ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ସମାସେନ କଥିତଂ ତେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଗୃହାଣ ଵେଦାନ୍ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵଂ ଚ ନାରଦ ।। ୨.

'ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ନାରଦ।'

ଏତସ୍ମିନ୍ ଵେଦସରସି ସ୍ନାନଂ କୁରୁ ମହାଵ୍ରତ । କୃତେ ସ୍ନାନେଽନ୍ଯଜନ୍ମୀଯଂ ଯେନ ସ୍ମରସି ସତ୍ତମ ।। ୨.

'ଏହି ବେଦ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କର, ହେ ମହାବ୍ରତୀ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ତୁମେ ତୁମର ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିପାରିବ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତିରୋଭାଵଂ ଗତା କନ୍ଯା ନରାଧିପ । ଅହଂ ତତ୍ର କୃତସ୍ନାନସ୍ତ୍ଵାଂ ଦିଦୃକ୍ଷୁରିହାଗତଃ ।। ୨.

ଏଭଳି କହି ବେଳେ, ସେ କନ୍ୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ହେ ନରପତି। ମୁଁ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।

ପ୍ରିଯଵ୍ରତ ଉଵାଚ । ଅନ୍ଯସ୍ମିନ୍ ଭଗଵନ୍ ଜନ୍ମନ୍ଯାସୀଦ୍ ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ସର୍ଵଂ କଥଯ ଦେଵର୍ଷେ ମହତ୍ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ ।। ୩.

ପ୍ରିୟବ୍ରତ କହିଲେ: 'ହେ ଭଗବାନ, ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେସବୁ କଥା ମୋତେ କହ। ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ଆଗ୍ରହ ଅଛି, ହେ ଦେବଋଷି।'

ନାଦରଦ ଉଵାଚ । ସ୍ନାତସ୍ଯ ମମ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତସ୍ମିନ୍ ଵେଦସରସ୍ଯଥ । ସାଵିତ୍ର୍ଯାଶ୍ଚ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ମିନ୍ ଜନ୍ମସହସ୍ତ୍ରକମ୍ । ସ୍ମରଣଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଜ୍ଜାତଂ ଶ୍ରୃଣୁ ଜନ୍ମାନ୍ତରଂ ମମ ।। ୩.

ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ସେ ବେଦ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଥିଲି। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋତେ ହଜାର ଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ହେଲା। ଏବେ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମର କଥା ଶୁଣ।'

ଅସ୍ତ୍ଯଵନ୍ତୀପୁରଂ ରାଜଂସ୍ତତ୍ରାହଂ ପ୍ରାଗ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ନାମ୍ନା ସାରସ୍ଵତଃ ପୂର୍ଵଂ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ ।। ୩.

'ଏକ ଅବନ୍ତୀପୁର ନାମକ ସହର ଅଛି, ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ମୋର ନାଁ ସାରସ୍ୱତ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।'

ବହୁଭୃତ୍ଯପରୀଵାରୋ ବହୁଧାନ୍ଯଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵ । ଅନ୍ଯସ୍ମିନ୍ କୃତସଂଜ୍ଞେ ତୁ ଯୁଗେ ପରମବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ।। ୩.

'ମୋ ପାଖରେ ବହୁତ ଚାକର ଥିଲେ, ଅଧିକ ଧାନ୍ୟ ଥିଲା, ହେ ରାଜା। ଏହା ପୂର୍ବର କୃତ ଯୁଗର କଥା, ମୁଁ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲି।'

ତତୋ ଧ୍ଯାତଂ ମଯୈକାନ୍ତେ କିମନେନ କରୋମ୍ଯହମ୍ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେନ ସର୍ଵମେତଦ୍ଧି ନ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରେଷୁ ଯାମ୍ଯହମ୍ । ତପସେ ଧୃତସଂକଲ୍ପଃ ସରଃ ସାରସ୍ଵତଂ ଦ୍ରୁତମ୍ ।। ୩.

ତାପରେ ମୁଁ ଏକାନ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କରିଲି, 'ଏସବୁ ସହିତ ମୁଁ କଣ କରିବି?' ସମସ୍ତ କଥା ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ମୋ ମନରେ ତପସ୍ୟାର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସାରସ୍ବତ ସରୋବରକୁ ଚାଲିଗଲି।

ଏଵଂ ଚିନ୍ତ୍ଯ ମଯା ଇଷ୍ଟଃ କର୍ମକାଣ୍ଡେନ କେଶଵଃ । ଶ୍ରାଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ପିତରୋ ଦେଵା ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତଥା ଜନାଃ ।। ୩.

ଏଭଳି ଭାବି, ମୁଁ କର୍ମକାଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜିଲି, ପିତୃମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଯଜ୍ଞ କରିଲି।

ତତୋଽହଂ ନିର୍ଗତୋ ରାଜଂସ୍ତପସେ ଧୃତମାନସଃ । ସାରସ୍ଵତଂ ନାମ ସରୋ ଯଦେତତ୍ ପୁଷ୍କରଂ ସ୍ମୃତମ୍ ।। ୩.

ତାପରେ, ରାଜା, ମୋ ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗାଇ, ମୁଁ ସାରସ୍ବତ ନାମକ ସରୋବରକୁ ଗଲି, ଯାହାକୁ ପୁଷ୍କର ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ମଯା ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁରାଣଃ ପୁରୁଷଃ ଶିଵଃ । ଆରାଧିତୋ ମଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଜପଂ ନାରାଯଣାତ୍ମକମ୍ ।। ୩.

ସେଠାରେ ଯାଇ, ମୁଁ ପ୍ରାଚୀନ, ଆଦି ଓ ଶୁଭ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନାରାୟଣ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ପୂଜିଲି।

ବ୍ରହ୍ମପାରମଯଂ ରାଜନ୍ ଜପତା ପରମଂ ସ୍ତଵମ୍ । ତତୋ ମେ ଭଗଵାଂସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତ୍ଵଂ ଜଗାମ ହ ।। ୩.

ରାଜା, ମୁଁ ଯେଉଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଜପ କରିଥିଲି, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ ସାରକୁ ନେଇଯାଏ, ତାହାରେ ଭଗବାନ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।

ପ୍ରିଯଵ୍ରତ ଉଵାଚ । କୀଦୃଶଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ତୁ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ସତ୍ତମ । କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରସାଦେନ ଦେଵର୍ଷେ ସୁପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ ।। ୩.

ପ୍ରିୟବ୍ରତ କହିଲେ: 'ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ ସାର ସ୍ତୁତି କଣ? ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ହେ ଉତ୍ତମ। ଦୟାକରି, ଦେବଋଷି, ତୁମେ ମୋତେ କହ।'

ନାରଦ ଉଵାଚ । ପରଂ ପରାଣାମମୃତଂ ପୁରାଣଂ ପାରଂ ପରଂ ଵିଷ୍ଣୁମନନ୍ତଵୀର୍ଯମ୍ । ନମାମି ନିତ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ପରାଯଣଂ ପାରଗତଂ ପରାଣାମ୍ ।। ୩.

ନାରଦ କହିଲେ: 'ମୁଁ ସର୍ବଦା ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅମୃତମଧ୍ୟର ଅମୃତ, ପ୍ରାଚୀନ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ଚିରକାଳର ପୁରୁଷ, ପ୍ରାଚୀନ ଆଶ୍ରୟ, ସର୍ବୋପରିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।'

ପୁରାତନଂ ତ୍ଵପ୍ରତିମଂ ପୁରାଣଂ ପରାପରଂ ପାରଗମୁଗ୍ରତେଜସମ୍ । ଗମ୍ଭୀରଗମ୍ଭୀରଧିଯାଂ ପ୍ରଧାନଂ ନତୋଽସ୍ମି ଦେଵଂ ହରିମୀଶିତାରମ୍ ।। ୩.

ମୁଁ ହରି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ପ୍ରାଚୀନ, ତୁଳନାହୀନ, ଆଦିଦେବ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ। ଯିଏ ଗଭୀର ମନ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଗଭୀର ଅର୍ଥର ମୁଖ୍ୟ।

ପରାତ୍ପରଂ ଚାପରମଂ ପ୍ରଧାନଂ ପରାସ୍ପଦଂ ଶୁଦ୍ଧପଦଂ ଵିଶାଲମ୍ । ପରାତ୍ପରେଶଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ନାରାଯଣଂ ସ୍ତୌମି ଵିଶୁଦ୍ଧଭାଵଃ ।। ୩.

ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ସର୍ବୋପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପ୍ରଧାନ, ଶୁଦ୍ଧ ନିବାସ, ବିଶାଳ, ସର୍ବୋପରିର ଈଶ୍ୱର, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ।

ପୁରା ପୁରଂ ଶୂନ୍ଯମିଦଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ତଦା ସ୍ଥିତତ୍ଵାତ୍ ପୁରୁଷଃ ପ୍ରଧାନଃ । ଜନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧଃ ଶରଣଂ ମମାସ୍ତୁ ନାରାଯଣୋ ଵୀତମଲଃ ପୁରାଣଃ ।। ୩.

ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା, ସେ ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ପରେ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ ଭାବେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ। ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଇ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରାଚୀନ ନାରାୟଣ ମୋର ଶରଣ ହେଉନ।

ପାରଂ ପରଂ ଵିଷ୍ଣୁମପାରରୂପଂ ପୁରାତନଂ ନୀତିମତାଂ ପ୍ରଧାନମ୍ । ଧୃତକ୍ଷମଂ ଶାନ୍ତିଧରଂ କ୍ଷିତୀଶଂ ଶୁଭଂ ସଦା ସ୍ତୌମି ମହାନୁଭାଵମ୍ ।। ୩.

ମୁଁ ସର୍ବଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ସର୍ବୋପରି, ଅସୀମ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଚୀନ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଧୃଢ଼ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତିର ଧାରକ, ପୃଥିବୀର ନାଥ, ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ମହାମହିମା।

ସହସ୍ତ୍ରମୂର୍ଧାନମନନ୍ତପାଦ- ମନେକବାହୁଂ ଶଶିସୂର୍ଯନେତ୍ରମ୍ । କ୍ଷରାକ୍ଷରଂ କ୍ଷୀରସମୁଦ୍ରନିଦ୍ରଂ ନାରାଯଣଂ ସ୍ତୌମ୍ଯମୃତଂ ପରେଶମ୍ ।। ୩.

ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ, ଅନନ୍ତ ପଦ, ବହୁ ବାହୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୟନ, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର, ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ଅମୃତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ।

ତ୍ରିଵେଦଗମ୍ଯଂ ତ୍ରିନଵୈକମୂର୍ତିଂ ତ୍ରିଶୁକ୍ଲସଂସ୍ଥଂ ତ୍ରିହୁତାଶଭେଦମ୍ । ତ୍ରିତତ୍ତ୍ଵଲକ୍ଷ୍ଯଂ ତ୍ରିଯୁଗଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ନମାମି ନାରାଯଣମପ୍ରମେଯମ୍ ।। ୩.

ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ତିନି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାନ୍ତି, ତିନି, ନଉ ଓ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତିନି ପ୍ରକାରର ଶୁଦ୍ଧତାରେ ବସିଛନ୍ତି, ତିନି ପ୍ରକାର ଅଗ୍ନି, ତିନି ତତ୍ତ୍ୱର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତିନି ଯୁଗର ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଅପରିମାପ୍ୟ।

କୃତେ ସିତଂ ରକ୍ତତନୁଂ ତଥା ଚ ତ୍ରେତାଯୁଗେ ପୂତତନୁଂ ପୁରାଣମ୍ । ତଥା ହରିଂ ଦ୍ଵାପରତଃ କଲୌ ଚ କୃଷ୍ଣୀକୃତାତ୍ମାନମଥୋ ନମାମି ।। ୩.

