ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଗୁଡିକର ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିଲେ । ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଖୋଜିଲେ — ସ୍ୱର୍ଗ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକ ଓ ନାଗମାନଙ୍କର ଲୋକ । ଏତେ ଖୋଜିବା ପରେ, ସେମାନେ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇଗଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନଟିକୁ ପୁନି ମିଳିଲେ ନାହିଁ । ସେମାନେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଲେ । ବିସ୍ତୃତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସମସ୍ତ ରମ୍ୟ ଉପବନରେ ଖୋଜିଲେ । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କାହିଁଁ ସିଂହୁର ଏକ ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ମିଳିଲେ ନାହିଁ । ଶିବଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଭୟ ଆସିଗଲା । ଅମର ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ । ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଦେଖିଲି — ଶତ୍ରୁତାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଧ୍ୟାନ କରିବା । ଆମେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଖୋଜିବା ସହିତ, ପୃଥିବୀର ଶ୍ଳେଷ୍ମାଟକ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳ ଛଡ଼ା । ଚଳ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ । ଏହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିପହଁଚିଲେ । ଏଠାରେ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ମନୋହର ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ । ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମର ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳରେ ଓ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଦେଖିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଗଛ ଗୁଡିକର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ । ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପାହାଡ଼ ନଦୀର ବାଳୁକା ତଟରେ, ସେମାନେ ହଁସ, ଚମେଲି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଦେଖିଲେ । ଏଠି ଏଠି ବାଳୁକା, ମଣିର ଚୂରା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖି, ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ । ମୁଁ କିଛି ମହୁର୍ତ୍ତ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିଲି । ଏହି ବେଳେ, ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ — ହରିଣମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଭଳି ଦେଖିଲେ । ସେ ହରିଣ ଦେବତା ମନୋହର ମୁହଁ, ଆଖି ଓ ଦାନ୍ତ ଥିଲା, ପିଠରେ ସାଫେଦ ଚିହ୍ନ ଥିଲା । ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଥିଲା ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଠୁଣ୍ଠ, ତାମ୍ର ଭଳି ଜିହ୍ୱା ଓ ମୁହଁ, ଦାନ୍ତ ଭଳି ଅଙ୍କୁରରେ ଭୂଷିତ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶିଖରରୁ ପଳାଇଗଲେ । ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଶିଂଗାର ଟିପ୍ ଧରିଲେ । କେଶବ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ମୂଳ ଧରିଲେ । ଶିଂଗାର ଟିପ୍ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରେ, ମଧ୍ୟ ମୋ ହାତରେ ଥିଲା । ଏହି ଭଳି ଶିଂଗା ଧରି, ଆମେ ହରିଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲୁ । ସେ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ଲିନ ହେଇ, ଆମକୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ — "ମୋ ଦେହକୁ ତୁମେ ଶାପ ଦେଲା; ଏବେ ମୁଁ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି । ଯଦି ମୁଁ ଦେହ ସହିତ ଏଠାରେ ରହିଥାନ୍ତି, ଏଠାରେ ନିମ୍ନ ହୋଇ ଥିଲା, ତେବେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋ ଶିଂଗା ଥାନ୍ତି । ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଉନ୍ନତି ହେବ — ଏହି ନିଶ୍ଚିତ । ପୃଥିବୀର ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଝିଲି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୁନି, ହିମବତ ପାହାଡ଼ର ଶୁଭ ପଦପଦ୍ମରେ, ମୁଁ — ଚାରିମୁଖ ଦେହ ଓ ଦୀପ୍ତିମୟ ମୁଣ୍ଡ ସହିତ, ଭୟଙ୍କର ନାଗ ଝିଲିରେ, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ରହିବି । ଯେତେବେଳେ ବୃଷ୍ଣି ବଂଶର କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଜାତି ଆସି, ପାହାଡ଼ ଭୁଞ୍ଜିଦେବେ...