ଏହିପରି ଭାବେ, ମୁଁ ଚିରଦିନ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଓ ସମ୍ମାନ ଅନୁଭବ କରୁଛି, କାରଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ଏବେ ଆମେ ସେହି ଦୟାମୟ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା, ଯିଏ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶିରୋମଣି ଭଗ୍ୟଦାତା। ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେହି ଭଗବାନ ସାକ୍ଷାତ୍ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏବେ ଆମେ କେଉଁଠି ଦେଖିବା ସେହି ଭଗବାନ କପାଲିନ୍କୁ? ସେ ମୋତେ ଦୟାକରି ଦେଖାଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଜାଣେନି, ସେ ଭଗବାନ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଉଚିତ। ଭଗବାନ କାହିଁକି ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ? ମୋତେ କୁହ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, କିଛି ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି କି? ଏମିତି କ’ଣ ମହାଦେବ କହିଥିଲେ, ଯାହା ମୋ ପରି ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ? ମହାଦେବ କ’ଣ କହିଥିଲେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ? ଏହା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ। ପୃଥିବୀରେ ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର। ହିମାଲୟ ପାରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ତପୋବନ ରହିଛି। ଯିଏ ମୋର କୃପାପ୍ରାପ୍ତ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ସେହି ସ୍ଥାନ, ତାଙ୍କ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦିବ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେଠାରେ, ମୁଁ ମୃଗ ରୂପେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କୌଣସି ଦେବତା କିମ୍ବା ଅପ୍ସରାମାନେ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବଳୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଦେବତାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଚିନ୍ତାମଣି ରଥ ଉପରେ ଆସିଲେ। ବରଦାତା ଓ ଜଳଚରମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବରୁଣ ତାଙ୍କର ସମୂହ ସହ ଆସିଲେ। ସେ ରତ୍ନମାଳା ପିନ୍ଧି, ପିଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କାନ୍ତିରେ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଶତଶଃ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବିମାନ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିଲେ। ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ବୈବସ୍ବତ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଅଗ୍ନିସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିମାନରେ ଆସି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅବତରଣ କଲେ। ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ମହାପର୍ବତ ମଞ୍ଜିବନ୍ତକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ବେଗରେ ଏଇରାବତଙ୍କ ପଥ ଆବରଣ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶଃ ମୟୂର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି, ହାହା ଓ ହୂହୂ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆସିଥିଲେ। ଅନିଳ, ଅନଳ, ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଧ୍ରୁବ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ମହାତ୍ମା ଗୁହ୍ୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସମାବେଶ ହେଲେ। ଉର୍ବଶୀ, ମେନକା, ରମ୍ଭା ଓ ଅନ୍ୟ ପଞ୍ଚସ୍ୟା ନାମକ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଅତ୍ରି, ମରୀଚି, ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଭୃଗୁ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ, ବୃଦ୍ଧ ପରାଶର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ମରୀଚି, ଜମଦଗ୍ନି, ଭାର୍ଗବ ଓ ଚ୍ୟବନ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶତଦ୍ରୁ, ବିପାଶା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣ୍ଡକୀ ଆସିଥିଲେ। ଗୋଦାବରୀ, ବେଣୀ ଓ ତାପୀ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ନନ୍ଦା, ପରନନ୍ଦା ଓ ଚର୍ମଣ୍ୱତୀ ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ସିନ୍ଧୁ, ପୁରୁଷ, ପ୍ରଭାସ ଓ ସୋମ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସବୁଠାରୁ ମହାନ ପର୍ବତମାନେ—ମହାମେରୁ, କୈଳାଶ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ଭିନ୍ଧ୍ୟ, ମହେନ୍ଦ୍ର, ସହ୍ୟ, ମଲୟ ଓ ଦର୍ଦୁର ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପର୍ବତପତି ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଚାରି ବେଦ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଅତି ଧନ୍ୟ ବାସୁକି, ଅମୃତପାନୀ ନାଗରାଜ, ନାଗମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, କିର୍ମୀରାଙ୍ଗ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, ନଦୀ, ପର୍ବତ, ତୀର୍ଥ, ଓ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।