ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ପୁରାଣ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ସେହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଏପରି ଦୀପ୍ତିମୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ଯେ ସେ ଆକାଶରେ ଏତେ ପ୍ରଭାବ ନେଇ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଲୋକ, ଏପରି ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ସହିତ ସେଉଁଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ସେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ। ତାପରେ, ସେ ନନ୍ଦି ଉପସ୍ଥିତ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ନନ୍ଦି ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଁଠି ଦେଖା ଦେଲେ। ଏହି ଦିନ ମୋର ଜୀବନ ସଫଳ ହେଲା, ମୋର ଉଦ୍ୟମ ଫଳ ପାଇଲା, କାରଣ ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ—ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶିକ୍ଷକ—ଦେଖିପାରିଲି। ଏହି ଦିନ ହରା, ଦୁଷ୍ଟି ନାଶକ ଭଗବାନ୍, ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଭାବରେ ମୋପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପକୃତି, ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇଯାଇଛି। ସେ ମୋପାଇଁ ଯେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ, ତାହା ଏକଦମ ସତ୍ୟ ଓ ଉପକୃତିମୟ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ୍ ଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେଲି; ଏବେ ଆମେ ସେ ଦେବତା, ଦାନ ଦେଇଥିବା ଭଗବାନ୍, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଯାଉଛୁ। ତୁମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ସେ ଦେବତା, ଭଗବାନ୍ କପାଳୀ, କେଉଁଠି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ? ମୋପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ସେଉଁଠି ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ମୁଁ ଜାଣିନି, ସେଉଁଠି ଦେବତା କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଦେବତା ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ମହାନ୍ ଭଗବାନ୍ ବିଷୟରେ କାହିଁକି କହିଲେ? ମୋତେ କହ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କର କିଛି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି କି? ମୁଁ ଏହି ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଜନ ହୋଇ, କିଏ କଣ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲେ ଯାହା ମୋତେ କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ? ମହାଦେବ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ କଣ କହିଲେ? ଏହା ମୋଠାରୁ ଶୁଣ: ପୃଥିବୀରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ। ହିମାଳୟର ପର ଦିଗରେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଅନେକ ତପୋବନ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନ। ସେଉଁଠି ମୋ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଉପକୃତ ହେବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯିବ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ନାମରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ବସନ୍ତି। ସେଉଁଠି, ମୁଁ ହରିଣ ରୂପରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି କଥା ତୁମେ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଅପ୍ସରାମାନେ ପାଖରେ ଖୋଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରାଯାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। ବରୁଣ, ଦାନଦାତା ଓ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ର ନାଥ, ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଗଳି ଗୋଲା ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମୟ ଭାବରେ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶତ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ରଥ ନେଇ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ, ବୈବସ୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମୟ ଦିବ୍ୟ ରଥ ନେଇ, ଆକାଶରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଅବତରି ଆସିଲେ। ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର ମହାପାହାଡ଼ ମଞ୍ଜିବନ୍ତକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏଇରାବତର ରାସ୍ତା ଆବୃତ କରି, ବେଗରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼, ଶତ ମୟୂର ର କୁହୁକ ଦ୍ୱାରା ଚାଞ୍ଚଳ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ହାହା, ହୂହୂ ଓ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଅନିଳ, ଅନଳ, ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଧ୍ରୁବ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ମହାତ୍ମା ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଏଉଁଠି ଏକଠା ହେଲେ। ଉର୍ବଶୀ, ମେନକା, ରମ୍ଭା ଓ ପଞ୍ଚସ୍ୟା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅପ୍ସରା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଅତ୍ରି, ମରୀଚି, ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଭୃଗୁ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ, ବୃଦ୍ଧ ପରାଶର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ମରୀଚି, ଜମଦଗ୍ନି, ଭାର୍ଗବ ଓ ଚ୍ୟବନ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଶତଦ୍ରୁ, ବିପାଶା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଗୋଦାବରୀ, ବେଣୀ ଓ ତାପୀ—ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ନଦୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ ମଞ୍ଜିବନ୍ତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।