ମିଥି ନାମକ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଜନକଙ୍କର ଜନ୍ମ ହେଲା। ଜନକଙ୍କର ଜୀବନସଂଗିନୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପତିନିଷ୍ଠା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁହେଁ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଜନକ ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମଙ୍ଗଳରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ ଥିଲେ। ଧର୍ମାନୁସାରେ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଦେବତା ନିୟମିତ ଭାବେ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ କେବଳ କୌଣସି ରୋଗୀ, ପୀଡିତ କିମ୍ବା ଦୁଃଖୀ ଲୋକ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ। ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ରାଜ୍ୟରେ ଏକଦିନ ରାଣୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିନୟ ଓ ସମ୍ମାନର ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ଆମ ଘରେ ଯେତେ ଧନ ଥିଲା, ସେ ସବୁ ବଣ୍ଟନ ହୋଇଯାଇଛି। ଆମର କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ, ଫୁଲର ମୂଲ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ବାର୍ଷିକ ଆୟ କିମ୍ବା ଏକ ଭାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏ ରାଜା, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।" ତେବେ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ତଥାପି, ତୁମେ ଚାହିଲେ ମୁଁ ମୋ ସମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ କିଛି କହିପାରିବି। ଆମେ ଏକ କାଠର କୁଏରୀ ନେଇ କ୍ଷେତ୍ର ତିଆରି କରିବା।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ରାଣୀ କହିଲେ, "ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଉଠ, ମହିଷ, ଗଧା—ଏ ସବୁ କ’ଣ ହେବ?" ରାଜା କହିଲେ, "ମୋ ସେବକମାନେ ସମସ୍ତ କାମ କରନ୍ତି। ଅନେକ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଉଠ, ଓ ଗଧା ଅଛନ୍ତି। ଲୋହା, ଟିନ୍, ପିତଳ, ଚାନ୍ଦି, ସୁନା—ଏ ସବୁ ଧନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଠି ଲୋହା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସୁନା ଦେଖୁଛି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ମହାନ୍ୟାସ୍ତୀ ରାଣୀ କହିଲେ, "ଏ ରାଜା, ଆପଣ ଯେଉଁପରି ଇଚ୍ଛା, ଯାଆନ୍ତୁ, ମୁଁ ପଛରେ ଚାଲିବି।" ତେବେ ରାଜା ଓ ରାଣୀ ସେହି ସମୟରେ କ୍ଷେତ୍ର ଖୋଜିଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ଏହି ମୋ ଶୁଭ କ୍ଷେତ୍ର, ଏଠି ବସ। ମୁଁ କାଟିବି, ତୁମେ ସଫା କର।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ରାଣୀ ଦେଖିଲେ, କ୍ଷେତ୍ର ପାଖରେ ଏକ ସୁନା ଗଛ ଓ ସୁନା ଝାଡ଼ ଅଛି। ତେଣୁ ସେ କହିଲେ, "ଏଠି ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା କ୍ଷେତ୍ର କିପରି ତିଆରି କରିବୁ? ଏଠି କାମ କଲେ ମଧ୍ୟ କିପରି ଫଳ ମିଳିବ?" ଏହିପରି ଭାବେ ଜନକ ରାଜା ଦୟାଳୁ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ଶବ୍ଦ କହିଲେ, "ଏ ସୁନ୍ଦରୀ, ଜଳକୂଳ ନିକଟରେ ଏଠାରେ ଏକ ନିବାସ ଅଛି, ଏଠି କେହି ଦୁଃଖିତ ନୁହେଁ।" ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଳି ଉଠିଲା। ଉତ୍ତପ୍ତ ତାପ ବଢ଼ିଗଲା, ଋତୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହେଲା। ରାଜାଙ୍କ ପାଦ ତାପରେ ଜଳିଯାଉଥିଲା। ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳିଉଠିଲା। ରାଣୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ତରସିଯାଇଛି, ଏ ରାଜା, ତାପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହେଉଛି।" ଏପରି କହି ଦେବୀ, ଦୁଃଖରେ ଅତିଶୟ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିପଡ଼ିଲେ।