ଏକ ଦିନ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ । ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଲ, ଆମେ ସେଠିକୁ ଯିବା ।" ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବତାମାନେ ବିମାନ ରଥରେ ବହୁତ ତେଜରେ ସେଠି ପହଞ୍ଚିଗଲେ । ସେଠି ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ମନୋହର ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି । ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକ କୁ ସେମାନେ ରାସ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ଅରଣ୍ୟ ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଦେଖିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲର ଝାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏକ ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଇଲେ । ପାହାଡ଼ ନଦୀର ବାଳୁକା ତଟରେ, ସେମାନେ ହଁସ, ଚାସ୍ମିନ ଫୁଲ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ । ସେଠି, ବାଳୁକା ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ପାଉଡ଼ା ମୁକୁତର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ସେଠି, ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖି, ମୋତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲେ । ମୁଁ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଧ୍ୟାନରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲି । ପରେ, ଦେବତାମାନେ ସେ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ । ଏଠି, ହରିଣ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ରକ୍ଷକ ଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଜଣେ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ । ସେହି ହରିଣର ମନୋହର ମୁହଁ, ଆଖି, ଦାନ୍ତ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ପିଠରେ ଧଳା ଚିହ୍ନ ଥିଲା । ତାଙ୍କ ଠୋଡ଼ ବିମ୍ବା ଫଳର ଭଳି, ତାଙ୍କ ଜିଭ ଏବଂ ମୁଁହ କାଂସା ରଙ୍ଗର, ଦାନ୍ତ ତୁଷ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ସେହି ହରିଣକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଶିଖର ଛାଡ଼ି ଭାଗିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଶିଖରର ଶିରା ଧରିଲେ । କେଶବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶିରାର ତଳ ଧରିଲେ । ଶିରାର ଶିର ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରେ, ମଧ୍ୟ ମୋର ହାତରେ ଥିଲା । ଏଭଳି ଶିରାକୁ ଧରି, ଆମେ ହରିଣ ନାୟକକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲୁ । ସେ ହରିଣ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ, ଆମେ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ ଆମକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ମୋ ଶରୀରକୁ ତୁମେ ଶାପ ଦେଲା; ଏବେ ମୁଁ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି । ଯଦି ମୁଁ ଏଠି ଶରୀର ସହ ରହିଥାନ୍ତି, ତାହାଲେ ଏଠି ମୋ ଶିରା ଏହି ଶାନ୍ତ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଥାନ୍ତି । ଏଠି ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ଏକ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଥିବ । ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଝିଲି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ଏଠି ରହିବେ ।" "ଏଉଁ ପୁନଃ, ହିମାବତ ପାହାଡ଼ର ଶୁଭ୍ର ପାଦପଦ୍ମରେ, ମୁଁ ଚତୁର୍ମୁଖ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ରହିବି । ସେଠି, ଭୟଙ୍କର ନାଗ ଝିଲିରେ, ମୁଁ ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ରହିବି । ଯେତେବେଳେ ବୃଷ୍ଣି କୁଳରେ ଜନ୍ମିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ରଧାରୀ ମାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି ପାହାଡ଼କୁ ପତ୍ତିବେ, ସେତେବେଳେ ସେଠି ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ବିଦେଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକୃତ ହେବ ।" "ଏଉଁ ଭୂମିରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିର୍ମିତ ସ୍ଥାନରେ ରହିବେ । ପରେ ରାଜାମାନେ ଶିବଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ସ୍ଥାପନ କରିବେ । ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଧର୍ମପାଳନ କରିବେ, ସେମାନେ ନ୍ୟାୟରେ ନିସ୍ଥାପିତ ହେବେ । ସେଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋତେ ସଦା ପୂଜିବେ ।" "ଶିବପୁରକୁ ଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ମୋତେ ଦେଖିବେ, ତାଙ୍କର ପାପ ଦଗ୍ଧ ହେଇଯିବ । ମୋ ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଚଉଦ ଯୋଜନ ଆୟତନର ଭଳି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ । ଏଠିର ଜଳ ଭାଗୀରଥୀର ଜଳ ଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଶୁଦ୍ଧ ଭଳି ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାଏ । ଏଠି, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଛାଡ଼ି, ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯିବେ । ଯେଉଁମାନେ ପୁରୁହୂତଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠି ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ବସିବେ ।