ପଞ୍ଚାମୃତରେ ସ୍ନାନ କରାଇ, କେଶରରେ ଅଙ୍ଗରକ୍ଷା କରିବା ପରେ, ମୋର ଭକ୍ତ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରେଖି ଦେବୀଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜାରେ ରାମ, ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ବୁଦ୍ଧ ଏବଂ କଳ୍କିନ୍—ଏମାନଙ୍କୁ ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ରାତିରେ, ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାୟକଙ୍କୁ ଜାଗରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ; ଫୁଲ, ଧୂପ, ଭୋଗ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଏହା କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ସହିତ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଗହଣା, ପୋଶାକ ଓ ଏପରି ବସ୍ତୁ ଦାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଜଗତର ଆକୃତି, ଅନାଦି ମୂଳ। ହଜାର ହଜାର ମୁଁହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବାକୁ ମୋର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରିବି; ଏହାକୁ ଶୁଣ। ଏହି ମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଯାନ ସହିତ, ମୋର ଲୋକକୁ ପହଁଚିବା; ତାପରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପୁନଃଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବା। କେବଳ ଏହି ଶ୍ରବଣରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଜ୍ଞାନୀ କିନ୍ତୁ ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଚିନ୍ତନ କରି, ମାନବକୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବାର ଅନୁଭୂତି ପାଇପାରିବେ। ଏହି ଜଗତ ଭୟ ନିବାରଣ କରୁଥିବା ମହିମା କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବାବେଳେ, ଦୁର୍ବାସନା ସ୍ୱପ୍ନ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ସେମାନେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୁଣ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଥାଏ। ଯେ କଉଁ ନାରାୟଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବାସୁଦେବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ—ସେ ଲୋକ; ତାପେକା ଅଧିକ, ଯେ ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଯଜ୍ଞ-ବରାହ, ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବଡ଼ ନିୟମରେ ବୈଷ୍ଣବ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏପରି ପୂଜା କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୁପ୍ରେମ ପଦ ଲାଭ ହୁଏ। ସେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ମରଣ, ପ୍ରଶଂସା, ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରାଯିବେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯମ କହିଲେ: ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ସେମାନେ ସୁପ୍ରେମ ପଦକୁ ପହଁଚିଯାନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ, ଜାଗୃତ ବୋଲି ପରିଚିତ, ସୁପ୍ରେମ ପଦକୁ ପହଁଚିଯାନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ କହିଥିବା ଏହି ଉପଦେଶ ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇଛି। ଧର୍ମପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲା, ତାହା ସଂକ୍ଷେପ ଓ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସହିତ କହିଦେଲି। ଏହିପରି ଗ୍ଲୋରିଅସ୍ ବରାହ ପୁରାଣର "ପାପ ନାଶ ଉପାୟ ବିବରଣ" ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହୋଇଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ, ସଂସାର ଚକ୍ର ବିବରଣରେ ଜାଗୃତି ବିବରଣ: ଉତ୍ତମ, ଉତ୍ତମ, ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଧର୍ମ ପଥରେ ଦୃଢ଼ ରହିଛ, ଦେଖି ମୁଁ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ। ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ମୋତେ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛ। ମହାରାଜ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ; ପୁଣ୍ୟବାନ୍, ଦୃଢ଼ ରହ। ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ। ବହୁ ଦିନ ପରେ, ତାହାର ପ୍ରସ୍ଥାନ ପରେ, ସେ ରାଜା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ; ମୋତେ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କରି, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଥିଲେ। ଏହି କଥା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତୁମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶୁଣିଛ।