ପୃଥିବୀ ମାଁ, ଯେଉଁ ଜଣେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ଯାନ ନିଏ ସହିତ ଆସନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବା ଲୋକ ହେଇଯାଆନ୍ତି। ଏହି କଥା କେବଳ ଶୁଣିବାରେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହ କ୍ଷମା ଓ ନିର୍ଧନ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଚିନ୍ତା କରି, ମାନବ ଦେହ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସଂସାରର ଭୟ ଦୂର କରିବା ବଡ଼ ମହିମା ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ, ମନୁଷ୍ୟର ଦୁର୍ବାସନା ସ୍ୱପ୍ନ ଶାନ୍ତି ହୋଇଯାଏ। ସେମାନେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ମାନେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ସଫଳ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ "ନାରାୟଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବାସୁଦେବ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାନ୍ତି, ସେ ଲୋକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତେବେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ସହିତ ମୋତେ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି, ସେ କେତେ ଅଧିକ ମହାନ! ଏହି ଯଜ୍ଞ-ବରାହ, ଅପାର ତେଜ ଭରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଉପରେ ଏହା ଆଧାରିତ। ଏହି ଲୋକ ଉଚ୍ଚ ଶିଳା ରଖି, ଭାଇଷ୍ଣବ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଶୂଳ-ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ସ୍ଥିତିରେ ମୋତେ ପୂଜା କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ମୋତେ ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଫଳ ମିଳେ, ମୋର ପ୍ରିୟ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯମ ଏହା କହିଲେ: ଯେଉଁ ଲୋକ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ସଂସାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖେନାହିଁ; ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ, ଜାଗୃତ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା କହିଛି ଏହା ସତ୍ୟ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି। ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ ଦୀଘଳ ଭାବରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି, ଧର୍ମ ପ୍ରିୟ। ଏପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ଚକ୍ରର ବିବରଣା ଓ ଜାଗୃତିର ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବଡ଼ ରାଜା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ରହିଛ, ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି। ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମୋତେ ବିଶେଷ ଆଦର ଦେଲା। ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦୃଢ଼ ରହ। ତୁମେ ଆକାଶର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ବହୁତ ଦିନ ପରେ, ଧର୍ମପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖି, ଏହି ରାଜା ଯାତ୍ରା କଲେ। ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ପୂଜା କରି, ମୂଲ୍ୟବାନ କଥା କହିଲେ। ଏହି କଥା ତୁମକୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହାଯାଇଛି। ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ: ସେଠି କିଛି ଲୋକ ଥିଲେ ଭୈଖାନସ ତପସ୍ୱୀ, କିଛି ଉଠିବା ଓ ବସିବା ଉଭୟ ପ୍ରକାରର ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ। ସେମାନେ "ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆସିଗଲା। କିଛି ଶାଳାନୀ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାସକ ପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। କିଛି ଶସ୍ୟ ଉତ୍ତଳନ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ, କିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ କାଠ ଭୋଜନ କରି ରହିଥିଲେ। କିଛି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସରଣ କଲେ, କିଛି ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। କିଛି ଧାଡ଼ି ଶୋଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ମୃଗ ପରି ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଥିଲେ। କିଛି ଜଳ ଭୋଜନ କଲେ, କିଛି ବାୟୁ ଭୋଜନ, ଅନ୍ୟ କିଛି କେବଳ ଶାକ ଭୋଜନ କଲେ। ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତା କଲେ, ତପସ୍ୟା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଦୁଇଟିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ। ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ, ଭୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସରଣ କଲେ।