ନନ୍ଦିଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରପ୍ରଦାନ ପାଇଁ ମୁଁ ଧନ୍ୟ—ଏହି ଉପକୃତି ମୋତେ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟରତ ରଖିଛି। ଏହି ଭାବେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି—ମୋତେ ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ମୁଁ କରିବି। ତେବେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଏ ମହାମୁନି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଚଳ, ଭୟାନକ କିନ୍ତୁ ଶୁଭ ଭଗବାନ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆପଣ ଦୟାକରି ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ, ସେଇ ସ୍ଥାନ କେଉଁଠି ଅଛି?” ନନ୍ଦି, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏ ଦେବେଶ, ଏ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ସତ୍ୟ କହିବି—ମୁଁ ଏଠି ମୁଞ୍ଜବଟ ପର୍ବତରେ ନିଶ୍ଚଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି। ସେ ତାହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ; ଏବେ ତାଙ୍କ ଯାଏଁ ସ୍ଥାନ ମୋତେ ଅଜଣା, ମୁଁ ଭୟଭୀତ। ଏହିଠାରୁ ଆମେ ଦୟାକରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏ ଇନ୍ଦ୍ର।” ଏଭଳି ନନ୍ଦିଶ୍ୱରଙ୍କ ବରଦାନ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଓ ଜଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ମହାପାଷାଣ ଶୃଙ୍ଗରୁ ଉଠି, ସମସ୍ତ ଲୋକ—ସ୍ୱର୍ଗ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, ନାଗଲୋକ—ଖୋଜିଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ଖୋଜାଖୋଜି ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ସ୍ଥାନକୁ ପୁଣି ଭେଟିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ, ଶୋଭାମୟ ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଉପବନ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ମୋ ନିକଟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ମୁଁ ଭାବିଲି, ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଉଛି ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେବା। ତିନି ଲୋକ ଖୋଜିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ଅନ୍ବେଷଣ କରିଗଲି। ଏଉଁ, ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମେ ସେଠାକୁ ଯିବା। ଏହି ଭାବରେ, ସମସ୍ତେ ଆକାଶ ଯାନରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଅନେକ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମନୋହର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଓ ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ଚାଲିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଦେବମାନେ ପର୍ବତ ଗହ୍ବର ଓ ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏକ ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର, ହସ୍ତୀ, ଓ ମଲୟାଜ ଫୁଲ ପରି ଚମକୁଥିବା ପର୍ବତ ନଦୀରେ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବାଳୁକା ମଣିର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସେଠାରେ, ଦେବମାନେ ମୋତେ ଦେଖି, ମୋତେ ଆଗକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ମୁଁ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲି, ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କଲି। ଏମିତି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଓ ମୃଗ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷକ ପରି ଦେଖିଲେ। ସେ ମୃଗ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ଚକ୍ଷୁ, ଦାନ୍ତ ଓ ପୃଷ୍ଠେ ଧଳା ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଓଠ ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଲାଲ, ତାମ୍ର ଜିଭ ଓ ମୁଁହ, ଦାନ୍ତ ପରି ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ପର୍ବତ ଶିଖରରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଶୂଣ୍ଡର ଟିପ୍ ଧରିଲେ, କେଶବ ମଧ୍ୟ ତାହାର ମୂଳ ଧରିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟଭାଗ ଧରିଲି। ଏଭଳି, ଆମ ତିନିଜଣ ମିଶି, ମୃଗର ଶୂଣ୍ଡକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲୁ।