ଏକ ଦିନ ଏକ ଅନ୍ୟତମ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଏକ ଦେବୀ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ । ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ଭରି ଦୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା । ସୂର୍ଯ୍ୟ, ନିଜ ଦିପ୍ତି ରେ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଦିପ୍ତିମାନ, କେଉଁ କାରଣରୁ ତୁମେ ତୁମର ଗୋଳକ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଛ ?" ତାହାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ରାଜାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମର ଆଜ୍ଞାକୁ ପାଳନ କରି ମୁଁ ଏଠାକୁ ପଡ଼ିଯାଇଛି । ଭୂମି କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ, ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ କେଉଁଠି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନି । ତୁମର ଶୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି – ଏପରି ଗୁଣ ନିଜରେ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଏହିପରି କଥା କହି, ଏକ ମହିଳାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ – "ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶୁଭ୍ର, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ । ସେ ତୁମେ ପରି, ହେ ଶୁଭ୍ୟ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶଚୀ । ଯେଠୁ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ମନୋହର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ । ତୁମେ ମନେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ତାହା କରିବାକୁ ସ୍୵ତନ୍ତ୍ର ।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଚପଲ ଓ ଛତା ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ମହା ପୁଣ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ । ଏପରି କଥା କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ସେଠାରେ ଯଥାଯଥ କାମ କଲେ । ଶୁଭ୍ର ଚିହ୍ନିତ ଦେବୀକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶିତଳ କରାଯାଇଲା । ସେ ଦେବୀ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ହେଲେ । ତାପରେ ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ରାଜା, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ କୁ ଦୂର କର । ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ନାମ ଭିବସ୍ୱାନ୍ ଅଟେ । ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ପ୍ରତି କୃପା ଦେଖାଇ ସେ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ସୁଖ କରିପାରିବି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା କ'ଣ?" ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କ'ଣ କରିବି?" ତାହାପରେ ଦେବୀ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଏବଂ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ହେ ମହାରାଜ, ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ ।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ । ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ସେ ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅତି ପ୍ରିୟ ଥିଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଦ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଚପଲ ଦେଲେ । ଏପରି ଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ ଓ ବନ୍ଦନା କଲେ । ଏହିପରି ଗୁଣଗାନ ଦେଇ, ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ 'ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ଉପାଖ୍ୟାନ' ଭାବରେ ଶେଷ ହେଲା । ଏବେ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ମହିମା ବିଷୟରେ ବିବରଣ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । "ହେ ରାଜାଧିରାଜ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା କେଉଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ମହିମା ପାଉଛି?" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରଦକୁ କହିଲେ, "ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମ, ତପସ୍ୟା, କିମ୍ବା କଠୋର ବ୍ରତ ନାହିଁ । ଉପବାସ, ଦାନ, କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ ।" "ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ପତି ଶୁଇଲେ ଶୁଏ, ପତି ଜାଗିଲେ ନିଜେ ଜାଗିଯାଏ । ପତି ନିର୍ବିକାର ହେଲେ ସେ ନିର୍ବିକାର ରହିଥାଏ, ପତି ଉଠିଲେ ସେ ଉଠିଯାଏ । ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କେବଳ ପତି ପରି, ମନ ପତିରେ ଏକାଗ୍ର, ପତିର ଆଜ୍ଞାକୁ ପାଳନ କରେ ।" "ଏପରି ଗୁଣବତୀ ନାରୀ ଦେବତାମାନେ ପରି ମହିମା ମୟ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ । ସେ ଅନୁକୂଳ କିମ୍ବା ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ, ସେ ସଦା ଏପରି ରହିଥାଏ । ଏପରି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ନୁହେଁ ଦେଖି ।" "ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରେ । ସେ ଭାବେ – ପତି ମୋର ମା, ପିତା, ନାତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ।" "ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତିବ୍ରତା ନାରୀକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାରେ ବନ୍ଦନା କରେ । ଯେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ପତି ପାଇଁ ଶୋକ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖେନି । ଯେ ନାରୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଦେଖେ କିମ୍ବା ଶୁଏ ନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାର ଦେଖେନି ।" ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବିବରଣ ହୋଇଛି ।