କୃତ ଯୁଗରେ ସେ ଧଳା, ତ୍ରେତାରେ ଲାଲ ଦେହ, ଦ୍ୱାପରରେ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରାଚୀନ, ଏବଂ କଳିରେ ମୁଁ ସେଇ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯାହାଙ୍କ ଆତ୍ମା କଳା ହୋଇଯାଏ।

ସସର୍ଜ ଯୋ ଵକ୍ତ୍ରତ ଏଵ ଵିପ୍ରାନ୍ ଭୁଜାନ୍ତରେ କ୍ଷତ୍ରମଥୋରୁଯୁଗ୍ମେ । ଵିଶଃ ପଦାଗ୍ରେଷୁ ତଥୈଵ ଶୂଦ୍ରାନ୍ ନମାମି ତଂ ଵିଶ୍ଵତନୁଂ ପୁରାଣମ୍ ।। ୩.

ଯିଏ ନିଜ ମୁଁହରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବାହୁରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଉରୁରୁ ବୈଶ୍ୟ, ଏବଂ ପାଦ ତଳରୁ ଶୂଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ—ମୁଁ ସେଇ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

ପରାତ୍ପରଂ ପାରଗତଂ ପ୍ରମେଯଂ ଯୁଧାଂପତିଂ କାର୍ଯତ ଏଵ କୃଷ୍ଣମ୍। ଗଦାସିଚର୍ମଣ୍ଯଭୃତୋତ୍ଥପାଣିଂ ନମାମି ନାରାଯଣମପ୍ରମେଯମ୍ ।। ୩.

ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ସର୍ବୋପରି, ସର୍ବ ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ବିଷୟ, ଯୁଦ୍ଧର ନାଥ, କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଭାବେ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି, ଗଦା ଓ ଢାଲ ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତୋଳିତ ହାତରେ, ଅପରିମାପ୍ୟ।

ଇତି ସ୍ତୁତୋ ଦେଵଵରଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜଗାଦ ମାଂ ନୀରଦତୁଲ୍ଯଘୋଷଃ । ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତ୍ଯସକୃତ୍ ତତୋଽହଂ ତସ୍ଯୈଵ ଦେହେ ଲଯମିଷ୍ଟଵାଂଶ୍ଚ ।। ୩.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ସେଇ ଦେବମାନ୍ୟ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ବଦଳ ମେଘ ଭଳି ଧ୍ୱନିରେ ମୋତେ କହିଲେ: 'ବର ଚାହିଁନ।' ତାପରେ, ମୁଁ ଆବୃତ୍ତି କରି, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଲୟ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲି।

ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ମହ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵଃ ସନାତନଃ । ଉଵାଚ ପ୍ରକୃତିଂ ଵିପ୍ର ସଂସରସ୍ଵାକ୍ଷଯାମିମାମ୍ ।। ୩.

ଏଭଳି ମୋତେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସନାତନ ଦେବଦେବୀ କହିଲେ: 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରକୃତିରେ ପ୍ରବେଶ କର।'

ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଯୁଗସାହସ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ତେ ତସ୍ମାତ୍ ସମୁଦ୍ଭଵଃ । ଭଵିତା ତେ ତଥା ନାମ ଦାସ୍ଯତେ ସଂପ୍ରଯୋଜନମ୍ ।। ୩.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ହଜାର ଯୁଗ ପରେ ତୁମେ ସେଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ତୁମର ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ତାହାନୁସାରେ ଦିଆଯିବ।

ନାରଂ ପାନୀଯମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତଂ ପିତୄଣାଂ ସଦା ଭଵାନ୍ । ଦଦାତି ତେନ ତେ ନାମ ନାରଦେତି ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୩.

ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସଦା 'ନାର' ଭାବରେ ପାଣି ଦେଉଥିବାରୁ, ତୁମର ନାମ 'ନାରଦ' ହେବ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ଦେଵଃ ସଦ୍ଯୋଽଦର୍ଶନମୁଚ୍ଚକୈଃ । ଅହଂ କଲେଵରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କାଲେନ ତପସା ତଦା ।। ୩.

ଏପରି କହି ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରି ସମୟ ଆସିଲେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲି।

ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଙ୍ଗେ ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଚ ପାର୍ଥିଵ । ଦିଵସେ ତୁ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟୋ ଦଶଭିସ୍ତନଯୈଃ ସହ ।। ୩.

ହେ ରାଜା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଲୟ ପାଇଲି, ଏବଂ ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ ଦଶଜଣ ପୁଅ ସହିତ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଲି।