ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଦିନ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସହିତ ଅଛନ୍ତି । ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣେ । ଏହିପରି ମହାତ୍ମ୍ୟମୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱରର ବର୍ଣ୍ଣନାର ଦୁଇଶ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା । ପୁନଃ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଓ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଉଥିବା ବରଦାନର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ସେହି ସମୟରେ, ପ୍ରଜାପତିଶ୍ୱର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ । ସେଠି ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ନେଇ ଦଢ଼ି ହୋଇ ଦଠିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, ଦଣ୍ଡ ଓ ପିଣାକ ଧନୁଷ୍ୟ ଥିଲା, ମୁଁଜ ଘାସର ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ସେ ଏକ ପାଦ ପଛକୁ ଟାଣି, ଦ୍ୱିଜଜନଙ୍କୁ ଡାକିବା ପରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ । ଏପରି ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ, ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— “ଏହିଜଣ, ଉମାପତି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ବର ପାଇଛନ୍ତି । ଏହାର ଅତିଶୟ ଉତ୍ସାହ, ତେଜସ୍ୱିତା ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ । ସେଉଁଠିଏଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏଭଳି ଶକ୍ତିରେ ବିଚରଣ କରିବେ, ସେଉଁଠିଏଁ ସେ ପ୍ରଭୁ ଅତିଶୟ ପ୍ରଭାବିତ ।” ଏପରି କଥା କହି ସେଇ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ମୋ ସହିତ ଅଛନ୍ତି । ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ତିନି ଲୋକଙ୍କ ନାୟକ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ । ପରେ ସେ ନନ୍ଦି ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନନ୍ଦି ଦେବ ଦେବତା ପରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ । ଏହି ଦିନ ମୋର ଜୀବନ ସଫଳ ହେଲା, ମୋର ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଫଳିଲା । ମୁଁ ହରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଛି । ଏବଂ ହର, ପାପହରତା, ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମୋପାଇଁ ଦୟା କରିଛନ୍ତି । ଏହି ଦିବ୍ୟ କୃପା ମୋପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ମୁଁ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି । ସେ ମୋପାଇଁ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ସତ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ । ଏହିପରି ଦୟା ଓ ମାନ ଦେଇଥିବାରୁ ମୁଁ ଗଭୀର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଗୌରବାନ୍ୱିତ । ଏବେ ଆମେ ଏହି ବରଦାନଦାତା, ଶୁଭ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବା । ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଇଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ, ଏବେ ଆମେ କେଉଁଠି ଦେଖିବା ଦେବ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କପାଳୀନ୍ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ? ମୋପାଇଁ ଦୟା କରି, ସେଠି ସେ ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ । ମୁଁ ଜାଣେନି ଦେବତା କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଉଚିତ । ଦେବତା କାହିଁକି ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ କହିଲେ? ମୋତେ କୁହ, ଦେବେଶ୍ୱର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କିଛି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଅଛି କି? ମହାଦେବ କ’ଣ କହିଥିଲେ ଯାହା ପୁରାତନ ଲୋକ ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ? ମହାଦେବ କ’ଣ କହିଥିଲେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ? ଶୁଣ, ପୃଥିବୀରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ଅଛି, ପର୍ବତମାଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଅତି ପୂନ୍ୟମୟ । ହିମାଳୟ ପାରେ, ଅନେକ ତପୋବନରେ ଭରିଥିବା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଭୂମି ଅଛି । ସେଠି ମୋର ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ପୁଡ଼ିଯାଏ । ଏହି ସ୍ଥାନ, ତାଙ୍କ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦିବ୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘତପସ୍ୟୀ ମନ୍ଦଳୀ ନିବାସ କରନ୍ତି । ସେଠି, ମୁଁ ମୃଗ ରୂପେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ । ତୁମେ ଏହି କଥା କୌଣସି ଦେବତା କିମ୍ବା ଅପ୍ସରାମାନେଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଘେରି ରହିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାମୟ ରଥରେ ଆସିଲେ । ବରଦାନଦାତା ବରୁଣ, ଜଳଚର ଜନଙ୍କ ନାୟକ, ତାଙ୍କ ଚେଲାମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ । ସେ ଶତାଧିକ ବିମାନ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହ ଆସିଥିଲେ । ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଘେରିଥିବା, ସୂର୍ୟନ୍ତର ଯମ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ରଥରେ, ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ପହାଡ଼ ଉପରେ ଅବତରିଲେ । ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ମଧ୍ୟ ମହାପର୍ବତ ମଞ୍ଜିବନ୍ତକୁ ଆସିଲେ । ସେମାନେ ବିକାଶୀ ଏଇରାବତ ମାର୍ଗକୁ ଛେଦି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଥିଲେ ।