ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମହାତପା ଉଵାଚ । ସୋଽନ୍ଯଜନ୍ମନି ପୁତ୍ରୋଽଭୂତ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ବଲଭୃତାଂ ଵରଃ । ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଅପାଂ ଫେନେନ ନାଶିତଃ ।। ୨୮.

ମହାତପା କହିଲେ: ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ବଳଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅଜୟ, କିନ୍ତୁ ପାଣିର ଫେନ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହୋଇଥିଲେ।

ଜଲଫେନେନ ନିହତସ୍ତସ୍ମିଁଲ୍ଲଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପୁନର୍ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଵଯାଜ୍ଜାତଃ ସିନ୍ଧୁଦ୍ଵୀପେତି ସଂଜ୍ଞିତଃ । ସ ତେପେ ପରମଂ ତୀଵ୍ରଂ ଶକ୍ରଵୈରମନୁସ୍ମରନ୍ ।। ୨୮.

ପାଣିର ଝାଲ ଫେନରେ ଆଘାତ ପାଇ ବିନାଶ ହେଲା; କିନ୍ତୁ ପୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ବିରୋଧକୁ ମନେ ପକାଇ, ସେ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କଲା।

ତତଃ କାଲେନ ମହତା ନଦୀ ଵେତ୍ରଵତୀ ଶୁଭା । ମାନୁଷଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ସାଲଂକାରଂ ମନୋରମମ୍ । ଆଜଗାମ ଯତୋ ରାଜା ତେପେ ପରମକଂ ତପଃ ।। ୨୮.

ଏହା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଶୁଭ୍ର ନଦୀ ବେତ୍ରାବତୀ ମଣିଷ ରୂପ ଧରି, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ରାଜା ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲା।

ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପସଂପନ୍ନାଂ ସ ରାଜା କ୍ରୁଦ୍ଧମାନସଃ । ଉଵାଚ କାଽସି ସୁଶ୍ରୋଣି ସତ୍ଯଂ କଥଯ ଭାମିନି ।। ୨୮.

ତାକୁ ଦେଖି, ରୂପରେ ଶୋଭିତ ନଦୀକୁ ଦେଖି, ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ମନରେ ପଚାଇ, କହିଲେ: 'ତୁମେ କିଏ, ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ଭା? ସତ୍ୟ କହ, ଭାମିନୀ।'

ନଦ୍ଯୁଵାଚ । ଅହଂ ଜଲପତେଃ ପତ୍ନୀ ଵରୁଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ନାମ୍ନା ଵେତ୍ରଵତୀ ପୁଣ୍ଯା ତ୍ଵାମିଚ୍ଛନ୍ତୀହମାଗତା ।। ୨୮.

ନଦୀ କହିଲା: 'ମୁଁ ପାଣିର ଦେବତା ବରୁଣଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ମହାତ୍ମା ଭାବରେ। ମୋର ନାମ ବେତ୍ରାବତୀ, ପବିତ୍ର ନଦୀ। ତୁମକୁ ଚାହିଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।'

ସାଭିଲାଷାଂ ପରସ୍ତ୍ରୀଂ ଚ ଭଜମାନାଂ ଵିସର୍ଜ୍ଜଯେତ୍ । ସ ପାପଃ ପୁରୁଷୋ ଜ୍ଞେଯୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଚ ଵିନ୍ଦତି । ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମହାରାଜ ଭଜମାନାଂ ଭଜସ୍ଵ ମାମ୍ ।। ୨୮.

ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ସହ ମିଶିଥିବା ପୁରୁଷକୁ ଛାଡିଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ସେ ପାପୀ ଭାବରେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗିଥାଏ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମହାରାଜ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହି ଆସିଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଯା ରାଜା ସାଭିଲାଷୋପଭୁକ୍ତଵାନ୍ । ତସ୍ଯ ସଦ୍ଯୋଽଭଵତ୍ ପୁତ୍ରୋ ଦ୍ଵାଦଶାର୍କସମପ୍ରଭଃ ।। ୨୮.

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଆଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସହ ମିଶିଲେ। ସହସ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ପରି, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲା।

ଵେତ୍ରଵତ୍ଯୁଦରେ ଜାତୋ ନାମ୍ନା ଵୈତ୍ରାସୁରୋଽଭଵତ୍ । ବଲଵାନତିତେଜସ୍ଵୀ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷପତିର୍ଭଵତ୍ ।। ୨୮.

ବେତ୍ରାବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ 'ବୈତ୍ରାସୁର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା; ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ରାଜା ହେଲା।

ସ କାଲେନ ଯୁଵା ଜାତୋ ବଲଵାନ୍ ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ । ମହାଯୋଗେନ ସଂଯୁକ୍ତୋ ଜିଗାଯେମାଂ ଵସୁଂଧରାମ୍ ।। ୨୮.

ସମୟ ଗତିରେ, ସେ ଯୁବକ ହେଲା; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୃଢ ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମହା ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜୟ କଲା।

ସପ୍ତଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ପଶ୍ଚାନ୍ମେରୁପର୍ଵତମାରୁହତ୍ । ତତ୍ରେନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରଥମଂ ଜିଗ୍ଯେ ପଶ୍ଚାଦଗ୍ନିଂ ଯମଂ ତତଃ । ନିର୍ଋତିଂ ଵରୁଣଂ ଵାଯୁଂ ଧନଦଶ୍ଚେଶ୍ଵରଂ ତତଃ ।। ୨୮.

ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଜୟ କରି, ସେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଚଢିଲା। ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ପରେ ଅଗ୍ନି, ତାପରେ ଯମ, ନିରୃତି, ବରୁଣ, ବାୟୁ, କୁବେର ଏବଂ ଶେଷରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜୟ କଲା।

ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଭଗ୍ନୋ ଗତଃ ସୋଗ୍ନିଂ ଅଗ୍ନିର୍ଭଗ୍ନୋ ଯମଂ ଯଯୌ । ଯମୋ ନିର୍ଋତିମାଗଚ୍ଛନ୍ନିର୍ଋତିର୍ଵରୁଣଂ ଯଯୌ ।। ୨୮.

ଇନ୍ଦ୍ର ହାରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପଳାଇଗଲେ; ଅଗ୍ନି ହାରି, ଯମଙ୍କୁ ଗଲେ; ଯମ ନିରୃତିଙ୍କୁ ଗଲେ, ନିରୃତି ବରୁଣଙ୍କୁ ଗଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରାଦିଭିରୁପେତସ୍ତୁ ଵରୁଣୋ ଵାଯୁମନ୍ଵଗାତ୍ । ଵାଯୁର୍ଧନପତିଂ ତ୍ଵାଗାତ୍ ସର୍ଵୈରିନ୍ଦ୍ରାଦିଭିଃ ସହ ।। ୨୮.

ତାପରେ ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ବାୟୁଙ୍କୁ ଗଲେ; ବାୟୁ, କୁବେରଙ୍କୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ।

ଧନଦୋଽପି ସ୍ଵକଂ ମିତ୍ରମୀଶଂ ଦେଵସମନ୍ଵିତଃ । ଇଯାଯ ଗଦଯା ସୋଽପି ଦାନଵୋ ବଲଦର୍ପିତଃ । ଗଦାମାଦାଯ ଦୁଦ୍ରାଵ ଶିଵଲୋକଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୋ ।। ୨୮.

କୁବେର, ନିଜ ମିତ୍ର ଈଶ୍ୱର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦାନବ, ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗଦା ନେଇ, ଶିବ ଲୋକକୁ ଦେଇ ଧାଉଥିଲେ।

ଶିଵୋଽପ୍ଯଵଧ୍ଯଂ ତଂ ମତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ ଗୁହ୍ଯ ଯଯୌ ପୁରୀମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁରସିଦ୍ଧାଦ୍ଯୈର୍ଵନ୍ଦିତାଂ ପୁଣ୍ଯକାରିଭିଃ ।। ୨୮.

ଶିବ, ତାଙ୍କୁ ଅଜୟ ଭାବି, ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଗୁପ୍ତ ପୁରୀକୁ ଗଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ।

ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତ୍ସ୍ତ୍ରଷ୍ଟା ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦ୍ଭଵେ ଜଲେ । ନିଯାମିତାକାଶଗତୋ ଜପତ୍ଯନ୍ତର୍ଜଲେ ଶୁଭେ । କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞମାଯାଂ ଗାଯତ୍ରୀଂ ତତୋ ଦେଵା ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ।। ୨୮.

ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳରେ, ଆକାଶରେ ବସି, ପବିତ୍ର ଜଳ ଭିତରେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ମାୟାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି। ତାପରେ ଦେବମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ।

ତ୍ରାହି ପ୍ରଜାପତେ ସର୍ଵାନ୍ ଦେଵାନୃଷିଵରାନପି । ଅସୁରାଦ୍ଭଯମାପନ୍ନାନ୍ ତ୍ରାହି ତ୍ରାହୀତ୍ଯଚୋଦଯନ୍ ।। ୨୮.

'ପ୍ରଜାପତି, ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃମାନେ ଉପରେ ରକ୍ଷା କର; ଦାନବର ଭୟରୁ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କର!'—ଏଭଳି ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଂସ୍ତଦାଗତାନ୍ । ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦେଵସ୍ଯ ମାଯେଯଂ ଵିତତଂ ଜଗତ୍ । ନାସୁରା ନ ସୁରାଶ୍ଚାତ୍ର ମାଯେଯଂ କୀଦୃଶୀ ମତା ।। ୨୮.

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ଚିନ୍ତା କରିଲେ: 'ଏହି ଜଗତ ଦେବଙ୍କର ମାୟାରେ ଭରିଛି। ଏଠାରେ ଦାନବ ନାହିଁ, ଦେବତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହି ମାୟା କେମିତି?'

ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁରାସୀଦଯୋନିଜା । ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଧରା କନ୍ଯା ସ୍ତ୍ରକ୍କିରୀଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲାନନା । ଅଷ୍ଟଭିର୍ବାହୁଭିର୍ଯୁକ୍ତା ଦିଵ୍ଯପ୍ରହରଣୋଦ୍ଯତା ।। ୨୮.

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରକଟ ହେଲା; ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୁକୁଟ ଓ ମାଳାରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ, ଅଠ ହାତରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ପ୍ରଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା।

ଚକ୍ରଂ ଶଙ୍ଖଂ ଗଦାଂ ପାଶଂ ଖଙ୍ଗଂ ଘଣ୍ଟାଂ ତଥା ଧନୁଃ । ଧାରଯନ୍ତୀ ତଥା ଚାନ୍ଯାନ୍ ବଦ୍ଧତୂଣା ଜଲାଦ୍ ବହିଃ ।। ୨୮.

ସେ ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଗଦା, ପାଶ, ଖଡ୍ଗ, ଘଣ୍ଟା, ଧନୁଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲା; ତୁଣୀ ନିଜ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି, ଜଳରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲା।

ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ମହାଦେଵୀ ସିଂହଵାହନଵେଗିତା । ଯୁଯୁଧେ ଚାସୁରାନ୍ ସର୍ଵାନେକୈଵ ବହୁଧା ସ୍ଥିତା ।। ୨୮.

ମହାଦେବୀ ଦ୍ରୁତ ଶିଂହରେ ଚାଲି ନିସ୍କାମିଲେ । ସେ ଏକା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ରୂପରେ ପ୍ରକଟି ଏକା ଅସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ।

ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈର୍ମହାବଲମ୍ । ଯୁଦ୍ଧ୍ଵା କାଲାତ୍ଯଯେ ଦେଵ୍ଯା ହତୋ ଵୈତ୍ରାସୁରୋ ରଣେ । ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦୋ ଦେଵସୈନ୍ଯେଽଭଵନ୍ମହାନ୍ ।। ୨୮.

ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଦକ୍ଷ ଅସୁର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ଦେବୀ ରଣରେ ବୈତ୍ରାସୁରକୁ ମାରିଦେଲେ । ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନାରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହର ଶବ୍ଦ ହେଲା ।

ହତେ ଵୈତ୍ରାସୁରେ ଭୀମେ ତଦା ସର୍ଵେ ଦିଵୌକସଃ । ପ୍ରଣେମୁର୍ଜଯ ଯୁଦ୍ଧେତି ସ୍ଵଯମୀଶଃ ସ୍ତୁତିଂ ଜଗୌ ।। ୨୮.

ଭୟଙ୍କର ବୈତ୍ରାସୁର ମରିଗଲାପରେ, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ହେବା ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ । ନିଜେ ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲେ ।

ମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ । ଜଯସ୍ଵ ଦେଵି ଗାଯତ୍ରେ ମହାମାଯେ ମହାପ୍ରଭେ । ମହାଦେଵି ମହାଭାଗେ ମହାସତ୍ତ୍ଵେ ମହୋତ୍ସଵେ ।। ୨୮.

ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ — ଦେବୀ ଗାୟତ୍ରୀ, ମହାମାୟା, ମହାପ୍ରଭା, ମହାଦେବୀ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମହାଶକ୍ତି, ଏହି ମହାଉତ୍ସବରେ ତୁମେ ଜୟ ପାଉ ।

ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗି ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରଗ୍ଦାମଭୂଷିତେ । ଵେଦମାତର୍ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରସ୍ଥେ ମହେଶ୍ଵରି ।। ୨୮.

ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିବା ଅଙ୍ଗ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ବେଦମାତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର । ତିନି ଅକ୍ଷରରେ ବସିଥିବା ମହେଶ୍ୱରୀ ।

ତ୍ରିଲୋକସ୍ଥେ ତ୍ରିତତ୍ତ୍ଵସ୍ଥେ ତ୍ରିଵହ୍ନିସ୍ଥେ ତ୍ରିଶୂଲିନି । ତ୍ରିନେତ୍ରେ ଭୀମଵକ୍ତ୍ରେ ଚ ଭୀମନେତ୍ରେ ଭଯାନକେ । କମଲାସନଜେ ଦେଵି ସରସ୍ଵତି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। ୨୮.

ତିନି ଲୋକରେ ବସିଥିବା, ତିନି ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିବାସ କରୁଥିବା, ତିନି ଅଗ୍ନିରେ ଅଛିଥିବା, ତିନି ଶୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଭୟଙ୍କର ଆଖି, କମଳାସନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।

ନମଃ ପଙ୍କଜପତ୍ରାକ୍ଷି ମହାମାଯେଽମୃତସ୍ତ୍ରଵେ । ସର୍ଵଗେ ସର୍ଵଭୂତେଶି ସ୍ଵାହାକାରେ ସ୍ଵଧେଽମ୍ବିକେ ।। ୨୮.

ପଙ୍କଜପତ୍ର ଆଖି, ମହାମାୟା, ଅମୃତ ଝରିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଶ୍ୱାମିନୀ, ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧାର ରୂପ ଅମ୍ବିକେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।

ସଂପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରାଭେ ଭାସ୍ଵରାଙ୍ଗେ ଭଵୋଦ୍ଭଵେ । ମହାଵିଦ୍ଯେ ମହାଵେଦ୍ଯେ ମହାଦୈତ୍ଯଵିନାଶିନି । ମହାବୁଦ୍ଧ୍ଯୁଦ୍ଭଵେ ଦେଵି ଵୀତଶୋକେ କିରାତିନି ।। ୨୮.

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଦୀପ୍ତ ଅଙ୍ଗ, ଭବର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମହାଜ୍ଞାନ, ମହାବିଦ୍ୟା, ମହାଦେତ୍ୟ ନାଶକାରୀ, ମହାବୁଦ୍ଧିର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଦୁଃଖ ହୀନ, କିରାତି ଦେବୀ ।

ତ୍ଵଂ ନୀତିସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗେ ତ୍ଵଂ ଗୀସ୍ତ୍ଵଂ ଗୌସ୍ତ୍ଵମକ୍ଷରମ୍ । ତ୍ଵଂ ଧୀସ୍ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୀସ୍ତ୍ଵମୋଙ୍କାରସ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ଚାପି ପରିସ୍ଥିତା । ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାହିତେ ଦେଵି ନମସ୍ତେ ପରମେଶ୍ଵରି ।। ୨୮.

ତୁମେ ନୀତି, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଗୀତ, ଗାଉ, ଅକ୍ଷର, ଧୀ, ଶ୍ରୀ, ଓଁକାର, ତତ୍ତ୍ୱରେ ବସିଥିବା । ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲରେ ଲାଗିଥିବା ଦେବୀ, ପରମେଶ୍ୱରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।

ଇତ୍ଯେଵଂ ସଂସ୍ତୁତା ଦେଵୀ ଭଵେନ ପରମେଷ୍ଠିନା । ଦେଵୈରପି ଜଯେତ୍ଯୁଚ୍ଚୈରିତ୍ଯୁକ୍ତା ପରମେଶ୍ଵରୀ ।। ୨୮.

ଏଭଳି ଭବ ପରମେଶ୍ୱର ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲେ । ଦେବତାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଜୟ ଦେଇ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ ।