ଵରାହପୁରାଣମ୍

ରୁଦ୍ରୋଽପି ଵାସୁକିଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତକ୍ଷକଂ ଚ ଧନଂଜଯମ୍ । ଵଲଯଂ କଟିଂସୂତ୍ରଂ ଚ ଚକାର ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୨୭.

ରୁଦ୍ର ମନେ ରଖିଲେ ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ; ସେମାନେଠାରୁ କଙ୍ଗନ, କମରପଟି ଓ ପବିତ୍ର ସୂତ୍ର ତିଆରି କଲେ।

ନୀଲନାମା ଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ହସ୍ତୀ ଭୂତ୍ଵା ଭଵାନ୍ତିକମ୍ । ଆଗତସ୍ତ୍ଵରିତଃ ଶକ୍ରହସ୍ତୀଵୋଦ୍ଧତରୂପଵାନ୍ ।। ୨୭.

ନୀଳ ନାମକ ଦେତ୍ୟରାଜ ହାତୀ ରୂପ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ପରି ବଳଶାଳୀ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବେ, ତୁରନ୍ତ ଭବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।

ସ ଜ୍ଞାତୋ ନନ୍ଦିନା ଦୈତ୍ଯୋ ଵୀରଭଦ୍ରାଯ ଦର୍ଶିତଃ । ଵୀରଭଦ୍ରୋଽପି ସିଂହେନ ରୂପେଣାହତ୍ଯ ଚ ଦ୍ରୁତମ୍ ।। ୨୭.

ନନ୍ଦି ଏହି ଦେତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ଓ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ; ବୀରଭଦ୍ର ସିଂହ ରୂପ ଧରି ତାକୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରହାର କଲେ।

ତସ୍ଯ କୃତ୍ତିଂ ଵିଦାର୍ଯାଶୁ କରିଣସ୍ତ୍ଵଞ୍ଜନପ୍ରଭାମ୍ । ରୁଦ୍ରାଯାର୍ପିତଵାନ୍ ସୋଽପି ତମେଵାମ୍ବରମାକରୋତ୍ । ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ରୁଦ୍ରୋଽପି ଗଜଚର୍ମପଟୋଽଭଵତ୍ ।। ୨୭.

ସିଂହ ହାତୀର କଳା ଚାମଡ଼କୁ ଫାଟି ତାହାକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଲେ; ରୁଦ୍ର ସେଇ ଚାମଡ଼କୁ ଜମା ପିନ୍ଧିଲେ; ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରୁଦ୍ର ହାତୀର ଚାମଡ଼ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଗଜଚର୍ମ୍ମପଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୁଜଂଗାଭରଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲଃ । ଆଦାଯ ତ୍ରିଶିଖଂ ଭୀମଂ ସଗଣୋଽନ୍ଧକମନ୍ଵଯାତ୍ ।। ୨୭.

ହାତୀର ଚାମଡ଼ ପିନ୍ଧି, ସାପର ଗହଣା ପିରି, ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।

ତତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧେ ଚ ଦେଵଦାନଵଯୋର୍ମହତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯା ଲୋକପାଲାସ୍ତୁ ସ୍କନ୍ଦଃ ସେନାପତିସ୍ତଥା । ସର୍ଵେ ଦେଵଗଣାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଯୁଯୁଧୁଃ ସମରେ ତଦା ।। ୨୭.

ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ, ସେନାପତି ସ୍କନ୍ଦ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରଦା ଯୁଦ୍ଧଂ ଯଯୌ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରତି । ଶଶଂସ ଚ ମହଦ୍ ଯୁଦ୍ଧଂ କୈଲାସେ ଦାନଵୈଃ ସହ ।। ୨୭.

ସେଠାରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖି, ନାରଦ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ କୈଳାସରେ ଦେତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଚାଲିଥିବା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ଖବର ଦେଲେ।

ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଚକ୍ରମାଦାଯ ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ତମେଵ ଦେଶମାଗତ୍ଯ ଯୁଯୁଧେ ଦାନଵୈଃ ସହ ।। ୨୭.

