ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ନାଗମାନେ—ଏମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ସେମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଉମାପତି ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଯେତେ ଦେବତା ଆସିଛନ୍ତି, ମାରୁତମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉପସ୍ଥିତ। ମୁଁ ତୋତେ ଯେଉଁ ବର ଦେଇଛି, ହେ ପ୍ରିୟ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପୂରଣ ହେଉ। ନାରାୟଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଦେବତାମାନେ, ଯକ୍ଷ, ଵିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାଗମାନେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ତୁମେ ଯେଉଁ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛ, ଏହି ଦେବତାମାନେ ତାହା ଜାଣି ଭୟଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଦগ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ବର ଲୋଭରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ନାହିଁ, ମର୍ତ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆଜି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୋ ମାଧ୍ୟମରେ ତୋତେ ସହିତ ଅଛନ୍ତି। ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନୋଭାବ ଜାଣେ।”—ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପୁଣି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ନନ୍ଦୀକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର ଦାନ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଭୂତପତି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯାଇଲେ। ସେ ଚାରିହାତ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ, ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ତ୍ରିଶୂଳ, ମୁଷଳ, ଦଣ୍ଡ ଓ ପିନାକ ଧାରଣ କରି, ମୁଞ୍ଜ ଗାସର କଟିବନ୍ଧନ ପିନ୍ଧି, ପଦ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଡାକୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟଜନ, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିତ, ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ—“ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରୁ ବର ପାଇଛନ୍ତି, ଉମାପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ତାଙ୍କର ଅପାର ଉତ୍ସାହ, ତେଜସ୍ୱିତା ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି। ସେଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପ୍ରଭାବ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିହାର କରିବେ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ।” ଏପରି ଭାବେ ସେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବମାନେ ମୋ ସହିତ ଏଠାରେ ରହିଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ। ସେ ଯାଇ ନନ୍ଦିଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଏବଂ ଭାବିଲେ—“ଆଜି ମୋର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋର ଉଦ୍ୟମ ସଫଳ ହେଲା। କାରଣ, ମୁଁ ହରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଛି। ଏବଂ ହର, ପାପହରତା, ମୋପ୍ରତି ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛନ୍ତି। ଏହି ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୟା, ଏବେ ମୁଁ ପବିତ୍ର। ସେ ମୋ ପାଇଁ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ସତ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳକର, ଅନ୍ୟଥା କିଛି ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଦୟା ଦେଖି ମୁଁ ଗଭୀର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ସମ୍ମାନିତ। ଆମେ ଏହି ବରଦାତା ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା। ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଛନ୍ତି।“ “କେଉଁଠି ଆମେ ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କପାଳୀ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବୁ? ସେ ମୋପ୍ରତି ଦୟା କରି, ଏଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ବିହାର କରୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଦରକାର। ଦେବତା ନନ୍ଦିଠାରେ ଲୋକନାଥ ସନ୍ଦର୍ଭରେ କାହିଁକି କହିଥିଲେ? ହେ ଦେବେଶ, କପାଳୀଙ୍କ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଅଛି କି? ମହାଦେବ କ’ଣ କହିଥିଲେ ଯାହା ମୋପରି ପୁରାତନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ?” ତେବେ ମୁଁ କହିବି, ମହାଦେବ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ କ’ଣ କହିଥିଲେ। ଏ ଭୂମିରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଅତି ପବିତ୍ର ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତି ଦିବ୍ୟ। ହିମାଲୟ ପାରେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ତପୋବନମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯେଉଁଠି ମୋର କୃପା ହେବ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଦଗ୍ଧ ହେବ। ଏହି ସ୍ଥାନ ତାଙ୍କ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏଉଁଠି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେଉଁଠି ମୁଁ ମୃଗ ରୂପେ ଚରଣ କରୁଥିଲି, ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ।