ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରାସ୍ତୁ ତେ ଦେଵାଃ ସ୍ଵଯଂ ଧର୍ମେଣ ଚକ୍ଷୁଷା । କ୍ଷଣେନ ଗତସଂମୋହାଃ ସମ୍ଯକ୍ସଦ୍ଧର୍ମସଂହିତାଃ ।। ୩୨.

ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ଧର୍ମଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଭ୍ରମ ଦୂର କରି ଠିକ୍ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ହେଲେ।

ଅସୁରା ଅପି ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଉଵାଚ ତମ୍ । ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ତେ ଧର୍ମ ତିଥିରସ୍ତୁ ତ୍ରଯୋଦଶୀ ।। ୩୨.

ଏହିପରି ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତୁମ ପାଇଁ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥି ପବିତ୍ର ହେଉ।'

ଯସ୍ତାମୁପୋଷ୍ଯ ପୁରୁଷୋ ଭଵନ୍ତଂ ସମୁପାର୍ଜଯେତ୍ । କୃତ୍ଵା ପାପସମାହାରଂ ତସ୍ମାନ୍ମୁଞ୍ଚତି ମାନଵଃ ।। ୩୨.

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ତିଥି ଉପବାସ କରି ତୁମକୁ ଭଜେ, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ।

ଯଚ୍ଚାରଣ୍ଯମିଦଂ ଧର୍ମ୍ମ ତ୍ଵଯା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଚିରଂ ପ୍ରଭୋ । ତତୋ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯେ ତଦ୍ଧର୍ମାରଣ୍ଯମିତି ପ୍ରଭୋ ।। ୩୨.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଧର୍ମ ଅରଣ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତୁମେ ଭରି ରଖିଛ, ତେଣୁ ଏହା ଏବେ 'ଧର୍ମାରଣ୍ୟ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।

ଚତୁସ୍ତ୍ରିପାଦ୍ ଦ୍ଵ୍ଯେକପାଚ୍ଚ ପ୍ରଭୋ ତ୍ଵଂ କୃତାଦିଭିର୍ଲ୍ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ଯେନ ଲୋକୈଃ । ତଥା ତଥା କର୍ମଭୂମୌ ନଭଶ୍ଚ ପ୍ରାଯୋଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ପାହି ଵିଶ୍ଵମ୍ ।। ୩୨.

ହେ ପ୍ରଭୁ, କୃତାଦି ଯୁଗ ଅନୁସାରେ ଚାରି, ତିନି, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ପାଦ ଥିବା ବୋଲି ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି। ଏଭଳି କର୍ମଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମ ଗୃହ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କର।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରଃ ପ୍ରପିତାମହୋଽଧୁନା ସୁରାସୁରାଣାମଥ ପଶ୍ଯତାଂ ନୃପ । ଅଦୃଶ୍ଯତାମଗମତ୍ ସ୍ଵାଲଯାଂଶ୍ଚ ଜଗ୍ମୁଃ ସୁରାଃ ସଵୃଷା ଵୀତଶୋକାଃ ।। ୩୨.

ଏହିପରି କହିବା ପରେ ପ୍ରପିତାମହ ସମସ୍ତ ଦେବ-ଅସୁରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ବୃଷଭ ସହିତ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ।

ଧର୍ମୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଯ ଇମାଂ ଶ୍ରାଵଯୀତ ତଦା ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ତର୍ପଯେତ ପିତୄଂଶ୍ଚ । ତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ପାଯସେନ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ସ ସ୍ଵର୍ଗଗାମୀ ତୁ ସୁରାନୁପେଯାତ୍ ।। ୩୨.

ଯିଏ ଏହି ଧର୍ମ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପଢ଼ି ଶୁଣାଏ ଏବଂ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଖିର ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ହୁଏ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଅଥାପରାଂ ରୁଦ୍ରସଂଭୂତିମାଦ୍ଯାଂ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ରାଜନ୍ନିତି ସୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ । ମହାତପାଃ ପ୍ରୀତିତୋ ଧର୍ମ୍ମଦକ୍ଷଃ କ୍ଷମାସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଋଷିରୁଗ୍ରତେଜାଃ ।। ୩୩.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଏବେ ତୁମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣ। ସେ ମହାତପସ୍ବୀ, ପ୍ରସନ୍ନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, କ୍ଷମାଶୀଳ ଓ ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ ଋଷି କଥା କହିଲେ।'

ଜାତଃ ପ୍ରଜାନାଂ ପତିରୁଗ୍ରତେଜା ଜ୍ଞାନଂ ପରଂ ତତ୍ତ୍ଵଭାଵଂ ଵିଦିତ୍ଵା । ସୃଷ୍ଟିଂ ସିସୃକ୍ଷୁଃ କ୍ଷୁଭିତୋଽତିକୋପାଦ ଵୃଦ୍ଧିକାଲେ ଜଗତଃ ପ୍ରକାମମ୍ ।। ୩୩.

ସେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ନାଥ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତୀବ୍ର ତେଜ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି ତଥ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିଲେ। ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ବିଶ୍ୱର ବୃଦ୍ଧି ସମୟରେ ଅତି କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ।

ତପସ୍ଯତୋଽତଃ ସ୍ଥିରକୀର୍ତିଃ ପୁରାଣୋ ରଜସ୍ତମୋଧ୍ଵସ୍ତଗତିର୍ବଭୂଵ । ଵରୋ ଵରେଣ୍ଯୋ ଵରଦଃ ପ୍ରତାପୀ କୃଷ୍ଣାରୁଣଃ ପୁରୁଷଃ ପିଙ୍ଗନେତ୍ରଃ ।। ୩୩.

ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ, ପୁରାତନ ହେଲେ, ରଜସ ଓ ତମସ ରହିତ ଗତି ହେଲେ। ସେ ଦାତା, ଦେବମାନେ ଯାହାକୁ ଚାହେ, ତାହା ଦେଇପାରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କଳା-ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପୁରୁଷ।

ରୁଦନ୍ନୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ମା ରୁଦ ତ୍ଵଂ ରୁଦ୍ରସ୍ତତୋଽସାଵଭଵତ୍ ପୁରାଣଃ । ନଯସ୍ଵ ସୃଷ୍ଟିଂ ଵିତତସ୍ଵରୂପାଂ ଭଵାନ୍ ସମର୍ଥୋଽସି ମହାନୁଭାଵ ।। ୩୩.

ସେ କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ତୁମେ କାନ୍ଦନି, ତୁମେ ରୁଦ୍ର।' ଏଭଳି ସେ ପୁରାତନ ହେଲେ। 'ବିଭିନ୍ନ ଆକାରର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଅ, ତୁମେ ଏହା ପାଇଁ ସମର୍ଥ ଓ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରଃ ସଲିଲେ ମମଜ୍ଜମଗ୍ନେ ସସର୍ଜାତ୍ମଭଵାଯ ଦକ୍ଷଃ । କସ୍ଥେ ତଦା ଦେଵଵରେ ଵିତେନୁଃ ସୃଷ୍ଟିଂ ତୁ ତେ ମାନସା ବ୍ରହ୍ମଜାତାଃ ।। ୩୩.

ଏଭଳି କହିବା ସହିତ ସେ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହେଲେ। ଡକ୍ଷ, ନିଜଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ କାଠରେ ସୃଷ୍ଟି ବିସ୍ତାର କଲେ।

ତସ୍ଯାଂ ତତାଯାଂ ତୁ ସୁରାଧିପେ ତୁ ପୈତାମହଂ ଯଜ୍ଞଵରଂ ପ୍ରକାମମ୍ । ମଗ୍ନଃ ପୁରା ଯତ୍ସଲିଲେ ସ ରୁଦ୍ରଃ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିଶ୍ଵଂ ତୁ ସୁରାନ୍ ସିସୃକ୍ଷୁଃ ।। ୩୩.

ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ଦେବମାନେ ନାଥ, ପ୍ରପିତାମହଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞ ହେଲା। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ରୁଦ୍ର ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।

ସୁସ୍ତ୍ରାଵ ଯଜ୍ଞଂ ସୁରସିଦ୍ଧଯକ୍ଷାନୁପାଗତାନ୍ କ୍ରୋଧଵଶଂ ଜଗାମ । ମନ୍ଯୁଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ପରିଭାଵ୍ଯ କେନ ସୃଷ୍ଟଂ ଜଗନ୍ମାଂ ଵ୍ଯତିରିଚ୍ଯ ମୋହାତ୍ ।। ୩୩.

