ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ବୃଷ ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ଉପାସନା କରିବା ପରେ, ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ପାପର ନାଶ ପାଇଁ ସମର୍ଥ ହୁଏ। ଏଭଳି ଭାବରେ ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ପ୍ରିୟେ, ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ୟମ ଦେବ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ଜଗତ୍ ନାୟକଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲିନ୍ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ପୃଥିବୀ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିନାହିଁ; ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଯେଉଁଠି ଜାଗୃତ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ଯାନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ସତ୍ୟ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ମୁଁ ସେଥିରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି। ଧର୍ମ ପ୍ରେମୀ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ତାହା ସାରାଂଶ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଏପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣର ଅଧ୍ୟାୟ ୨୧୧, "ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଉପାୟର ବିବରଣୀ" ଅନ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ଜଗତ ଚକ୍ରର ଖାତିରେ ଜାଗୃତିର ବିବରଣୀ: ମହାରାଜ, ତୁମେ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଧାନ, ଏହି ଉପାଦେଶ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ, ଏହି ଦେଖି ମୁଁ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ। ରାଜା ରାଜେଶ୍ୱର, ତୁମେ ମୋତେ ବିଶେଷ ଆଦର କରିଛ। ମହାରାଜ, ତୁମେ ଧର୍ମଶୀଳ, ତୁମେ ଅଟୁଟ ରୁହ; ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଚେତନାରେ ଆଲୋକମୟ ହୋଇ, ଆକାଶର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଜାଗର କରିଛ। ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଯାଇବା ସମୟରେ, ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା, ମୋତେ ଉପାସନା କରି ଦୟାଳୁ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ। ଏହି କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରମୁଖ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତିତିରେ କହିଯାଇଛି। ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ: ସେଠି କିଛି ବୈଖାନସ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲେ, କିଛି ବସିବା ଓ ନବସିବା ଉପାୟରେ ଲିନ୍ ଥିଲେ। ସେମାନେ "ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ" ବୋଲି କୁହି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଫଟି ଯାଇଥିଲେ। କିଛି ଶାଳାନୀ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲେ, କିଛି ପରିବା ଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। କିଛି ଧାନ ଉଠାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, କିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ କାଠ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ। କିଛି ବିଭିନ୍ନ ନିୟମାନୁସାରେ ଚାଲିଥିଲେ, କିଛି ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। କିଛି ଦଣ୍ଡ ଉପରେ ଶୁଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ମୃଗ ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ। କିଛି ଜଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ, କିଛି ବାୟୁ ଉପରେ, ଅନ୍ୟ କିଛି କେବଳ ଶାକ ଖାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ଯେ, ତପସ୍ୱା ଛଡା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ତେଣୁ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଛାଡି, ସେମାନେ ଶାଶ୍ୱତ ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ଦୋଷ ନଥିବା, ସେମାନେ ଭୟରୁ ବିଭିନ୍ନ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁସୂଚିତ, ସେମାନେ କେବଳ ଧର୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୱାରେ ଅଟୁଟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତନ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ଶୁଣାଇବା ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏପରି ଭାବରେ, ବରାହ ପୁରାଣର ଅଧ୍ୟାୟ ୨୧୨, "ଉପଦେଶ" ଅନ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା: ପୁରାତନ କାଳରେ, ଦେବତାମାନେ ତାରକ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପଦ ଫେରିପାଇ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ମେରୁ ପର୍ବତରେ, ସ୍ଥିର ଚିନ୍ତା ଓ ଏକାଗ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ବସିଥିଲେ। ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ମୁଣ୍ଡ ହେଉଁଥିଲେ, ପାଦ ଧରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇଥିଲେ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟତମ।