ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାରେ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟଯୋଗ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଉଛି—ଏକ ଏମିତି ଦମ୍ପତ୍ନୀଙ୍କ ବିଶେଷ ମହିମା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ସ୍ଵାମୀ ଯେପରି କଥା କରନ୍ତି, ସେପରି ନିଜେ ମୌନ ରହନ୍ତି, ସ୍ଵାମୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଉଠିଯାନ୍ତି। ସେ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ସ୍ଵାମୀ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର ରହେ, ଓ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ କଥାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଶୀଳବତୀ ଓ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜିବାଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱିନୀ। ସେ ସମୃଦ୍ଧି ରେ ରୁହନ୍ତି କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗିତ ହେଉନ୍ତି, ସେ ସଦା ଏହିପରି ରହନ୍ତି। ଏପରି ଭକ୍ତିଶୀଳା ନାରୀ କେବେ ମୃତ୍ୟୁର ଜଠରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଵାମୀ ମାତା, ପିତା, ବନ୍ଧୁ, ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ଭଳି। ଏହିପରି ଶୀଳବତୀ ଓ ପତିବ୍ରତା ନାରୀକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯେ ନାରୀ ସ୍ଵାମୀ ପାଇଁ ଶୋକ କରନ୍ତି, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେ ଅନ୍ୟ କାହାର କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେ ମନରେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେ ହୃଦୟରେ ସ୍ଵାମୀକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେ ଘରକୁ ସଦା ପରିଷ୍କାର ରଖନ୍ତି, ଯେ ଶୁଚିତା ଓ ସଦାଚାର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୱିତ, ଯେ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ କର୍ମ କରନ୍ତି—ସେମାନେ କେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି ନାରୀମାନେ ମାନବଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭୂମିରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଏହିପରି କଥା, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା ଘଟିଥିଲା ଓ ମୁଁ ଶୁଣିଥିଲି। ଏହିପରି ବିଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ—‘ପତିବ୍ରତା ମହିମା’—ଶ୍ରୀମତ୍ ଵରାହ ପୁରାଣରେ ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ ହେଉଛି। ଏହିପରେ, ପୁନିଥରେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନ କରାଯାଉଛି। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ୟକ୍ତି, ତୁମେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଓ ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶ କଥା କହିଛ। ସତ୍ୟପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜିଜ୍ଞାସାର ବିଷୟ। ଯେ ସେଇ ପୁରୁଷମାନେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଓ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ ସବୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଜଗତରେ ଏହି ପାରମ୍ପରିକ କଥା ଶୁଣାଯାଉଛି—ଧର୍ମର ପଥ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା? କିଏ ପ୍ରେରକ? କିଏ ଘୃଣା ଧାରଣ କରି ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ? ଯଦି ଏମିତି ଅଟୁଟ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି, ତେବେ ମୁଁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ ଏମିତି କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଛି। ଏପରି ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ ଧର୍ମର ମହାନ ରାଜା, ଯମ—"ତୁମର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ପାପହୀନ; ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ଏହି ଜଗତରେ କେହି କର୍ତ୍ତା କିମ୍ବା ପ୍ରେରକ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। କାହାର ନାମ ପ୍ରଶଂସିତ, କିଏ ଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ, ବ୍ରହ୍ମାର୍ଷିମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯାହା ସେ ନିଜେ କରିଛନ୍ତି। ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଚେତନା ସଂସାରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ଅଭିଭୂତ ହୁଅନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜେ ନିଜକୁ ଉନ୍ନତ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ କାର୍ମାନୁସାରେ ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେବା ଉପାଦାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ଦୁନିଆରେ ଅନେକ କଥା ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଚାଲିଛି, ଯାହା ଜଗତକୁ ଭ୍ରମଣ କରାଏ। ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ମନୁଷ୍ୟର ଅଶୁଭ କ୍ରମେ କ୍ଷୟ ହୁଏ, ଏହିପରି ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, ସେ ପୂର୍ବ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଭଲ ଓ ଖରାପ ବୁଦ୍ଧି ଅଧିଗମନ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ଶେଷ ହୁଏ, ସେ ପୁଣି ଧର୍ମ କର୍ମ କରି ପାପ କ୍ଷୟ କରେ। ଏଭଳି, ପୁରୁଷ ଭଲ ଓ ଖରାପ ଫଳ ଅଧିଗମନ କରି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅକାର୍ଯ୍ୟ କରେ।