ ।। ୩୬.

ସେ ରାଜା, ପ୍ରଭୁ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦ ନାମକ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ରାଜୋଵାଚ । ନମାମି ଦେଵଂ ଜଗତାଂ ଚ ମୂର୍ତ୍ତିଂ ଗୋପେନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦ୍ରାନୁଜମପ୍ରମେଯମ୍ । ସଂସାରଚକ୍ରକ୍ରମଣୈକଦକ୍ଷଂ କ୍ଷିତୀଧରଂ ଦେଵଵରଂ ନମାମି ।। ୩୬.

ରାଜା କହିଲେ—ମୁଁ ଦେବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକୃତିକୁ, ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ନାୟକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, ଅପରିମିତ, ସଂସାର ଚକ୍ର ଚାଲିବାରେ ଏକମାତ୍ର ପାରଙ୍ଗତ, ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଭଵୋଦଧୌ ଦୁଃଖଶତୋର୍ମ୍ମିଭୀମେ ଜରାଵର୍ତ୍ତେ କୃଷ୍ଣପାତାଲମୂଲେ । ତଦନ୍ତମେକୋ ଦଧତେ ସୁଖଂ ମେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଗୋପତିରପ୍ରମେଯ ।। ୩୬.

ଭବସାଗରରେ, ଶତଶତ ଦୁଃଖର ଭୟଙ୍କର ତରଙ୍ଗରେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ, ଅନ୍ଧକାର ପାତାଳର ମୂଳରେ—ସେ ଏକମାତ୍ର ଶେଷ ଦେଇ, ମୋତେ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି। ହେ ଅପରିମିତ ଗୋପତି, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଵ୍ଯାଧ୍ଯାଦିଯୁକ୍ତଃ ପୁରୁଷୈର୍ଗ୍ରହୈଶ୍ଚ ସଙ୍ଘଟ୍ଟମାନଂ ପୁନରେଵ ଦେଵ । ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଯୁଦ୍ଧରତେ ମହାତ୍ମା ଜନାର୍ଦନୋ ଗୋପତିରୁଗ୍ରବାହୁଃ ।। ୩୬.

ବ୍ୟାଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକମାନେ ଗ୍ରହମାନେ ପୁନିପୁନି ଆକ୍ରମଣ କରିବାବେଳେ, ହେ ଦେବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା, ମହାତ୍ମା, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଗୋପତି, ଉଗ୍ରବାହୁ—ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ତ୍ଵମୁତ୍ତମଃ ସର୍ଵଵିଦାଂ ସୁରେଶ ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ସମସ୍ତମ୍ । ଗୋପେନ୍ଦ୍ର ମାଂ ପାହି ମହାନୁଭାଵ ଭଵାଦ୍ଭୀତଂ ତିଗ୍ମରଥାଙ୍ଗପାଣେ ।। ୩୬.

ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମେ ବ୍ୟାପି ଅଛ। ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ନାୟକ, ମହାନ ମହିମା ଥିବା, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇଛି, ଭବସାଗରରୁ ରକ୍ଷା କର, ତୀବ୍ର ଚକ୍ରଧାରୀ।

ପରୋଽସି ଦେଵ ପ୍ରଵରଃ ସୁରାଣାଂ ପୁଂସଃ ସ୍ଵରୂପୋଽସି ଶଶିପ୍ରକାଶଃ । ହୁତାଶଵକ୍ତ୍ରାଚ୍ଯୁତ ତୀଵ୍ରଭାଵ ଗୋପେନ୍ଦ୍ର ମାଂ ପାହି ଭଵେ ପତନ୍ତମ୍ ।। ୩୬.

ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ପୁରୁଷର ସ୍ୱରୂପ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅଗ୍ନିମୁଖ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୀବ୍ର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା, ଗୋପମାନଙ୍କ ନାୟକ, ମୁଁ ଭବସାଗରକୁ ପଡ଼ୁଥିବାବେଳେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ସଂସାରଚକ୍ରକ୍ରମଣାନ୍ଯନେକା - ନ୍ଯାଵିର୍ଭଵନ୍ତ୍ଯଚ୍ଯୁତ ଦେହିନାଂ ଯତ୍ । ତ୍ଵନ୍ମାଯଯା ମୋହିତାନାଂ ସୁରେଶ କସ୍ତେ ମାଯାଂ ତରତେ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଧାମା ।। ୩୬.

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମ ମାୟାରେ ମୋହିତ ଦେହୀମାନେ ପାଇଁ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଅନେକ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ ତୁମ ମାୟାକୁ କିଏ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରିବ?

ଅଗୋତ୍ରମସ୍ପର୍ଶମରୂପଗନ୍ଧ - ମନାମନିର୍ଦେଶମଜଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍ । ଗୋପେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଂ ଯଦ୍ଯୁପାସନ୍ତି ଧୀରା - ସ୍ତେ ମୁକ୍ତିଭାଜୋ ଭଵବନ୍ଧମୁକ୍ତାଃ ।। ୩୬.

ଗୋପମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଯେଉଁ ଧୀର ଲୋକମାନେ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଗୋତ୍ରହୀନ, ସ୍ପର୍ଶହୀନ, ଆକୃତିହୀନ, ଗନ୍ଧହୀନ, ନାମହୀନ, ବର୍ଣ୍ଣନାତୀତ, ଅଜନ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ସେଠି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ଭବବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ।

ଶବ୍ଦାତିଗଂ ଵ୍ଯୋମରୂପଂ ଵିମୂର୍ତ୍ତିଂ ଵିକର୍ମ୍ମିଣାଂ ଶୁଭଭାଵଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍ । ଚକ୍ରାବ୍ଜପାଣିଂ ତୁ ତଥୋପଚାରା- ଦୁକ୍ତଂ ପୁରାଣେ ସତତଂ ନମାମି ।। ୩୬.

ଯିଏ ଶବ୍ଦରୁ ପରେ, ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ନିରାକାର, କର୍ମ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦରଣୀୟ, ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରୁଥିବା ହାତ, ପୁରାଣରେ ଉପମା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ଶିର ନମାଏ।

ତ୍ରିଵିକ୍ରମଂ କ୍ରାନ୍ତଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ ଚ ଚତୁର୍ମୂର୍ତ୍ତିଂ ଵିଶ୍ଵଗତାଂ କ୍ଷିତୀଶମ୍ । ଶମ୍ଭୁଂ ଵିଭୁଂ ଭୂତପତିଂ ସୁରେଶଂ ନମାମ୍ଯହଂ ଵିଷ୍ଣୁମନନ୍ତମୂର୍ତ୍ତିମ୍ ।। ୩୬.

ତିନି ପଦ ଦେଇ ତିନି ଜଗତ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଚାରି ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଭୂମିର ନାଥ, ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ତ୍ଵଂ ଦେଵ ସର୍ଵାଣି ଚରାଚରାଣି ସୃଜସ୍ଯଥୋ ସଂହରସେ ତ୍ଵମେଵ । ମାଂ ମୁକ୍ତିକାମଂ ନଯ ଦେଵ ଶୀଘ୍ରଂ ଯସ୍ମିନ୍ ଗତା ଯୋଗିନୋ ନାପଯାନ୍ତି ।। ୩୬.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି। ମୁଁ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରୁଛି, ଏହି ଦାସକୁ ଶୀଘ୍ର ଏମିତି ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜଯସ୍ଵ ଗୋଵିନ୍ଦ ମହାନୁଭାଵ ଜଯସ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୋ ଜଯ ପଦ୍ମନାଭ । ଜଯସ୍ଵ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଜଯାପ୍ରମେଯ ଜଯସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତେ ।। ୩୬.

ବଡ଼ ମହିମାଶାଳୀ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ପଦ୍ମନାଭ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଅପରିମାପ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ! ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ରୂପୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜୟ!

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତଦା ରାଜା ନିଧାଯ ସ୍ଵଂ କଲେଵରମ୍ । ପରମାତ୍ମନି ଗୋଵିନ୍ଦେ ଲଯମାଗାଚ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତେ ।। ୩୬.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ସେଇ ରାଜା ତାଙ୍କର ଶରୀର ଛାଡ଼ି, ଚିରନ୍ତନ ପରମାତ୍ମା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ଲାଗିଗଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । କଥମାରାଧ୍ଯସେ ଦେଵ ଭକ୍ତିମଦ୍ଭିର୍ନରୈର୍ଵିଭୋ । ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଵା ସର୍ଵମେତନ୍ମେ ଶଂସ ତ୍ଵଂ ଭୂତଭାଵନ ।। ୩୭.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭକ୍ତିଶୀଳ ପୁରୁଷମାନେ କିମ୍ବା ନାରୀମାନେ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି? ଏହା ସମସ୍ତ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଭାଵସାଧ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଦେଵି ନ ଵିତ୍ତୈର୍ନ ଜପୈରହମ୍ । ସାଧ୍ଯସ୍ତଥାଽପି ଭକ୍ତାନାଂ କାଯକ୍ଲେଶଂ ଵଦାମି ତେ ।। ୩୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଧନ କିମ୍ବା ଜପ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ତଥାପି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଶରୀରୀକ କଷ୍ଟ ଅଛି, ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।

କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ମଚ୍ଚିତ୍ତୋ ଯୋ ନରୋ ଭଵେତ୍ । ତସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ଧାସ୍ଯାମି ଵିଵିଧାନି ନିବୋଧ ମେ ।। ୩୭.

ଯେଉଁ ମଣିଷ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଲଗିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବ୍ରତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବି, ମୋ ଥରୁ ଶୁଣ।

ଅହିଂସା ସତ୍ଯମସ୍ତେଯଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍ (-କଲ୍କତ)ା । ଏତାନି ମାନସାନ୍ଯାହୁର୍ଵ୍ରତାନି ତୁ ଧରାଧରେ ।। ୩୭.

ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ଚୋରି ନକରିବା, ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ—ଏହିମାନେ ମନସିକ ବ୍ରତ ବୋଲି ଧରାଧର କୁହାଯାଏ।

ଏକଭକ୍ତଂ ତଥା ନକ୍ତମୁପଵାସାଦିକଂ ଚ ଯତ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ କାଯିକଂ ପୁଂସାଂ ଵ୍ରତଂ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା ।। ୩୭.

ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି, ରାତିରେ ଉପବାସ ଓ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାୟିକ ପ୍ରଥାମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶରୀରୀକ ବ୍ରତ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।

ମୌନଂ ଚାଧ୍ଯଯନଂ ଚୈଵ ଦେଵସ୍ତୁତ୍ଯର୍ଥକୀର୍ତିତତ୍ । ନିଵୃତ୍ତିଶ୍ଚାପି ପୈଶୁନ୍ଯାଦ୍ ଵାଚିକଂ ଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍ ।।୩୭.

ମୌନ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ପାଇଁ ପାଠ, ଏବଂ ନିନ୍ଦାରୁ ବିରତି—ଏହିମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାଚିକ ବ୍ରତ।

ଅତ୍ରାପି ଶ୍ରୂଯତେ ଚାନ୍ଯଦୃଷିରୁଗ୍ରତପାଃ ପୁରା । ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ପୁରା କଲ୍ପେ ଆରୁଣିର୍ନାମ ନାମତଃ ।। ୩୭.

ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ କଥା ଶୁଣାଯାଏ: ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ରୁଷି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଆରୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତିବ୍ର ତପସ୍ୱୀ।

ସୋଽରଣ୍ଯମଗମତ୍ କିଂଚିତ୍ ତପୋର୍ଥୀ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ । ତପସ୍ତେପେ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ନୁପଵାସପରାଯଣଃ ।। ୩୭.

ସେଇ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଉପବାସରେ ଲଗି ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଦେଵିକାଯାସ୍ତଟେ ରମ୍ଯେ ସୋଽଵସଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କିଲ । କଦାଚିଦଭିଷେକାଯ ସ ଜଗାମ ମହାନଦୀମ୍ ।। ୩୭.

ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବିକା ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ ବସିଥିଲେ; ଏକ ଦିନ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ସେ ମହାନଦୀକୁ ଗଲେ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜପନ୍ ଵିପ୍ରୋ ଦଦର୍ଶାଯାନ୍ତମଗ୍ରତଃ । ଵ୍ଯାଧଂ ମହାଧନୁଃପାଣିମୁଗ୍ରନେତ୍ରଂ ଵିଭୀଷଣମ୍ ।। ୩୭.

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଜପ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶିକାରୀ, ଡାହା ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧରି, ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି।

ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ହନ୍ତୁମାଯାତ୍ ସ ଵଲ୍କଲାନାଂ ଜିଘୃକ୍ଷଯା । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷୁଭିତୋ ଵିପ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନସ୍ଯ ଭଯାଦିତି । ଧ୍ଯାଯନ୍ ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ତସ୍ଥୌ ତତ୍ରୈଵ ସ ଦ୍ଵିଜଃ ।। ୩୭.

ସେ ଶିକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ, ତାଙ୍କର ଭାଲ୍କଳ ନେବା ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଥିଲେ। ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନର ଭୟରେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଦଢ଼ ରହିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽନ୍ତର୍ଗତହରିଂ ଵ୍ଯାଧୋ ଭୀତ ଇଵାଗ୍ରତଃ । ଵିହାଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ତତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୩୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭିତରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିକାରୀ ଭୟଭୀତ ହେବା ପରି ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଛାଡ଼ି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।

ଵ୍ଯାଧ ଉଵାଚ । ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛୁରହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରାଗିହାଗତଃ । ଇଦାନୀଂ ଦର୍ଶନାତ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ସା ମତିଃ କ୍ଵାପି ମେ ଗତା ।। ୩୭.

ଶିକାରୀ କହିଲେ: ମୁଁ ଆଗରୁ ଆସିଥିଲି ଆପଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋ ମନ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଗଲା।

ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସହସ୍ତ୍ରାଣି ସସ୍ତ୍ରୀଣାମଯୁତାନି ଚ । ନିହତାନି ମଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନିହତୌ ଚ କୁଟମ୍ବିନୌ ।। ୩୭.

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦଶ ହଜାର ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ସହ ହତ୍ୟା କରିଛି, ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମରିଛନ୍ତି।

ନରକେଽଭ୍ଯଧିକଂ ଚିତ୍ତଂ କଦାଚିଦପି ଵିଦ୍ଯତେ । ଇଦାନୀଂ ତପ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତପୋଽହଂ ତ୍ଵତ୍ସମୀପତଃ । ଉପଦେଶପ୍ରଦାନେନ ପ୍ରସାଦଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ।। ୩୭.

ନରକରେ କେବେ ମୋ ଭଳି ପାପୀ ଚିତ୍ତ ଥିବା ନାହିଁ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ନିକଟରେ ଉପବାସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତୁମେ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ।