ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦେଵଦେଵ ତ୍ରିଲୋକେଶ ତ୍ଵଦର୍ଥୋଽଯଂ ସମୁଦ୍ଯମଃ । ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମାରାଧିତୋ ଭର୍ତ୍ତା ଭଵାନ୍ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ।। ୨୨.

'ଦେବଦେବ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏହି ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ତୁମ ପାଇଁ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପତି ଭାବେ ଉପାସନା କରିଥିଲି, ହେ ମହେଶ୍ୱର।'

ଇଦାନୀଂ ମେ ଭଵାନ୍ ଦେଵଃ ପତିର୍ନାନ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । କିନ୍ତୁ ସ୍ଵାମୀ ପିତା ମହ୍ଯଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ମେ ଵ୍ରଜାମି ତମ୍ । ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଵିଧାନେନ ତତଃ ପାଣିଂ ଗୃହୀଷ୍ଯସି ।। ୨୨.

'ଏବେ ମୋ ପତି ତୁମେ ହେବ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ମୋ ମାଲିକ ଏବଂ ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର; ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି। ସେଠାରୁ ଅନୁମତି ନେଇ, ପ୍ରଥାଅନୁଯାୟୀ ତୁମେ ମୋର ହାତ ଧରିପାରିବ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀ ପିତରଂ ପ୍ରତି ଭାମିନୀ । କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଭୂତ୍ଵା ହିମଵନ୍ତମୁଵାଚ ହ ।। ୨୨.

ଏପରି କହି, ଦେବୀ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟୀ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡ଼ି ନିଜ ପିତା ହିମବନ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି କଥା କହିଲେ।

ଅତୋଽନ୍ଯଜନ୍ମଭର୍ତ୍ତା ମେ ରୁଦ୍ରୋ ଦକ୍ଷମଖାନ୍ତକଃ । ଇଦାନୀଂ ତପସା ସୈଵ ଧ୍ଯାତୋଽଭୂଦ୍ ଗତିଭାଵନଃ ।। ୨୨.

'ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୋର ପତି ଥିଲେ ରୁଦ୍ର, ଯିଏ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରି ତାଙ୍କୁ ମନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିଛି।'

ସ ଚ ଵିଶ୍ଵପତିର୍ଭୂତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମେ ତପୋଵନମ୍ । ଆଗତ୍ଯ ଭୋଜନାର୍ଥାଯ ଯାଚଯାମାସ ଶଂକରଃ । ମଯା ସ୍ନାତୁଂ ଵ୍ରଜସ୍ଵେତି ଚୋଦିତୋ ଜାହ୍ନଵୀଂ ଗତଃ ।। ୨୨.

'ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ମୋର ତପୋବନକୁ ଆସି, ଭୋଜନ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯିବାକୁ କହିଲି, ସେ ଜାହ୍ନବୀକୁ ଚାଲିଗଲେ।'

ତତ୍ରାସୌ ଵୃଦ୍ଧକାଯେନ ଦ୍ଵିଜରୂପେଣ ଶଂକରଃ । ମକରେଣ ଧୃତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଅବ୍ରହହ୍ମଣ୍ଯମୁଵାଚ ହ ।। ୨୨.

'ସେଠାରେ, ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶଙ୍କର ଏକ ମକର ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ଧରାଗଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଏମିତି କଥା କହିଲେ।'

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଭଯାତ୍ ତାତ ମଯା ପାଣୌ ଧୃତସ୍ତତଃ । ଧୃତମାତ୍ରଃ ସ୍ଵକଂ ଦେହଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଶଂକରଃ ।। ୨୨.

'ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟରୁ, ପିତା, ମୁଁ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଦେଲି; ହାତ ଧରିବା ସାଥିରେ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଦେଲେ।'

ତତୋ ମାମବ୍ରଵୀଦ୍ ଦେଵଃ ପାଣିଗ୍ରହଣମାଗତାମ୍ । ଭଵତୀ ଦେଵି ମା କିଂଚିଦ୍ ଵିଚାରଯ ତପୋଧନେ ।। ୨୨.

'ତାପରେ ଦେବତା ମୋତେ, ଯିଏ ହାତଧରା ପାଇଁ ଆସିଥିଲି, କହିଲେ: ଦେବୀ, ତପସ୍ଵିନୀ, କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରିନାହଁ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ତ୍ଵହଂ ତେନ ଶଂକରେଣ ମହାତ୍ମନା । ତଦନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତା । ଇଦାନୀଂ ଯତ୍ କ୍ଷମଂ କାର୍ଯଂ ତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ସଂଵିଧୀଯତାମ୍ ।। ୨୨.

'ଏପରି ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ଅନୁମତି ନେବାକୁ ଆସିଛି। ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ, ଶୀଘ୍ର କରାଯାଉ।'

ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ଵାକ୍ଯଂ ଶୈଲରାଜୋ ମୁଦା ଯୁତଃ । ଉଵାଚ ଦୁହିତାଂ ଧନ୍ଯାଂ ତସ୍ମିନ୍ କାଲେ ଵରାନନାମ୍ ।। ୨୨.

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଧନ୍ୟ କନ୍ୟା, ଚନ୍ଦ୍ରବଦନୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପୁତ୍ରି ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଲୋକେ ଯସ୍ଯ ରୁଦ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ହରଃ । ଜାମାତା ଭଵିତା ଦେଵି ତ୍ଵଯାଽପତ୍ଯଵତାମହମ୍ । ସ୍ଥାପିତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦେଵାନାମପି ପୁତ୍ରି ତ୍ଵଯା ହ୍ଯହମ୍ ।। ୨୨.

'ଜୀଅ, ଏହି ସଂସାରରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ରୁଦ୍ର, ହର, ସ୍ୱୟଂ ମୋର ଜାମାତା ହେବେ। ଦେବୀ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପରିବାର ଚାଲିବ ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋପରି ରଖିଛ।'

ସ୍ଥୀଯତାଂ କ୍ଷଣମେକଂ ତୁ ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ରାଜା ଶୈଲାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନ୍ତିକମ୍ ।। ୨୨.

'ମୁଁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।' ଏହିପରି କହି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଦେଵପିତାମହମ୍ । ଉଵାଚ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶୈଲରାଟ୍ ତତଃ ।। ୨୨.

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପିତାମହ, ମହାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ଶିର ନମାଇ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଦେଵୋମା ଦୁହିତା ମହ୍ଯଂ ତାଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ । ତ୍ଵଯା ଦେଵ ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତତ୍କରୋମି ପ୍ରଶାଧି ମାମ୍ ।। ୨୨.

ହେ ଦେବମାନେ, ଏହି ଝିଅ ମୋର ଝିଅ ଅଟେ; ମୁଁ ଏହାକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବି। ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ମୁଁ ଏହି କାମ କରିବି—ମୋତେ ଅନୁମୋଦନା କର।

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୀତମନା ଯାହି ରୁଦ୍ରାଯ ତାଂ ଶୁଭାମ୍ । ପ୍ରଯଚ୍ଛୋଵାଚ ଦେଵାନାଂ ତଦା ଲୋକପିତାମହଃ ।। ୨୨.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, 'ଯାଅ, ଏହି ଶୁଭ ଝିଅକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।' ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶୈଲରାଜଃ ସ୍ଵଵେଶ୍ମାଗମ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍ । ଦେଵାନୃଷୀନ୍ ସିଦ୍ଧସଂଘାନ୍ ଚାମନ୍ତ୍ରଯତ ସତ୍ଵରମ୍ ।। ୨୨.

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ରାଜା ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଡାକିଲେ।

ତୁମ୍ବୁରୁଂ ନାରଦଂ ଚୈଵ ହାହାହୂହୂଂ ତଥୈଵ ଚ । ସ ଗତ୍ଵା କିନ୍ନରାଂଶ୍ଚୈଵ ଅସୁରାନ୍ ରାକ୍ଷସାନପି ।। ୨୨.

ସେ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ, ହାହା ଓ ହୂହୂଙ୍କୁ ଡାକିଲେ; ଏହା ସହିତ କିନ୍ନର, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକିଲେ।

ପର୍ଵତାଃ ସରିତଃ ଶୈଲା ଵୃକ୍ଷା ଓଷଧଯସ୍ତଥା । ଆଗତା ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତୋ ଵୈ ପର୍ଵତାଃ ସଙ୍ଗମୋପଲାଃ । ହିମଵଦ୍ଦୁହିତୁର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିଵାହଂ ଶଂକରେଣ ହ ।। ୨୨.

ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଶିଳା, ଗଛ ଓ ଔଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ଧରି ଆସିଲେ; ସଙ୍ଗମର ପଥରମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ, ହିମବନ୍ତଙ୍କ ଝିଅଙ୍କ ଶିବଙ୍କ ସହ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ।

ତତ୍ର ଵେଦିଃ କ୍ଷିତିଶ୍ଚାସୀତ୍ କଲଶାଃ ସପ୍ତ ସାଗରାଃ । ସୂର୍ଯୋ ଦୀପସ୍ତଥା ସୋମଃ ସରିତୋ ଵଵହୁର୍ଜଲମ୍ ।। ୨୨.

ସେଠାରେ ବେଦି ହେଉଛି ପୃଥିବୀ, ସାତଟି ସମୁଦ୍ର କଳଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ, ଚନ୍ଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ, ଏବଂ ନଦୀମାନେ ପାନୀୟ ଜଳ ଆଣିଲେ।

ଏଵଂ ଵିଵାହସାମଗ୍ରୀଂ କୃତ୍ଵା ଶୈଲଵରାଧିପଃ । ପ୍ରେଷଯାମାସ ରୁଦ୍ରାଯ ସମୀପଂ ମନ୍ଦରଂ ଗିରିମ୍ ।। ୨୨.

ଏଭଳି ବିବାହର ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରି, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହିମବନ୍ତ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ।

ସ ତଦା ମନ୍ଦରୋକ୍ତସ୍ତୁ ଶଂକରୋ ଦ୍ରୁତମାଯଯୌ । ଵିଧିନା ସୋମଯା ପାଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୨୨.

ତାପରେ ମନ୍ଦରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶିବ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ ଏବଂ ବିଧିମତେ, ସୋମଙ୍କ ସାକ୍ଷୀରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।

ତତ୍ରୋତ୍ସଵେ ପର୍ଵତନାରଦୌ ଦ୍ଵୌ ଜଗୁଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧା ନନୃତୁର୍ଵନସ୍ପତୀଃ । ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯନେକାନି ଵିଚିକ୍ଷିପୁଃ ଶୁଭାଃ ନନର୍ତୁରୁଚ୍ଚୈଃ ସୁରଯୋଷିତୋ ଭୃଶମ୍ ।। ୨୨.

ସେ ଉତ୍ସବରେ ପାହାଡ଼ ଓ ନାରଦ ଗାଇଲେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ନାଚିଲେ, ଗଛମାନେ ଅନେକ ଶୁଭ ଫୁଲ ଛଡ଼ିଲେ, ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ନାଚିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ ଵିଵାହେ ସଲିଲପ୍ରଵାହେ ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଲୋକପରଃ ସ୍ଵସଂସ୍ଥଃ । ଉଵାଚ କନ୍ଯାଂ ଭଵ ପୁତ୍ରି ଲୋକେ ନାରୀ ପ୍ରଭର୍ତ୍ତା ତଵ ଚାନ୍ଯପୁଂସାମ୍ । ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଉମାଂ ସରୁଦ୍ରାଂ ପିତାମହଃ ସ୍ଵଂ ପୁରମାଜଗାମ ।। ୨୨.

ସେ ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ, ପବିତ୍ର ଜଳ ଭିତରେ, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ କହିଲେ: 'ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ହେଉ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ପାଇବେ।' ଏଭଳି କହି, ପିତାମହ ଉମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଜାମାତରଂ ପର୍ଵତରାଟ୍ ସୁପୂଜ୍ଯ ଵିସର୍ଜଯାମାସ ଵିଭୁଂ ସ ସୋମମ୍ । ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଵିଵିଧାନୃଷୀଂଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ ଵିଵିଧୈସ୍ତୁ ଵସ୍ତୁଭିଃ । ଵିଭୂଷଣୈର୍ଵସ୍ତ୍ରଵରାନ୍ନଦାନୈ - ର୍ଵିସର୍ଜଯାମାସ ତଦାଦ୍ରିମୁଖ୍ଯାନ୍ ।।୨୨.

ପାହାଡ଼ରାଜା ନିଜ ଜାମାତା ସୋମଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ସମ୍ମାନ କରି, ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ବିଭିନ୍ନ ଅସୁର ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ଅଳଙ୍କାର, ଭଲ ଜମାକପଡ଼ା ଓ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ସେହି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିଲେ।

ସ ଵୀତଶୋକୋ ଵିରଜୋ ଵିଶୁଦ୍ଧଃ ଶୁଭାନନାଂ ଦେଵଵରାଯ ଦତ୍ତ୍ଵା । ଉମାଂ ମହାତ୍ମା ହିମଵାନଦ୍ରିରାଜଃ ପୈତାମହେ ଲୋକ ଇଵାଧ୍ଵରେ ଭାତ୍ ।। ୨୨.

ଶୋକ ହୀନ, ପବିତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ମହାତ୍ମା ହିମବନ୍ତ ନିଜ ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ଝିଅ ଉମାକୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଠାରେ ଦେଇ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଯଜ୍ଞରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।

ଇତୀରିତେଯଂ ତଵ ରାଜସତ୍ତମ ପ୍ରସୂତିରେଷା ନ ଵିଦୁର୍ଯାଂ ସୁରାସୁରାଃ । ସ୍ଵଯଂଭୁଦକ୍ଷାଦିରାଜଃ ତ୍ରିଜନ୍ମଭି- ର୍ଗୌରୀଵିଵାହୋଽପି ମଯା ସୁକୀର୍ତିତଃ ।। ୨୨.

ହେ ରାଜା, ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ଉତ୍କଳ lineage, ଯାହାକୁ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ୱୟଂଭୁ ଦକ୍ଷ, ରାଜା ଓ ତିନି ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀଙ୍କ ବିବାହ ମୁଁ ଭଲଭାବେ କହିଲି।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସା ଗୌରିନାମ୍ନା ତୁ କାରଣାନ୍ମୂର୍ତ୍ତିମାଗତା । ସଂବଭୂଵ ଯଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପ୍ରଜାପାଲାଯ ପୃଚ୍ଛତେ । ଋଷିଣା ମହତା ପୂର୍ଵଂ ତପସା ଭାଵିତାତ୍ମନା ।। ୨୨.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏହି କାରଣରୁ ଯିଏ ଗୌରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଛି, ଯେତେବେଳେ ଏକ ମହା ଋଷି ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ହୋଇ, ପ୍ରଜାପାଳକଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ।

ଗୌର୍ଯା ଉତ୍ପତ୍ତିରେଷା ଵୈ କଥିତା ପରମର୍ଷିଣା । ଵିଵାହଶ୍ଚ ଯଥା ଵୃତ୍ତସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥିତଂ ତଵ ।। ୨୨.

ଗୌରୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଏଭଳି ମହା ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବିବାହ କିପରି ହେଲା, ସେ ସବୁ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ତୁ ଗୌର୍ଯା ଵୈ ସଂପନ୍ନଂ ତୁ ତୃତୀଯଯା । ତସ୍ଯାଂ ତିଥୌ ତୃତୀଯାଯାଂ ଲଵଣଂ ଵର୍ଜଯେନ୍ନରଃ । ଯଶ୍ଚୋପୋଷ୍ଯତି ନାରୀ ଵା ସା ସୌଭାଗ୍ଯଂ ତୁ ଵିନ୍ଦତି ।। ୨୨.

ଗୌରୀଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୃତୀୟ ତିଥିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା; ସେ ଦିନ ଲୁଣ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯିଏ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଏହି ଉପବାସ କରିବେ, ସେ ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇବେ।