ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପୁତ୍ରି ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଲୋକେ ଯସ୍ଯ ରୁଦ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ହରଃ । ଜାମାତା ଭଵିତା ଦେଵି ତ୍ଵଯାଽପତ୍ଯଵତାମହମ୍ । ସ୍ଥାପିତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦେଵାନାମପି ପୁତ୍ରି ତ୍ଵଯା ହ୍ଯହମ୍ ।। ୨୨.

'ଜୀଅ, ଏହି ସଂସାରରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ରୁଦ୍ର, ହର, ସ୍ୱୟଂ ମୋର ଜାମାତା ହେବେ। ଦେବୀ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପରିବାର ଚାଲିବ ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋପରି ରଖିଛ।'

ସ୍ଥୀଯତାଂ କ୍ଷଣମେକଂ ତୁ ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ରାଜା ଶୈଲାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନ୍ତିକମ୍ ।। ୨୨.

'ମୁଁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।' ଏହିପରି କହି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଦେଵପିତାମହମ୍ । ଉଵାଚ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶୈଲରାଟ୍ ତତଃ ।। ୨୨.

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପିତାମହ, ମହାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ଶିର ନମାଇ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଦେଵୋମା ଦୁହିତା ମହ୍ଯଂ ତାଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ । ତ୍ଵଯା ଦେଵ ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତତ୍କରୋମି ପ୍ରଶାଧି ମାମ୍ ।। ୨୨.

ହେ ଦେବମାନେ, ଏହି ଝିଅ ମୋର ଝିଅ ଅଟେ; ମୁଁ ଏହାକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବି। ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ମୁଁ ଏହି କାମ କରିବି—ମୋତେ ଅନୁମୋଦନା କର।

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୀତମନା ଯାହି ରୁଦ୍ରାଯ ତାଂ ଶୁଭାମ୍ । ପ୍ରଯଚ୍ଛୋଵାଚ ଦେଵାନାଂ ତଦା ଲୋକପିତାମହଃ ।। ୨୨.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, 'ଯାଅ, ଏହି ଶୁଭ ଝିଅକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।' ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶୈଲରାଜଃ ସ୍ଵଵେଶ୍ମାଗମ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍ । ଦେଵାନୃଷୀନ୍ ସିଦ୍ଧସଂଘାନ୍ ଚାମନ୍ତ୍ରଯତ ସତ୍ଵରମ୍ ।। ୨୨.

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ରାଜା ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଡାକିଲେ।

ତୁମ୍ବୁରୁଂ ନାରଦଂ ଚୈଵ ହାହାହୂହୂଂ ତଥୈଵ ଚ । ସ ଗତ୍ଵା କିନ୍ନରାଂଶ୍ଚୈଵ ଅସୁରାନ୍ ରାକ୍ଷସାନପି ।। ୨୨.

ସେ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ, ହାହା ଓ ହୂହୂଙ୍କୁ ଡାକିଲେ; ଏହା ସହିତ କିନ୍ନର, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକିଲେ।

ପର୍ଵତାଃ ସରିତଃ ଶୈଲା ଵୃକ୍ଷା ଓଷଧଯସ୍ତଥା । ଆଗତା ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତୋ ଵୈ ପର୍ଵତାଃ ସଙ୍ଗମୋପଲାଃ । ହିମଵଦ୍ଦୁହିତୁର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିଵାହଂ ଶଂକରେଣ ହ ।। ୨୨.

ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଶିଳା, ଗଛ ଓ ଔଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ଧରି ଆସିଲେ; ସଙ୍ଗମର ପଥରମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ, ହିମବନ୍ତଙ୍କ ଝିଅଙ୍କ ଶିବଙ୍କ ସହ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ।

ତତ୍ର ଵେଦିଃ କ୍ଷିତିଶ୍ଚାସୀତ୍ କଲଶାଃ ସପ୍ତ ସାଗରାଃ । ସୂର୍ଯୋ ଦୀପସ୍ତଥା ସୋମଃ ସରିତୋ ଵଵହୁର୍ଜଲମ୍ ।। ୨୨.

ସେଠାରେ ବେଦି ହେଉଛି ପୃଥିବୀ, ସାତଟି ସମୁଦ୍ର କଳଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ, ଚନ୍ଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ, ଏବଂ ନଦୀମାନେ ପାନୀୟ ଜଳ ଆଣିଲେ।

ଏଵଂ ଵିଵାହସାମଗ୍ରୀଂ କୃତ୍ଵା ଶୈଲଵରାଧିପଃ । ପ୍ରେଷଯାମାସ ରୁଦ୍ରାଯ ସମୀପଂ ମନ୍ଦରଂ ଗିରିମ୍ ।। ୨୨.

ଏଭଳି ବିବାହର ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରି, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହିମବନ୍ତ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ।

ସ ତଦା ମନ୍ଦରୋକ୍ତସ୍ତୁ ଶଂକରୋ ଦ୍ରୁତମାଯଯୌ । ଵିଧିନା ସୋମଯା ପାଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୨୨.

ତାପରେ ମନ୍ଦରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶିବ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ ଏବଂ ବିଧିମତେ, ସୋମଙ୍କ ସାକ୍ଷୀରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।

ତତ୍ରୋତ୍ସଵେ ପର୍ଵତନାରଦୌ ଦ୍ଵୌ ଜଗୁଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧା ନନୃତୁର୍ଵନସ୍ପତୀଃ । ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯନେକାନି ଵିଚିକ୍ଷିପୁଃ ଶୁଭାଃ ନନର୍ତୁରୁଚ୍ଚୈଃ ସୁରଯୋଷିତୋ ଭୃଶମ୍ ।। ୨୨.

ସେ ଉତ୍ସବରେ ପାହାଡ଼ ଓ ନାରଦ ଗାଇଲେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ନାଚିଲେ, ଗଛମାନେ ଅନେକ ଶୁଭ ଫୁଲ ଛଡ଼ିଲେ, ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ନାଚିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ ଵିଵାହେ ସଲିଲପ୍ରଵାହେ ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଲୋକପରଃ ସ୍ଵସଂସ୍ଥଃ । ଉଵାଚ କନ୍ଯାଂ ଭଵ ପୁତ୍ରି ଲୋକେ ନାରୀ ପ୍ରଭର୍ତ୍ତା ତଵ ଚାନ୍ଯପୁଂସାମ୍ । ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଉମାଂ ସରୁଦ୍ରାଂ ପିତାମହଃ ସ୍ଵଂ ପୁରମାଜଗାମ ।। ୨୨.

ସେ ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ, ପବିତ୍ର ଜଳ ଭିତରେ, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ କହିଲେ: 'ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ହେଉ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ପାଇବେ।' ଏଭଳି କହି, ପିତାମହ ଉମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଜାମାତରଂ ପର୍ଵତରାଟ୍ ସୁପୂଜ୍ଯ ଵିସର୍ଜଯାମାସ ଵିଭୁଂ ସ ସୋମମ୍ । ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଵିଵିଧାନୃଷୀଂଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ ଵିଵିଧୈସ୍ତୁ ଵସ୍ତୁଭିଃ । ଵିଭୂଷଣୈର୍ଵସ୍ତ୍ରଵରାନ୍ନଦାନୈ - ର୍ଵିସର୍ଜଯାମାସ ତଦାଦ୍ରିମୁଖ୍ଯାନ୍ ।।୨୨.

ପାହାଡ଼ରାଜା ନିଜ ଜାମାତା ସୋମଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ସମ୍ମାନ କରି, ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ବିଭିନ୍ନ ଅସୁର ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ଅଳଙ୍କାର, ଭଲ ଜମାକପଡ଼ା ଓ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ସେହି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିଲେ।

ସ ଵୀତଶୋକୋ ଵିରଜୋ ଵିଶୁଦ୍ଧଃ ଶୁଭାନନାଂ ଦେଵଵରାଯ ଦତ୍ତ୍ଵା । ଉମାଂ ମହାତ୍ମା ହିମଵାନଦ୍ରିରାଜଃ ପୈତାମହେ ଲୋକ ଇଵାଧ୍ଵରେ ଭାତ୍ ।। ୨୨.

ଶୋକ ହୀନ, ପବିତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ମହାତ୍ମା ହିମବନ୍ତ ନିଜ ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ଝିଅ ଉମାକୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଠାରେ ଦେଇ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଯଜ୍ଞରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।

ଇତୀରିତେଯଂ ତଵ ରାଜସତ୍ତମ ପ୍ରସୂତିରେଷା ନ ଵିଦୁର୍ଯାଂ ସୁରାସୁରାଃ । ସ୍ଵଯଂଭୁଦକ୍ଷାଦିରାଜଃ ତ୍ରିଜନ୍ମଭି- ର୍ଗୌରୀଵିଵାହୋଽପି ମଯା ସୁକୀର୍ତିତଃ ।। ୨୨.

ହେ ରାଜା, ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ଉତ୍କଳ lineage, ଯାହାକୁ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ୱୟଂଭୁ ଦକ୍ଷ, ରାଜା ଓ ତିନି ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀଙ୍କ ବିବାହ ମୁଁ ଭଲଭାବେ କହିଲି।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସା ଗୌରିନାମ୍ନା ତୁ କାରଣାନ୍ମୂର୍ତ୍ତିମାଗତା । ସଂବଭୂଵ ଯଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପ୍ରଜାପାଲାଯ ପୃଚ୍ଛତେ । ଋଷିଣା ମହତା ପୂର୍ଵଂ ତପସା ଭାଵିତାତ୍ମନା ।। ୨୨.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏହି କାରଣରୁ ଯିଏ ଗୌରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଛି, ଯେତେବେଳେ ଏକ ମହା ଋଷି ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ହୋଇ, ପ୍ରଜାପାଳକଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ।

ଗୌର୍ଯା ଉତ୍ପତ୍ତିରେଷା ଵୈ କଥିତା ପରମର୍ଷିଣା । ଵିଵାହଶ୍ଚ ଯଥା ଵୃତ୍ତସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥିତଂ ତଵ ।। ୨୨.

ଗୌରୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଏଭଳି ମହା ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବିବାହ କିପରି ହେଲା, ସେ ସବୁ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ତୁ ଗୌର୍ଯା ଵୈ ସଂପନ୍ନଂ ତୁ ତୃତୀଯଯା । ତସ୍ଯାଂ ତିଥୌ ତୃତୀଯାଯାଂ ଲଵଣଂ ଵର୍ଜଯେନ୍ନରଃ । ଯଶ୍ଚୋପୋଷ୍ଯତି ନାରୀ ଵା ସା ସୌଭାଗ୍ଯଂ ତୁ ଵିନ୍ଦତି ।। ୨୨.

ଗୌରୀଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୃତୀୟ ତିଥିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା; ସେ ଦିନ ଲୁଣ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯିଏ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଏହି ଉପବାସ କରିବେ, ସେ ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇବେ।

ଦୁର୍ଭଗା ଯା ତୁ ନାରୀ ସ୍ଯାତ୍ ପୁରୁଷଶ୍ଚାତିଦୁର୍ଭଗଃ । ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୃତୀଯାଯାଂ ଲଵଣଂ ତୁ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୨୨.

ଯେଉଁ ନାରୀ ଅସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ବହୁତ ଅସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତୃତୀୟ ତିଥିରେ ଲୁଣ ଖାଇବା ତ୍ୟାଗ କରିବେ।

ସର୍ଵକାମାନଵାପ୍ନୋତି ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଦ୍ରଵ୍ଯସମ୍ପଦମ୍ । ଆରୋଗ୍ଯଂ ଚ ସଦା ଲୋକେ କାନ୍ତିଂ ପୁଷ୍ଟିଂ ଚ ଵିନ୍ଦତି ।। ୨୨.

ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ସଉଭାଗ୍ୟ, ଧନ-ସମ୍ପଦ, ସଦା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ରୂପ ଓ ପୁଷ୍ଟି ମିଳେ।

ପ୍ରଜାପାଲ ଉଵାଚ । କଥଂ ଗଣପତେର୍ଜନ୍ମ ମୂର୍ତିମନ୍ତଂ ଚ ସତ୍ତମ । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଛିନ୍ଧି ଧୃତିକଷ୍ଟଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ।। ୨୩.

ପ୍ରଜାପାଳକ କହିଲେ, "ହେ ଉତ୍ତମ, ଗଣପତିଙ୍କର ଜନ୍ମ କିପରି ହେଲା ଏବଂ ସେ କିପରି ଦେହଧାରଣ କଲେ? ଏହି ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ମୋ ମନରେ ଗଭୀର ଭାବେ ବସିଛି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଦୂର କର।"

ମହାତପା ଉଵାଚ । ପୂର୍ଵଂ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଋଷଯଶ୍ଚ ତପୋଧନାଃ । କାର୍ଯାରମ୍ଭଂ ତଥା ଚକ୍ରୁଃ ସିଧ୍ଯନ୍ତେ ଚ ନ ସଂଶଯଃ ।। ୨୩.

ମହାତପସ୍ବୀ କହିଲେ, "ପୂର୍ବେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର କାମ୍ୟ ସଫଳ ହେଉଥିଲା, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।"

ସନ୍ମାର୍ଗଵର୍ତିଷୁ ଯଥା ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତେ ଵିଘ୍ନତଃ କ୍ରିଯାଃ । ଅସତ୍କାରିଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତଦ୍ଵଦେଵମଵିଘ୍ନତଃ ।। ୨୩.

ଯେମିତି ସତ୍ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜରେ ସଫଳ ହୁଏ, ସେହିପରି ଅସତ୍ କାମରେ ସମସ୍ତେ ବିପଦରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ଅବଶ୍ୟ ଅବରୋଧ ଆସେ।

ତତୋ ଦେଵାଃ ସପିତରଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସୁରୋଜସା । ଅସତ୍କାର୍ଯେଷୁ ଵିଘ୍ନାର୍ଥଂ ସର୍ଵ ଏଵାଭ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯନ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃଗଣ ଏହା ନେଇ ଭାବିଲେ ଯେ, ଅସତ୍ କାମରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ କିପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯିବ; ସମସ୍ତେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତ୍ର ମନ ଲଗାଇଲେ।

ତତସ୍ତେଷାଂ ତଦା ମନ୍ତ୍ରଂ କୁର୍ଵତସ୍ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍ । ବଭୂଵ ବୁଦ୍ଧିର୍ଗମନେ ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରତି ମହାମତିମ୍ ।। ୨୩.

ସେ ସମୟରେ ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ମନ୍ତ୍ର କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଏହି ଭାବ ଆସିଲା ଯେ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

ତେ ତତ୍ର ରୁଦ୍ରମାଗମ୍ଯ କୈଲାସନିଲଯଂ ଗୁରୁମ୍ । ଊଚୁଃ ସଵିନଯଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣିପାତପୁରଃସରମ୍ ।। ୨୩.

ତେବେ ସେମାନେ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଗୁରୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତି ଓ ବିନୟ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି କଥା କହିଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ଦେଵଦେଵ ମହାଦେଵ ଶୂଲପାଣେ ତ୍ରିଲୋଚନ । ଵିଘ୍ନାର୍ଥମଵିଶିଷ୍ଟାନାମୁତ୍ପାଦଯିତୁମର୍ହସି ।। ୨୩.

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତ୍ରିନୟନ, ଯେମାନେ ଗୁଣରେ ଅଲଗା ନୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଉଚିତ।"

ଏଵମୁକ୍ତରସ୍ତଦା ଦେଵୈର୍ଭଵଃ ପରମଯା ମୁଦା । ଉମାଂ ନିରୀକ୍ଷଯାମାସ ଚକ୍ଷୁଷାଽନିମିଷେଣ ହ ।। ୨୩.

ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଉମାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।