ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପାତାଲଂ ଵିତଲଂ ଚୈଵ ହର୍ମ୍ଯାଖ୍ଯଂ ଚ ତୃତୀଯକମ୍ । ଦତ୍ତଂ ଚୈଵ ସଦା ରମ୍ଯଂ ଗୃହଂ ତତ୍ର ଗମିଷ୍ଯଥ ।। ୨୪.

ପାତାଳ, ଭିତଳ ଏବଂ ତୃତୀୟ, ହର୍ମ୍ୟ ନାମକ ସ୍ଥାନ — ଏହି ମନୋହର ଗୃହ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି; ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯିବା।

ତତ୍ର ଭୋଗାନ୍ ବହୁଵିଧାନ୍ ଭୁଞ୍ଜାନା ମମ ଶାସନାତ୍ । ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ସପ୍ତମଂ ଯାଵଦ୍ ରାତ୍ର୍ଯନ୍ତଂ ତୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ।। ୨୪.

ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର; ସପ୍ତମ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନିପୁନି ସେଠି ରୁହନ୍ତୁ।

ତତୋ ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯାଦୌ କାଶ୍ଯପେଯା ଭଵିଷ୍ଯଥ । ଦାଯାଦାଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସୁପର୍ଣସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ବୈବସ୍ବତ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ, କାଶ୍ୟପ ଉତ୍ତରସ୍ଥ ତୁମମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବେ।

ତଦା ପ୍ରସୂତିର୍ଵଃ ସର୍ଵା ଭୋକ୍ଷ୍ଯତେ ଚିତ୍ରଭାନୁନା । ଭଵତାଂ ନୈଵ ଦୋଷୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।। ୨୪.

ସେ ସମୟରେ, ତୁମମାନେର ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ଚିତ୍ରଭାନୁ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେବେ; ଏହି ଉପରେ ତୁମମାନେର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ — ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।

ଯେ ଵୈ କ୍ରୂରା ଭୋଗିନୋ ଦୁର୍ଵିନୀତା - ସ୍ତେଷାମନ୍ତୋ ଭଵିତା ନାନ୍ଯଥୈତତ୍ । କାଲପ୍ରାପ୍ତଂ ଭକ୍ଷଯଧ୍ଵଂ ଦଶଧ୍ଵଂ ତଥାଽପକାରେ ଚ କୃତେ ମନୁଷ୍ଯମ୍ ।। ୨୪.

ଯେଉଁ ସର୍ପମାନେ କ୍ରୂର ଏବଂ ଅନଶିକ୍ଷିତ, ସେମାନଙ୍କର ଶେଷ ନିଶ୍ଚିତ; ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ। ସମୟ ଆସିଲେ ଦଶନ୍ତୁ, ଭକ୍ଷିନ୍ତୁ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟାୟ ହେଲେ ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ।

ମନ୍ତ୍ରୌଷଧୈର୍ଗାରୁଡମଣ୍ଡଲୈଶ୍ଚ ବଦ୍ଧୈର୍ଦୃଷ୍ଟୈର୍ମାନଵା ଯେ ଚରନ୍ତି । ତେଷାଂ ଭୀତୈର୍ଵର୍ତ୍ତିତଵ୍ଯଂ ନ ଚାନ୍ଯ- ଚ୍ଚିନ୍ତ୍ଯଂ କାର୍ଯଂ ଚାନ୍ଯଥା ଵୋ ଵିନାଶଃ ।। ୨୪.

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧି ଏବଂ ଗରୁଡ ମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ, ବା ବନ୍ଧା ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଭୟରେ ଚାଲିବା; ଅନ୍ୟଥା କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ନାହିଁ, ନାହିଁ କିଛି କାମ କରିବା; ଅନ୍ୟଥା ତୁମମାନେର ନାଶ ହେବ।

ଇତୀରିତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ତେ ଭୁଜଙ୍ଗା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଥାନଂ କ୍ଷ୍ମାତଲାଖ୍ଯଂ ହି ସର୍ଵେ । ତସ୍ଥୁର୍ଭୋଗାନ୍ ଭୁଞ୍ଜମାନାଃ ସମଗ୍ରାନ୍ ରସାତଲେ ଲୀଲଯା ସଂସ୍ଥିତାସ୍ତେ ।। ୨୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନେ ଭୂମି ତଳ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ; ସେମାନେ ରସାତଳରେ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ଖେଳିବାରେ ବସି ରହିଲେ।

ଏଵଂ ଶାପଂ ତୁ ତେ ଲବ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରସାଦଂ ଚ ଚତୁର୍ମୁଖାତ୍ । ତସ୍ଥୁଃ ପାତାଲନିଲଯେ ମୁଦିତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା ।। ୨୪.

ଏପରି ଚାରିମୁଖା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଏବଂ କୃପା ପାଇ ନାଗମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ପାତାଳ ନିବାସରେ ବସି ରହିଲେ।

ଏତତ୍ ସର୍ଵଂ ଚ ପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ତେଷାଂ ଜାତଂ ମହାତ୍ମନାମ୍ । ଅତସ୍ତ୍ଵିଯଂ ତିଥିର୍ଧନ୍ଯା ସର୍ଵପାପହରା ଶୁଭା ।। ୨୪.

ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ମହାତ୍ମା ନାଗମାନେ ପାଇଁ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଘଟିଥିଲା; ଏହି ତିଥି ଅତି ଶୁଭ, ଧନ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।

ଏତସ୍ଯାଂ ସଂଯତୋ ଯସ୍ତୁ ଅମ୍ଲଂ ତୁ ପରିଵର୍ଜଯେତ୍ । କ୍ଷୀରେଣ ସ୍ନାପଯେନ୍ନାଗାଂସ୍ତସ୍ଯ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ମିତ୍ରତାମ୍ ।। ୨୪.

ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ଦିନରେ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ତିକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡି ଦେଇ, ନାଗମାନେକୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଇଥାଏ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା କରିବେ।

ପ୍ରଜାପାଲ ଉଵାଚ । ଅହଂକାରାତ୍ କଥଂ ଜଜ୍ଞେ କାର୍ତ୍ତିକେଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଛିନ୍ଧି ପୃଚ୍ଛତୋ ଵୈ ମହାମୁନେ ।। ୨୫.

ପ୍ରଜାପାଳ କହିଲେ — ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା କାର୍ତ୍ତିକେୟ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ମହାମୁନି।

ମହାତପା ଉଵାଚ । ସର୍ଵେଷାମେଵ ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଯଃ ପରଃ ପୁରୁଷଃ ସ୍ମୃତଃ । ତସ୍ମାଦଵ୍ଯକ୍ତମୁତ୍ପନ୍ନଂ ତତ୍ତ୍ଵାଦି ତ୍ରିଵିଧଂ ତୁ ତତ୍ ।। ୨୫.

ମହାତପା କହିଲେ — ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ମୂଳ ଯେଉଁ ପରମ ପୁରୁଷ, ସେଉଁଠୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ତାହାଠୁ ତିନିପ୍ରକାର ତତ୍ତ୍ୱ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ପୁରୁଷାଵ୍ଯକ୍ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ମହତ୍ତ୍ଵଂ ସମପଦ୍ଯତ । ସ ଚାହଂକାର ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଯୋ ମହାନ୍ ସମୁଦାହୃତଃ ।। ୨୫.

ପୁରୁଷ ଏବଂ ଅବ୍ୟକ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ଏହାକୁ ଅହଂକାର କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁ ମହାତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ପୁରୁଷୋ ଵିଷ୍ଣୁରିତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶିଵୋ ଵା ନାମତଃ ସ୍ମୃତଃ । ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ତୁ ଉମା ଦେଵୀ ଶ୍ରୀର୍ଵା ପଦ୍ମନିଭେକ୍ଷଣା ।। ୨୫.

ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିମ୍ବା ଶିବ ବୋଲି ନାମରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଯେଉଁ ଅପ୍ରକଟ ଶକ୍ତି, ସେଉଁଠି ଉମା ଦେବୀ କିମ୍ବା ପଦ୍ମପ୍ରଭା ନୟନ ଥିବା ଶ୍ରୀ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।

ତତ୍ସଂଯୋଗାଦହଂକାରଃ ସ ଚ ସେନାପତିର୍ଗୁହଃ । ତସ୍ଯୋତ୍ପତ୍ତିଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ ମହାମତେ ।। ୨୫.

ସେମାନଙ୍କର ଏକତ୍ରତାରୁ ଅହଂକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯିଏ ସେନାପତି ଗୁହ। ଏହି ଗୁହଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ମୁଁ ଏବେ କହିବି, ରାଜା, ତୁମେ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।

ଆଦ୍ଯୋ ନାରାଯଣୋ ଦେଵସ୍ତସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ତତୋଽଭଵତ୍ । ଅତଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଶ୍ଚାନ୍ଯେ ମରୀଚ୍ଯାଦ୍ଯାର୍କସଂଭଵାଃ ।। ୨୫.

ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ନାରାୟଣ ଦେବ ଥିଲେ। ସେଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ ସ୍ୱୟଂଭୁ ଓ ମରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ତେଷ୍ଵାରଭ୍ଯ ସୁରା ଦୈତ୍ଯା ଗନ୍ଧର୍ଵା ମାନୁଷାଃ ଖଗାଃ । ପଶଵଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ସୃଷ୍ଟିରେଷା ପ୍ରକୀର୍ତିତା ।। ୨୫.

ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମଣିଷ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିଠାରେ ସୃଷ୍ଟିର ବିସ୍ତାର ଘଟିଲା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଂ ଵିସ୍ତାରିତାଯାଂ ତୁ ଦେଵଦୈତ୍ଯା ମହାବଲାଃ । ସାପତ୍ନ୍ଯଂ ଭାଵମାସ୍ଥାଯ ଯୁଯୁଧୁର୍ଵିଜିଗୀଷଵଃ ।। ୨୫.

ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟି ବିସ୍ତୃତ ହେଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ଧାରଣ କରି, ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଦୈତ୍ଯାନାଂ ବଲିନଃ ସନ୍ତି ନାଯକା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ । ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଃ ପୂର୍ଵଂ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷୋ ମହାବଲଃ । ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିର୍ଵିଚିତ୍ତିଶ୍ଚ ଭୀମାକ୍ଷଃ କ୍ରୌଞ୍ଚ ଏଵ ଚ ।। ୨୫.

ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଗର୍ବିତ। ସେମାନେ ହେଲେ—ପ୍ରଥମେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ତାପରେ ମହାବଳୀ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ବିଚିତ୍ତି, ଭୀମାକ୍ଷ ଓ କ୍ରଉଞ୍ଚ।

ଏତେଽତିବଲିନଃ ଶୂରା ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ମହାମୃଧେ । ଅନାରତଂ ସିତୈର୍ବାଣୈର୍ଜଯନ୍ତେଽନୁଦିନଂ ମୃଧେ ।। ୨୫.

ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବସେନାକୁ ନିତ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ହରାଇଦେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥାଏ।

ତେଷାଂ ପରାଜଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ତୁ ବୃହସ୍ପତିଃ । ଉଵାଚ ହୀନଂ ଵଃ ସୈନ୍ଯଂ ନାଯକେନ ଵିନା ସୁରାଃ ।। ୨୫.

ସେମାନଙ୍କର ପରାଜୟ ଦେଖି ବୃହସ୍ପତି ଦେବତାମାନେଠାରେ କହିଲେ—'ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମର ସେନା ନାୟକ ନଥିବାରୁ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି।'

ଏକେନେନ୍ଦ୍ରେଣ ଦିଵ୍ଯଂ ତୁ ସୈନ୍ଯଂ ପାତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ । ଅତଃ ସେନାପତିଂ କିଞ୍ଚିଦନ୍ଵେଷଯତ ମାଚିରମ୍ ।। ୨୫.

'ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଉଁଠି ଦେବସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ସେନାପତି ଖୋଜ।'

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତତୋ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଲୋକପିତାମହମ୍ । ସେନାପତିଂ ଚ ନୋ ଦେହି ଵାକ୍ଯମୂଚୁଃ ସସଂଭ୍ରମମ୍ ।। ୨୫.

ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଭୟ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠା ସହିତ କହିଲେ—'ଆମକୁ ଏକ ସେନାପତି ଦିଅ।'

ତତୋ ଦଧ୍ଯୌ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଃ କିମେଷାଂ କ୍ରିଯତେ ମଯା । ବ୍ରହ୍ମାଽଥ ଚିନ୍ତଯାମାସ ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରତି ମନୋଗତମ୍ ।। ୨୫.

ତାପରେ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବିଲେ—'ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିବି?' ସେ ମନରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଋଷଯଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପୁରତଃ କୃତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁଃ କୈଲାସପର୍ଵତମ୍ ।। ୨୫.

ତାପରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗେ ନେଇ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।

ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ଶିଵଂ ପଶୁପତିଂ ଵିଭୁମ୍ । ତୁଷ୍ଟଵୁର୍ଵିଵିଧୈସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ ।। ୨୫.

ସେଠାରେ ମହାଦେବ, ଶିବ, ପଶୁପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ନମାମ ସର୍ଵେ ଶରଣାର୍ଥିନୋ ଵଯଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକଭୂତଭାଵନମ୍ । ଉମାପତେ ଵିଶ୍ଵପତେ ମରୁତ୍ପତେ ଜଗତ୍ପତେ ଶଂକର ପାହି ନଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୨୫.

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—'ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶରଣ ନେଇ ମହେଶ୍ୱର, ତ୍ରିନୟନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଉମାଙ୍କ ପତି, ବିଶ୍ୱନାଥ, ମରୁତ୍ପତି, ଜଗତ୍ପତି, ଶଙ୍କର, ଆମକୁ ନିଜେ ରକ୍ଷା କର।'

ଜଟାକଲାପାଗ୍ରଶଶାଙ୍କଦୀଧିତି- ପ୍ରକାଶିତାଶେଷଜଗତ୍ତ୍ରଯାମଲ । ତ୍ରିଶୂଲପାଣେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଚ୍ଯୁତ ପ୍ରପାହି ଦୈତ୍ଯାଚ୍ଚ ଜଗତ୍ତ୍ରଯୋଦରେ ।। ୨୫.

'ତୁମର ଜଟାର ଆଗରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ରଶିମା ତିନି ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛି। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇ, ତିନି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କର।'

ତ୍ଵମାଦିଦେଵଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମୋ ହରି- ର୍ଭଵୋ ମହେଶସ୍ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକୋ ଵିଭୁଃ । ଭଗାକ୍ଷିହା ଦୈତ୍ଯରିପୁଃ ପୁରାତନୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ପାହି ସୁରୋତ୍ତମୋତ୍ତମ ।। ୨୫.

'ତୁମେ ପ୍ରଥମ ଦେବତା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ହରି, ଭବ, ମହେଶ୍ୱର, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭଗାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାଶକ, ପୁରାତନ ଦାନବଶତ୍ରୁ, ବୃଷଧ୍ୱଜ—ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'