ସେ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରବାହ କଲେ; ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷମାନେ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କ୍ରୋଧରେ ଆସିଗଲେ। ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ବିଚାରି, 'କିଏ ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରି ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ମୂଢ଼ତାରେ ସୃଷ୍ଟି କଲା?' ବୋଲି ଭାବିଲେ।

ହା ହେତି ଚୋକ୍ତେ ଜ୍ଵଲନାର୍ଚିଷସ୍ତୁ ତତ୍ରାଭଵନ୍ କ୍ଷୁଦ୍ରପିଶାଚସଙ୍ଘା ଵେତାଲଭୂତାନି ଚ ଯୋଗିସଙ୍ଘାଃ ।। ୩୩.

ସେ 'ହା! ହେ!' ବୋଲି କହିଲେ, ତେବେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଜଳିଉଠିଲା, ଏବଂ ଅନେକ କ୍ଷୁଦ୍ର ପିଶାଚ, ବେତାଳ, ଭୂତ ଓ ଯୋଗିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ଘନଂ ଯଦା ତୈର୍ଵିତତଂ ଵିଯଚ୍ଚ ଭୂମିଶ୍ଚ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଦିଶଶ୍ଚ ଲୋକାଃ । ତଦା ସ ସର୍ଵଜ୍ଞତଯା ଚକାର ଧନୁଶ୍ଚତୁର୍ଵିଂଶତିହସ୍ତମାତ୍ରମ୍ ।। ୩୩.

ସେମାନେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଲୋକମାନେକୁ ଭରିଦେଲେ। ତେବେ ସେ ସବୁଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଚବିଶ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା ଧନୁଷ୍ୟ ତିଆରି କଲେ।

ଗୁଣଂ ତ୍ରିଵୃତ୍ତଂ ଚ ଚକାର ରୋଷାଦାଦତ୍ତ ଦିଵ୍ଯେ ଚ ଧନୁର୍ଗୁଣଂ ଚ । ତତଶ୍ଚ ପୂଷ୍ଣୋ ଦଶନାନଵିଧ୍ଯଦ୍ ଭଗସ୍ଯ ନେତ୍ରେ ଵୃଷଣୌ କ୍ରତୋଶ୍ଚ ।। ୩୩.

କ୍ରୋଧରେ ତିନିପଟି ଧନୁଷ୍ୟ ତାର କଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ତାର ଧରିଲେ। ତାପରେ ସେ ପୂଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତ, ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ କ୍ରତୁଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

ସ ଵିଦ୍ଧବୀଜୋ ଵ୍ଯପଯାତ୍କ୍ରତୁଶ୍ଚ ମାର୍ଗଂ ଵାଯୁର୍ଧାରଧନ୍ ଯଜ୍ଞଵାଟାତ୍ । ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ପଶୁପତିମୁପେଯୁର୍ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣତିଂ ଭଵସ୍ଯ ।। ୩୩.

ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞପୁରୋହିତଙ୍କର ବୀଜ ଘାତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ବାୟୁ ପରି ଜୀବନ ଧାରଣ କରି ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳୀରୁ ଚଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପଶୁପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଭବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଆଗମ୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ପିତାମହସ୍ତୁ ଭଵଂ ପ୍ରତୀତଃ ସଂପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଦେଵାନ୍ । ଭକ୍ତ୍ଯୋପେତାନ୍ ଵୀକ୍ଷଯଦ୍ ଦେଵଦେଵାନ୍ ଵିଜ୍ଞାନମନ୍ତଃ କୁରୁ ଵୀରବାହୋ ।। ୩୩.

ସେଠାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ଭବଙ୍କୁ ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ— 'ଓ ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝ।'

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ସୃଷ୍ଟଃ ପୂର୍ଵଂ ଭଵତାଽହଂ ନ ଚେମେ କସ୍ମାନ୍ନ ଭାଗଂ ପରିକଲ୍ପଯନ୍ତି । ଯଜ୍ଞୋଦ୍ଭଵଂ ତେନ ରୁଷା ମଯେମେ ହୃତଜ୍ଞାନା ଵିକୃତା ଦେଵଦେଵ ।। ୩୩.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ— 'ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଯଜ୍ଞମାନେରେ ମୋ ପାଇଁ କାହିଁକି ଭାଗ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁନାହାନ୍ତି? ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଦେବତାଙ୍କ ଠାକୁର, ଏହି ଯଜ୍ଞରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ମୁଢ଼ ଓ ବିକୃତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।'