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଚକ୍ର ନେଇ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ଚ ତତୋ ଦେଵା ହରିଣାପ୍ଯାଯିତା ରଣେ । ଵିଷଣ୍ଣଵଦନାଃ ସର୍ଵେ ପଲାଯନପରା ଭଵନ୍ ।। ୨୭.

ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରିଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇ ଦେବତାମାନେ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ମନମର୍ମରିତ ହୋଇ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ତତ୍ର ଭଗ୍ନେଷୁ ଦେଵେଷୁ ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରୋଽନ୍ଧକଂ ଯଯୌ । ତତ୍ର ତେନ ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଲ୍ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ ।। ୨୭.

ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ହାରିଗଲାପରେ, ରୁଦ୍ର ନିଜେ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।

ତତ୍ର ଦେଵୋଽପ୍ଯସୌ ଦୈତ୍ଯଂ ତ୍ରିଶୂଲେନାହନଦ୍ ଭୃଶମ୍ । ତସ୍ଯାହତସ୍ଯ ଯଦ୍ ରକ୍ତମପତଦ୍ ଭୂତଲେ କିଲ । ତତ୍ରାନ୍ଧକା ଅସଂଖ୍ଯାତା ବଭୂଵୁରପରେ ଭୃଶମ୍ ।। ୨୭.

ସେଠାରେ ଦେବତା ତ୍ରିଶୂଳରେ ଦେତ୍ୟକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଘାତ କଲେ; ଅନ୍ଧକ ଆହତ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଯେଉଁଠି ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠି ଅନେକ ଅନ୍ଧକ ନୂତନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ।

ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ରୁଦ୍ରୋ ଶୂଲେଽନ୍ଧକଂ ମୃଧେ । ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ରିଶିଖାଗ୍ରେଣ ନନର୍ତ୍ତ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୨୭.

ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ରୁଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ତ୍ରିଶୂଳର ଆଗରେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଧରି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।

ଇତରେଽପ୍ଯନ୍ଧକାଃ ସର୍ଵେ ଚକ୍ରେଣ ପରମେଷ୍ଠିନା । ନାରାଯଣେନ ନିହତାସ୍ତତ୍ର ଯେଽନ୍ଯେ ସମୁତ୍ଥିତାଃ । ୨୭.

ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଉଠିଥିଲେ, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱର ନାରାୟଣଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ବିନାଶ ହେଲେ।

ଅସୃଗ୍ଧାରାତୁଷାରୈସ୍ତୁ ଶୂଲପ୍ରୋତସ୍ଯ ଚାସକୃତ୍ । ଅନାରତଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁସ୍ତତୋ ରୁଦ୍ରୋ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ ।। ୨୭.

ତ୍ରିଶୂଳରେ ବାରମ୍ବାର ଛିଦ୍ର ହେବା ସହିତ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଓ ତୁଷାର ଧାରା ଅବିରତ ଭାବେ ବହୁଥିଲା; ଏହା ଦେଖି ରୁଦ୍ର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ତସ୍ଯ କ୍ରୋଧେନ ମହତା ମୁଖାଜ୍ଜ୍ଵାଲା ଵିନିର୍ଯଯୌ । ତଦ୍ରୂପଧାରିଣୀ ଦେଵୀ ଯାଂ ତାଂ ଯୋଗେଶ୍ଵରୀଂ ଵିଦୁଃ ।। ୨୭.

ତାଙ୍କର ଏହି ଭୟାନକ କ୍ରୋଧରୁ ମୁହଁରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ବାହାରିଲା; ସେଇ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଏକ ଦେବୀର ଆକାର ଧାରଣ କଲେ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ 'ଯୋଗେଶ୍ୱରୀ' ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।

ସ୍ଵରୂପଧାରିଣୀ ଚାନ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁନାପି ଵିନିର୍ମିତା । ବ୍ରହ୍ମଣା କାର୍ତିକେଯେନ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଚ ଯମେନ ଚ । ଵରାହେଣ ଚ ଦେଵେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପରମେଷ୍ଠିନା ।। ୨୭.

ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ନିଜ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ବରାହ ଓ ପରମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ।

ପାତାଲୋଦ୍ଧରଣଂ ରୂପଂ ତସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ଵିନିର୍ମମେ । ମାହେଶ୍ଵରୀ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଇତ୍ଯେତା ଅଷ୍ଟମାରତଃ ।। ୨୭.

ସେଇ ଦେବୀଙ୍କ ଆକାର ପାତାଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା; ଏହି ମାହେଶ୍ୱରୀ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ, ରାଜନ୍—ଏହିଭଳି ଅଷ୍ଟ ମାତୃମାନେ ଅଛନ୍ତି।

କାରଣଂ ତାନି ଯତ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞେନାଵଧାରଣମ୍ । ଶରୀରାଦ୍ ଦେଵତାନାଂ ତୁ ତଦିଦଂ କୀର୍ତିତଂ ମଯା ।। ୨୭.

ଯେ କାରଣ ବିଷୟରେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇଥିଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଇ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।

କାମଃ କ୍ରୋଧସ୍ତଥା ଲୋଭୋ ମଦୋ ମୋହୋଽଥ ପଞ୍ଚମଃ । ମାତ୍ସର୍ଯଂ ଷଷ୍ଠମିତ୍ଯାହୁଃ ପୈଶୁନ୍ଯଂ ସପ୍ତମଂ ତଥା । ଅସୂଯା ଚାଽଷ୍ଟମୀ ଜ୍ଞେଯା ଇତ୍ଯେତା ଅଷ୍ଟମାତରଃ ।। ୨୭.

କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମଦ, ମୋହ ପଞ୍ଚମ, ମାତ୍ସର୍ଯ୍ୟ ଛଠଠ, ପୈଶୁନ୍ୟ ସପ୍ତମ, ଏବଂ ଅସୂୟା ଅଷ୍ଟମ—ଏହିଏ ଅଷ୍ଟ ମାତୃ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।

କାମଂ ଯୋଗେଶ୍ଵରୀଂ ଵିଦ୍ଧି କ୍ରୋଧୋ ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ତଥା । ଲୋଭସ୍ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ପ୍ରୋକ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ମଦ ଏଵ ଚ ।। ୨୭.

କାମକୁ ଯୋଗେଶ୍ୱରୀ, କ୍ରୋଧକୁ ମାହେଶ୍ୱରୀ, ଲୋଭକୁ ବୈଷ୍ଣବୀ, ଏବଂ ମଦକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ବୋଲି ଜାଣ।

ମୋହଃ ସ୍ଵଯଂଭୂଃ କୌମାରୀ ମାତ୍ସର୍ଯଂ ଚେନ୍ଦ୍ରଜଂ ଵିଦୁଃ । ଯମଦଣ୍ଡଧରା ଦେଵୀ ପୈଶୁନ୍ଯଂ ସ୍ଵଯମେଵ ଚ । ଅସୂଯା ଚ ଵରାହାଖ୍ଯା ଇତ୍ଯେତାଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ ।। ୨୭.

ମୋହ ସ୍ୱୟଂଭୂ, କୌମାରୀ ମାତ୍ସର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଜ ମାତ୍ସର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ; ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡଧାରିଣୀ ଦେବୀ ପୈଶୁନ୍ୟ, ଏବଂ ଅସୂୟା ବରାହା ନାମରେ ଖ୍ୟାତ—ଏହିଭଳି ସେମାନେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।

କାମାଦିଗଣ ଏଷୋଽଯଂ ଶରୀରେ ପରିକୀର୍ତିତଃ । ଜଗ୍ରାହ ମୂର୍ତ୍ତିଂ ତୁ ଯଥା ତଥା ତେ କୀର୍ତିତଂ ମଯା ।। ୨୭.

ଏହି କାମ ଆଦି ଗୋଷ୍ଠୀ ଶରୀରରେ ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ଣିତ; ଯେପରି ଏମାନେ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି।

ଏତାଭିର୍ଦେଵତାଭିଶ୍ଚ ତସ୍ଯ ରକ୍ତେଽତିଶୋଷିତେ । କ୍ଷଯଂ ଗତାଽଽସୁରୀ ମାଯା ସ ଚ ସିଦ୍ଧୋଽନ୍ଧକୋଽଭଵତ୍ । ଏତତ୍ ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତମାତ୍ମଵିଦ୍ଯାଽମୃତଂ ମଯା ।। ୨୭.

ଏହି ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ବହୁତ ଶୋଷି ନେଲେ, ତେଣୁ ଅସୁରୀ ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ଅନ୍ଧକ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ଏହା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଅମୃତ।

ଯ ଏତଚ୍ଛୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ମାତୄଣାମୁଦ୍ଭଵଂ ଶୁଭମ୍ । ତସ୍ଯ ତାଃ ସର୍ଵତୋ ରକ୍ଷାଂ କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯନୁଦିନଂ ନୃପ ।। ୨୭.

ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏହି ମାତୃମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଉତ୍ପତ୍ତି ଦିନେଦିନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଦେବୀମାନେ ସବୁଠାରେ ଦିନେଦିନେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି, ରାଜନ।

ଯଶ୍ଚୈତତ୍ ପଠତେ ଜନ୍ମ ମାତୄଣାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ସ ଧନ୍ଯଃ ସର୍ଵଦା ଲୋକେ ଶିଵଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି ।। ୨୭.

ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏହି ମାତୃମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ କଥା ପଢନ୍ତି, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ସେ ସଦା ଧନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ଏହି ଲୋକରେ ଏବଂ ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ତାସାଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ଦତ୍ତା ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରୁତ୍ତମା । ଏତାଃ ସଂପୂଜଯେଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ବିଲ୍ଵାହାରୋ ନରଃ ସଦା । ତସ୍ଯ ତାଃ ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ତୁ କ୍ଷେମାରୋଗ୍ଯଂ ଦଦନ୍ତି ଚ ।। ୨୭.

ଏହି ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଛି; ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ବିଲ୍ୱ ପତ୍ର ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେଉଁଠି ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷେମ ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ପ୍ରଜାପାଲ ଉଵାଚ । କଥଂ ମାଯା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଦୁର୍ଗା କାତ୍ଯାଯନୀ ଶୁଭା । ଆଦିକ୍ଷେତ୍ରେ ସ୍ଥିତା ସୂକ୍ଷ୍ମା ପୃଥଗ୍ମୂର୍ତ୍ତା ଵ୍ଯଜାଯତ ।। ୨୮.

ପ୍ରଜାପାଳ ପଚାରିଲେ: କିପରି ମାୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଶୁଭ ଦୁର୍ଗା ଓ କାଟ୍ୟାୟନୀ କିପରି ଆଦି କ୍ଷେତ୍ରରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ଅଲଗା ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ?

ମହାତପା ଉଵାଚ । ଆସୀଦ୍ ରାଜା ପୁରା ରାଜନ୍ ସିନ୍ଧୁଦ୍ଵୀପଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଵରୁଣାଂଶୋ ମହାରାଜ ସୋଽରଣ୍ଯେ ତପସି ସ୍ଥିତଃ ।। ୨୮.

ମହାତପା କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ନାମକ, ଯିଏ ବରୁଣଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲେ ଓ ବନରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।

ପୁତ୍ରୋ ମେ ଶକ୍ରନାଶାଯ ଭଵେଦିତି ନାରଧିପଃ । ଏଵଂ କୃତମତିଃ ସୋଽଥ ମହତା ତପସା ସ୍ଵକମ୍ । କଲେଵରଂ ସ୍ଥିତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶୋଷଯାମାସ ସୁଵ୍ରତ ।। ୨୮.

ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଶକ୍ରଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଉ; ଏହିପରି ମନୋଭାବ ନେଇ, ସେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି, ନିଜ ଶରୀରକୁ ଶୁଷ୍କ କରି ଅଟୁଟ ରହିଲେ।