ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧବା ଗୃହିଣୀଙ୍କର ମହିମା। ସେଉଁଠି କୁହାଯାଉଛି—ଯେଉଁ ନାରୀ ତାଙ୍କର ମନରେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ତାଙ୍କର ହସ୍ତୀନ୍ଦ୍ରୀକୁ ହୃଦୟରେ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଗୃହିଣୀ ସଦା ଘରକୁ ପବିତ୍ର ଏବଂ ସୁଚିତ୍ର ରଖନ୍ତି, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର କୁଶଳ ନିମିତ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧବା ଗୃହିଣୀ ମାନବ ସମାଜରେ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୂମିରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଗୃହିଣୀଙ୍କର ମହିମାକୁ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି, ଯାହା ଶୁଣିଛି, ସେ ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏପରି ଭାବରେ, ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ ‘ପତିନିଷ୍ଠା ନାରୀଙ୍କର ମହିମା’ ନାମକ ଦୁଇଶ ନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁନଃ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ମହିଳାର ନିଷ୍ଠାର ମହିମାକୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଉଛି। ତୁମେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ କଥା କହିଛ। ମୋ ପାଇଁ ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଗ୍ରହର ବିଷୟ। ଏଠି ଏମିତି କିଛି ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ମନରେ ପ୍ରତିଞ୍ଜା କରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଏହି ବିଷୟରେ ଏହି ଭୂମିରେ ଏକ ପୁରାତନ ପ୍ରଥା ଅଛି—ଧର୍ମର ପଥ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିନ୍ତୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କେଉଁଠାରୁ ଆସେ? କିଏ କରେ? କିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ? କିଏ ଏଭଳି ଦ୍ୱେଷ ଧାରଣ କରି, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ? ଯଦି ଏହିପରି ଅଛି, ତେବେ ମୁଁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଓ ଦୁର୍ବୋଧ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ମହାମନା ଧର୍ମରାଜ୍ୟ ଯମ, ନାରଦଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ତୁମ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବି, ଓ ନିର୍ମଳ ମନ୍ଦିର। ଏହି ସଂସାରରେ କେହି କର୍ତ୍ତା କିମ୍ବା ପ୍ରେରକ ରୂପେ ଦେଖାଯାଉନ୍ତି ନାହିଁ। ଯାହାର ନାମରେ ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ, ଯିଏ ଏହି ଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେ ଦେବସଭାରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନେ ନିଜେ କରିଛନ୍ତି, ନିଜ ଚେତନା ପୂର୍ବ ଶରୀରର ଅନୁସାରେ ଗଢ଼ିଯାଇଛି। ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ ଏହି ଚେତନା ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ। ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଆତିକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ। ଆତ୍ମୀୟ ବା ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେବାର ଯୋଗ୍ୟତା ପୂର୍ବ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ଅସତ୍ୟ କଥା ପ୍ରଚଳିତ ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେପରି ଭାବରେ ଅଶୁଭ କର୍ମ ଦେଖାଦେଖି କ୍ଷୟ ହୁଏ, ଏପରି ଦେହୀ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୋଇଛି, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁଇ ଧରଣର ବୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ଯେବେ ଦୁଃଖ ଶେଷ ହୁଏ, ସେ ନିଷ୍ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପାପ ଦୂର କରେ। ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରି, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଶୁଭ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ନରକ ମିଳେ। ତାପରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ଏହି ଜଗତରେ କି ଶୁଭ କ୍ଷୟ ହୁଏ କିମ୍ବା ଅପରାଧ ନଶ୍ୱର ହୁଏ? ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ତାହାପରେ ଯମ କହିଲେ: “ମୁଁ ସଦା ସଠିକ ଭାବେ ତୁମକୁ ପାପ ଓ ଦୋଷ ନାଶର ବିଧି କହିବି। ମୁଁ ନତମସ୍ତକ ହୋଇ ସେଇ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁଇର ମୂଳକାରଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ତିନି ଲୋକକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି, ସଂୟମୀ ଓ ଶାନ୍ତମନା। ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରକୃତିର ସତ୍ୟତାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଅବିନାଶୀ ଓ ବିନାଶୀର ଗୁଣ ଓ ନିର୍ଗୁଣତାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ନିଜ ଦେହରେ ଓ ପରଦେହରେ, ସଦା ଉପଲବ୍ଧ କରନ୍ତି—ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।