ଏକ ଦିନ, ଏକ ମହାନ ରାଜା ନିଜ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ନିରାପତ୍ତା ହେଉ, ମହାନ ରାଜନ୍ୟ, ଆପଣ ଗୌରବ ଦେଇଥିବା ଦାତା।” ଏହି ମଧୁର ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ସେ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଓ ସ୍ନେହମୟ ଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଦ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଚପଲ ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ସେ ଏକ ଦୂର୍ବଳ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣରେ ‘ପତିବ୍ରତା ନାରୀର କଥା’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା ବିଷୟରେ ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। “ମହାନ ରାଜା, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା କେଉଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଏହି ମହିମାକୁ ପାଇଥାନ୍ତି?” ବିଚାର କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜନେ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମ, ତପ, ଶ୍ରମ ନାହିଁ। ସେ ଉପବାସ କରିବା, ଦାନ ଦେବା, କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମହିମା ଲାଭ କରିନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କ ପତି ଶୁଇଲେ ଶୁଇଥାନ୍ତି, ପତି ଉଠିଲେ ସ୍୵ଇଚ୍ଛାରେ ଉଠିଥାନ୍ତି। ପତି ଚୁପ ଥିଲେ ସେ ଚୁପ ଥାନ୍ତି, ପତି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥାନ୍ତି। ସେ ସେଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥାନ୍ତି, ମନ ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଲଗାଇଥାନ୍ତି, ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି। ଏପରି ନାରୀକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ। ତାଙ୍କୁ ମନେ କରିଥିଲେ କିମ୍ବା ଅପମାନିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସେହି ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଏପରି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ମୃତ୍ୟୁର ଜବାଳାକୁ କେବେ ନୁହେଁ। ସେ ସଦା ପତିଙ୍କ ପଛରେ ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଚାଲନ୍ତି। ପତିଙ୍କୁ ମାତା, ପିତା, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଦେବତା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଏପରି ପତିବ୍ରତା ନାରୀକୁ ମୁଁ ହୃଦୟରେ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁ ନାରୀ ପତି ପାଇଁ ବିପ୍ରଳମ୍ବ କରନ୍ତି, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ମନରେ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁ ନାରୀ ପତିଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ସଦା ଘରକୁ ପରିଚ୍ଛନ୍ନ ରଖନ୍ତି, ଶୁଚିତ୍ୱ ଓ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପତିଙ୍କ ଭଲରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ମାନବ ସମାଜରେ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ବିଶିଷ୍ଟ ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା ବିଷୟରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଏହିଭଳି ବରାହ ପୁରାଣରେ ‘ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା’ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ପୁନଃ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ୍ତି ରଖିଛି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟାରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଏହି ଉପଦେଶ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ଧର୍ମର ମାର୍ଗ ସଦା ଉତ୍ତମ। କିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ? କିଏ କର୍ତ୍ତା କିଏ ପ୍ରେରକ? କିଏ ଘୃଣା ଧାରଣ କରି ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ? ଏହି ଭଳି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରିବା ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରଶ୍ନ ମୁଁ ପଚାରୁଛି। ଏପରି ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଧର୍ମର ରାଜା ଯମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ତୁମେ ଆଗ୍ରହ କରିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନକୁ ମୁଁ କହିବି, ନିରପାପ ଜନ, ସାବଧାନ ହୋଇ ଶୁଣ। ଏହି ଜଗତରେ କିଏ କର୍ତ୍ତା କିଏ ପ୍ରେରକ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ଯେଉଁ ନାମ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ, ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଆଜ୍ଞାପିତ ହୁଏ...” ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣରେ ‘ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା’ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ତାଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ମହିମା ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା।