ଏକ ସମୟର କଥା, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ମନରେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ସେପରି ଏହି ପ୍ରିୟ କ୍ଷେତ୍ର ସହ କର।" ପରେ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଚମତ୍କାରିକ ଚପ୍ପଲ ଏବଂ ଛତା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏପରି କଥା କହି, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତା’ପରେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯାଇ, ସେ ତାହା ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ତା’ପରେ ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ରାଜନ, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର। ଏହି ଦେବତା, ମହାଦେବୀ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ନାମରେ ପରିଚିତ।" ଏହାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହାଗଲା, “ଦେବୀ, ତୁମ ପ୍ରତି କୃପାବଶତଃ ସେ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି।" ତା’ପରେ ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ କେମିତି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି? ସେ କ'ଣ ଚାହାନ୍ତି?" ସେ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ କ'ଣ କରିବି?" ତା'ପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀମାନେ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ହେଉ।" ଏହିପରି ଅନୁଗ୍ରହ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପ୍ରିୟାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ସେ ରାଜନ୍କ ହୃଦୟର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଦପାଇଁ ଦୁଇଟି ଚପ୍ପଲ ଦେଇଲେ। ଏଭଳି ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହାଗଲା, “ମୁଁ ଏହି ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରଣାମ କରେ।" ଏହିପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣରେ ‘ପତିବ୍ରତା ନାରୀର କଥା’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା ବିଷୟରେ ବିବରଣୀ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। “ହେ ରାଜାଧିରାଜ, କ’ଣ କର୍ମ କିମ୍ବା କ’ଣ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ମହିମା ମିଳେ?" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା କଠିନ ବ୍ରତ ନାହିଁ। ଉପବାସ, ଦାନ, ଦେବତାପୂଜା ମଧ୍ୟ ଦରକାର ନୁହେଁ। ଯିଏ ତାଙ୍କ ପତି ଶୁଏଲେ ଶୁଏ, ପତି ଉଠିଲେ ସ୍ୱୟଂ ଉଠେ, ପତି ଚୁପ୍ପି ରହିଲେ ଚୁପ୍ପି ରହେ, ପତି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ସେ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ, ଯିଏ ପତିକୁ ଏକମାତ୍ର ଚିନ୍ତା କରେ, ମନ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପତିର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରେ—ଏମିତି ନାରୀ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି, ସେ ଅତି ତେଜସ୍ୱିନୀ। ଯେଉଁଠି ସେ ଥାଏ, ଶୋଭା ପାଏ କିମ୍ବା ଅପମାନିତ ହୁଏ, ସେ ସଦା ଏପରି ରହେ। ଏମିତି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଅନୁସରଣ କରେ; ପତିଙ୍କୁ ମାତା, ପିତା, ଆତ୍ମୀୟ, ଦେବତା ଭାବରେ ଦେଖେ। ଏମିତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଏବଂ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯିଏ ପତି ପାଇଁ ବିଳାପ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖେ ନାହିଁ। ଯିଏ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖେ ନାହିଁ। ଯିଏ ମନରେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଚିନ୍ତା କରେ ନାହିଁ, ଯିଏ ହୃଦୟରେ ପତିକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଯିଏ ସଦା ଘର ସଫା ରଖନ୍ତି, ଶୁଚିତା ଓ ସଦାଚାର ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ପତିର କ୍ଷେମ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ମାନବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ନାରୀ ଏହି ଭୂମିରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏପରିଭାବେ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ଋଷି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ଯାହା ଶୁଣିଥିଲି, ସେସବୁ କଥା କହିଦେଲି। ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣରେ ‘ପତିବ୍ରତା ମହିମା’ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁନର୍ବାର, ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। “ହେ ମହାମନ୍ୟ, ଆପଣ ଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ଶିକ୍ଷା କଥା କହିଛନ୍ତି, ଏହି ବିଷୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉତ୍ସୁକତାର ବିଷୟ।