ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜନ୍ୟ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକ ପଚାରିଥିଲେ, ସେ ସବୁର ସାରାଂଶ ଏବଂ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ତୁମ ପାଇଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କହିଦେଲି। ଏହିପରି ଅପରାଧ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ବିବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଗବତ୍ୟ ‘ବରାହ ପୁରାଣ’ର ଦୁଇଶେ ଏକାଧିକ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ସଂସାର ଚକ୍ର ବିବର୍ଣ୍ନନାରେ ଜାଗୃତିର ଅନୁଭୂତି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। “ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ। ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ, ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ମୋତେ ବିଶେଷ ଆଦର ଦେଇଛ। ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ମହାରାଜ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବେ ଅଟଳ ରୁହ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୁମ ତେଜ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛି।” ଏହିଭଳି, ଅନେକ ଦିନ ପରେ, ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ ରାଜା ମୋତେ ଯଥାଯଥ ଉପାସନା କରି, ମୃଦୁ କଥା କହି, ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପାଦେଶ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ, ସେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଥିଲି। ଏହି ସମୟରେ, ବୈଖାନସ ତପସ୍ବୀମାନେ ଥିଲେ, କେହି ବସି ଓ ଅବସିଥିତିରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ “ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ!” ବୋଲି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। କେହି ଶାଳାନୀ ତପସ୍ବୀ, କେହି ପରିବ୍ରାଜକ ପରି ପରିବ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। କେହି ଧାନ ଚିନି ଖାଇ ଜୀବିକା ଚଲାଉଥିଲେ, କେହି କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ କାଠ ଖାଇଥିଲେ। କେହି ବିଭିନ୍ନ ନିୟମ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, କେହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। କେହି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୁଇଥିଲେ, କେହି ମୃଗ ପରି ଘୁରୁଥିଲେ। କେହି ଜଳ, କେହି ବାୟୁ, କେହି କେବଳ ଶାକ ଖାଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, “ତପସ୍ୟା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଭାବେ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଦୁହିଁକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ। ନିର୍ଦୋଷ ଭାବେ, ଭୟରୁ ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ଦ୍ରଢ଼ ଥାଇ, କେବଳ ଧର୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥାଇ, ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚିନ୍ତନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଉପାଦେଶ କିଏ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଏ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି, ସଂସାର ଚକ୍ର ବିବର୍ଣ୍ନନାରେ ‘ଉପଦେଶ’ ନାମକ ଦୁଇଶେ ବାର ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏବେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଦୀର୍ଘଦିନ ପୂର୍ବେ, ଦେବତାମାନେ ତାରକା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଉଥିଲେ। ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶତ୍ରୁ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ, ସୁଓନ୍ତା ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖରରେ, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଗ୍ର ମନେ ବସି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଶାନ୍ତ ମନେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଚରଣ ଧରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କୃତଞ୍ଜତା ଜଣାଇଲେ। ତେବେ, ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତଥ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପୁରାଣ ତମେ ଏକମାତ୍ର ଜାଣ, ଏହି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତରେ କିପରି ଅଛି, ଦକ୍ଷିଣେ କିପରି ଅଛି? ସେଠାର ତୀର୍ଥ କେତେ ବିସ୍ତୃତ, ଏବଂ ସେଠାର ପବିତ୍ର ଜଳର ସ୍ମରଣ କରିବାର ଫଳ କଣ? ତୁମେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କିପରି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ? କିଏ, କେଉଁଠି, କିପରି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଋଷି, ଏହି ପୁରାଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ, ଯେପରି ଶୁଣାଯାଇଛି, ସେପରି ମୁଁ କହୁଛି। ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ହୀରା ମାନ୍ୟ ଶିଳା ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଠାରେ ପ୍ରବାଳ ଶାଖା ଓ ଗୁଟିଏ ଗୁଟିଏ କଣ୍କଡ଼ ରହିଛି। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଲତାମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ଫୁଲ ଗୁଛରେ ଭରିଆ। ସେଠାର ଉପତ୍ୟକାମାନେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଚମକୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁର ପ୍ରବାହରେ ମଣିମାୟ ହୋଇଥିଲେ।