ସେଠି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭଗବାନ୍, ଯିଁହାକୁ ସ୍ଥାଣୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ମହାଦେବ, ଦୟାଳୁ ଓ ଦାତା, ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର କୃପାଶୀଳ ଓ ଚମକିଲା ରୂପରେ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ସେଠି ଦେବଲୋକର ଅନେକ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେହି ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ତଳକୁ ଅବତରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଜଣେ ଋଷି ଦୃଢ଼ ସଂକଲ୍ପରେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ନିଜ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, କୌଣସି ସମର୍ଥନ ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଜଳ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ମନ୍ତ୍ରପାଠ ଓ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ନିତ୍ୟ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଓ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଓ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଶେଷରେ, ଶଂକର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଭଗବାନ୍ ଶିବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖ, ମୁଁ ତୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛି, ମୁନି।" ଏହି ରୂପ ହଜାର ରବିର କିରଣରେ ଜ୍ୱଳମାନ, ଅଗ୍ନିର ଅଳିରେ ଘେରା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଜଟା ଶିରରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ, ରୂପରେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଏକ ହସ୍ତ ପରିମାଣ, ଶତମୁଣ୍ଡ ଓ ଶତଉଦର ଥିଲା। ସେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିଲେ, ତଥାପି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼। ଏହି ମହାଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ଏହି ତପସ୍ବୀ ଋଷିର ଦେହର ଲୋମ ଖଡ଼ା ହୋଇଗଲା, ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି ନିରନ୍ତର ବ୍ରହ୍ମ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ— ସେ ଜଗତ୍ଧାରୀ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଶଂକର, ଶିବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଭୟଙ୍କର, ତିନି କାଳରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଭୂତଭବ୍ୟଭବିଷ୍ୟତ୍, ଭୂତଗଣାଧୀଶ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଶ୍ମଶାନବାସୀ, ରୁଦ୍ର, ଦାତା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପରମ ଆତ୍ମା— ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏଭଳି ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଶିର ନମାଇ, ସେ ଭ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ ଶଂକର କଥା କହିଲେ, "ଏ ମୃଦୁଭାଷୀ, ମୁଁ ତୋତେ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ଦେଉଛି। ବ୍ରହ୍ମାପଦ, ଲୋକପାଳପଦ ବା ମୋକ୍ଷ ଯାହା ଚାହିଁବୁ, ଶୀଘ୍ର କହ।" ଏହା ସୁନି ତପସ୍ବୀ ଅନ୍ତଃକରଣର ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଓ ଦାତା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାପଦ, ଲୋକପାଳପଦ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁ ନାହିଁ। ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଶଂକର, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ମୁଁ କେବଳ ଭକ୍ତି ଚାହେ। ଏହି ଦେହ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ କୃପାପାତ୍ର। ମୁଁ ଚାହେ— ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବିରାଜିଥିବା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି। ମୁଁ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ରୁଦ୍ରମନ୍ତ୍ର ପାଠ ଓ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭକ୍ତି ଚାହେ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଭାବ ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ମୃଦୁ ହସି, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ କହିଲେ, "ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ତୁମେ ଯେପରି ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ମୋର ପୂଜା କରିଛ, ଏହା ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ। ମୋର ପାଦପଦ୍ମର ଭକ୍ତି କେବେ ମୋତେ ଦୂର କରେ ନାହିଁ। ହେ ମହାମୁନି, ତୁମେ ଏକହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଛ। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ। ଏବେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ।" ଏହି ଋଷି ଦିବ୍ୟ ଓ ଚମକିଲା ଦେହରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ରୂପ ନିଜେ ଶିବଙ୍କ ସଦୃଶ, ତିନି ନେତ୍ର, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।