ବ୍ରହ୍ମା ଉଵାଚ । ଦେଵାଃ ଶଂଭୁଂ ସ୍ତୁତିଭିର୍ଜ୍ଞାନହେତୋର୍ ଯଜଧ୍ଵମୁଚ୍ଚୈରସୁରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ । ଯେନ ରୁଦ୍ରୋ ଭଗଵାଂସ୍ତୋଷମେତି ସର୍ଵଜ୍ଞତା ତୋଷମାତ୍ରସ୍ଯ ଚ ସ୍ଯାତ୍ ।। ୩୩.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— 'ଦେବତାମାନେ, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ତୁମେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଠି ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନତାର ଫଳ ମିଳେ।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତେନ ତେ ଦେଵାଃ ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁର୍ମହାତ୍ମନଃ ।। ୩୩.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ନମୋ ଦେଵାତିଦେଵାଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ମହାତ୍ମନେ । ରକ୍ତପିଙ୍ଗଲନେତ୍ରାଯ ଜଟାମୁକୁଟଧାରିଣେ ।। ୩୩.

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— 'ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାତ୍ମା, ଲାଲ ଓ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଜଟାମୁକୁଟ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।'

ଭୂତଵେତାଲଜୁଷ୍ଟାଯ ମହାଭୋଗୋପଵୀତିନେ । ଭୀମାଟ୍ଟହାସଵକ୍ତ୍ରାଯ କପର୍ଦିନ୍ ସ୍ଥାଣଵେ ନମଃ ।। ୩୩.

ଭୂତ ଓ ବେତାଳମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ବଡ଼ ସର୍ପ ଉପବୀତ ପରି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ହସରେ ବଡ଼ ମୁହଁ ଥିବା, ଜଟାଧାରୀ, ଅଚଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ପୂଷ୍ଣୋ ଦନ୍ତଵିନାଶାଯ ଭଗନେତ୍ରହନେ ନମଃ । ଭଵିଷ୍ଯଵୃଷଚିହ୍ନାଯ ମହାଭୂତପତେ ନମଃ ।। ୩୩.

ପୂଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ଭବିଷ୍ୟତରେ ବୃଷ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା, ମହାଭୂତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଭଵିଷ୍ଯତ୍ରିପୁରାନ୍ତାଯ ତଥାନ୍ଧକଵିନାଶିନେ । କୈଲାସଵରଵାସାଯ କରିକୃତ୍ତିନିଵାସିନେ ।। ୩୩.

ଭବିଷ୍ୟତରେ ତ୍ରିପୁର ନାଶ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା, ଅନ୍ଧକଙ୍କ ନାଶକ, କୈଳାସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ବାସ କରୁଥିବା, ହାତୀ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଵିକରାଲୋଦ୍ର୍ଧ୍ଵକେଶାଯ ଭୈରଵାଯ ନମୋ ନମଃ । ଅଗ୍ନିଜ୍ଵାଲାକରାଲାଯ ଶଶିମୌଲିକୃତେ ନମଃ ।। ୩୩.

ବିକୃତ ଓ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ କେଶ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର, ଭୈରବ, ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଭୟଙ୍କର, ଚନ୍ଦ୍ରମା କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପୁନି ପୁନି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଭଵିଷ୍ଯକୃତକାପାଲିଵ୍ରତାଯ ପରମେଷ୍ଠିନେ । ତଥା ଦାରୁଵନଧ୍ଵଂସକାରିଣେ ତିଗ୍ମଶୂଲିନେ ।। ୩୩.

ଭବିଷ୍ୟତରେ କପାଳ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା, ପରମେଶ୍ୱର, ଦାରୁବନ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

କୃତକଙ୍କଣଭୋଗୀନ୍ଦ୍ର ନୀଲକଣ୍ଠ ତ୍ରିଶୂଲିନେ । ପ୍ରଚଣ୍ଡଦଣ୍ଡହସ୍ତାଯ ଵଡଵାଗ୍ନିମୁଖାଯ ଚ ।। ୩୩.

ସର୍ପ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ନୀଳକଣ୍ଠ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବଡ଼ ଅଗ୍ନିମୁଖ ଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।