ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ମହିଳା କଥା କହିଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ରଖି, ଏହିପରି କହିଲେ— “ତୁମେ କ୍ଷମା କର, ତପସ୍ୟାରତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପରେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗୋଚର। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ; ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅବତାର। ତୁମେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ସେସବୁ ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହୁଏ।” ଏପରି କହି, ସେ ମହିଳା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବିଦାୟ ନେଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଚମକିଯାଏ। ସେଠାରେ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ନାରଦ ମହାର୍ଷି କଥା କହିଲେ— “ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ମହିଳାଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜିଲ, ଯିଏ ଉପକାରୀ କଥା କହି, ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ହେଲେ— ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।” ତେବେ ଯମ ଦେବ କହିଲେ— “ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜିଥିଲି ମଧ୍ୟ... ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ନିମି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହତ୍ କୀର୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ମିଥି, ଏବଂ ମିଥିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାରୁ ଜନକଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ସେ ରାନୀ ଏକାନ୍ତ ପତିବ୍ରତା, ଧର୍ମ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିୟତ ଲିନ ଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ରାଜାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଦେବତା ସଦା ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ କେହି ମଣିଷ ଦୁଃଖୀ, ରୋଗୀ କିମ୍ବା କ୍ଷୁଦ୍ର ଦେଖାଯାଏନି। ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ରାନୀ ନମ୍ର ଓ ଆଦର ଭରା କଥା କହିଲେ— “ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ତୁମ ଘରେ ଯେତେ ଧନ ଅଛି, ସମସ୍ତ କିଛି ବଣ୍ଟି ଦିଆଯାଇଛି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲ। ଆମ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ, ଏବଂ ଫୁଲର ଦାମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ବାର୍ଷିକ ଆୟ କିମ୍ବା ଏକ ଭାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ହେ ନରପତି, ମୁଁ କଣ କରିବି, ମୋତେ କୁହ।" ତେବେ ରାଜା କହିଲେ— “ହେ ରାନୀ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଦେଖିପାଉନି, ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମେ ମନେ କର, ମୋର ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିବି। ଆମେ କାଠର କୌଳାରେ କ୍ଷେତ୍ର ତିଆରି କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଏପରି ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାନୀ କହିଲେ— “ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଉଣ୍ଟ, ମହିଷ, ଗଧା—ଏମାନେ କିଏ ଚାଲାଏ?” ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୋର ସମସ୍ତ କାମ ଦାସମାନେ କରନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ବହୁ ଗୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଗଧା, ଉଣ୍ଟ ଓ ମହିଷ ଅଛି। ଲୋହା, ଟିନ, ତାମ୍ବା, ଚାନ୍ଦି, ସୁନା—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସୁନା ଦେଖୁଛି, କିନ୍ତୁ ଲୋହା ନାହିଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମହାନ ରାନୀ କହିଲେ— “ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ଯାଅ; ମୁଁ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କରିବି।” ଏପରି ରାଜା ଓ ରାନୀ ସେଇ ସମୟରେ କ୍ଷେତ୍ର ଖୋଜିବାକୁ ଗଲେ। ରାଜା କହିଲେ— “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ମୋର ଶୁଭ କ୍ଷେତ୍ର, ଏଠାରେ ବସ। ମୁଁ କାଟିବି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଏହିଠାରୁ କଢ଼ିଦିଅ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମହାନ ରାନୀ ଦେଖିଲେ— “ଏଠାରେ କୌଣସି ସୁନା ଗଛ ଓ ସୁନା ଝାଡ଼ ଅଛି। ଏପରି ଦୃଷ୍ୟ ଦେଖି, ଏଠି କିପରି କ୍ଷେତ୍ର କରିବି, ଯାହା ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ଆଣେ?