ସେଠାରେ କେତକୀ ଓ କୁନ୍ଦ ପୁଷ୍ପର ଗୁଛଗୁଡ଼ିକ ଫୁଲିଯାଇଥିଲା। ଝରଣାର ଜଳ, ନୀଳମଣି ପ୍ରମାଣେ ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର, ସେଠିକୁ ଧୋଇ ଦେଇଥିଲା। ସେଠିର ଶୋଭା ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ କୁବେରଙ୍କ ରାଜପ୍ରସାଦ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସେଠି ଦେବଦମ୍ପତିମାନେ ବିହାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। କଳହାର ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ, ହଂସ ଓ କଦଳୀ ପକ୍ଷୀ ଘୋରିବା ସେଠିର ସାଧାରଣ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା। ହାତୀର ଝୁଣ୍ଡ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସେଠିକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ। ଗୁହାମାନେ କିନ୍ନରଙ୍କ ଗୀତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ଝରଣାର ଜଳ ଝରି ପଡ଼ୁଥିଲା, ହଜାର ହଜାର ଚମକ ରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସବୁ ରୂପରେ ଏକ ଚମତ୍କାର ଅଟୋପ ଉଦ୍ୟାନ, ଏକ ଶୋଭାମୟ ପର୍ବତରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଋତୁରେ ଫୁଲ ଗୁଛ ରହିଥାଏ। ସେଇ ଶୁଭ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ପର୍ବତରେ, ମହାଦେବ, ଦୟାମୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଥିବା, ଏବଂ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ସେଠିକୁ ଦେବଲୋକର ଯାତ୍ରୀମାନେ ଗତି କରି ଆସୁଥିଲେ, ଏ ଅଜନ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ ଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ। ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠିକୁ ଆସି ସେଉଁଠାରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମୁନି ଶର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, କୌଣସି ଆଧାର ବିନା, କେବଳ ଜଳ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ନିଜକୁ ଅବଳମ୍ବନ କରି ରହିଥିଲେ। ସେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପାଠ ଓ ପୁଷ୍ପାର୍ପଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦୃଢ଼ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ କ୍ଷୀଣ ଓ କଳୁଷ ହେଇଯାଇଥିଲା, ଏହା ଦେଖି ଶଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ପରେ, ମହାଦେବ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବାଲକ, ଦେଖ, ଏହି ମୋ ରୂପ ଯାହା ଅଦୃଶ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ।" ସେଉଁଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କ ଦେହ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜଟା ଏକଠି ବାନ୍ଧା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେ ଏକ ହସ୍ତ ପରିମାଣର ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ଶତମୁଣ୍ଡ ଓ ଶତଉଦର ଥିଲେ। ସେ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଓ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ମହାଦେବଙ୍କ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଖି, ତପସ୍ବୀ ମୁନିର ଦେହର ଲୋମ ଖଡ଼ିଉଠିଲା, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ହାତ ଜୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଶିବ, ଶଙ୍କର, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଭୟାନକ, ତ୍ରିକାଳ ରୂପୀ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଶାସକ, ଭୂତଗଣାଧୀଶ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ଶ୍ମଶାନବାସୀ, ରୁଦ୍ର, ଦୟାଳୁ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ। ଏପରେ, ଭକ୍ତିରେ ଭିଜା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶତଶଃ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରସନ୍ନ ଶଙ୍କର ତାହା ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ— "ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ବର ହେଉଥିବ, ମୁଁ ସେସବୁ ଦେଉଛି। ବ୍ରହ୍ମାପଦ, ଲୋକପାଳପଦ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ— ଯାହା ଚାହଁ, ଶୀଘ୍ର କୁହ।" ମୁନି ଅନ୍ତଃକରଣର ଆନନ୍ଦ ସହିତ କହିଲେ— "ବରଦାନ କର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାପଦ, ଲୋକପାଳପଦ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ହେ ଦେବେଶ, ହେ ଶଙ୍କର, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପରେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଇଛା— ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତି। ଏହି ଦୟା ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଦେବମୁଖ୍ୟ।