ଏକ ସମୟର କଥା, ଯମଦେବ ଏକ ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମହାମୁନି, ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି, ସେଥିରେ ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେଠାରେ କେତେକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ନ ଉପଜିବା ପାଇଁ ଦିନେ ଦିନେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଅତିଥିମାନେ ଆସିଲେ ସେମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କରନ୍ତି, ନିଜକୁ ସଂଯମ ରେ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ସଦା କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିରତ ରହନ୍ତି। ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେବେ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋର ଶକ୍ତିର ଅଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାନ୍ତି, ମାଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧନ୍ତି।" ଏହି ସମୟରେ ଜନକଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ପରେ ଯମ ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ତେବେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଏକ ମହିଳା ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗର ଶୋଭା ବିଶେଷ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଚାରିପାଖ ମହାବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ସେ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଏକ ଶୁଭ ବାଣୀ କହିଲେ, "ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟେ କେବେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିତ ଅବୁଧ ଅଟୁଟ ଅଟଳ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ; ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅବତାର। ଆପଣ ସଦା ସଦ୍-ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଦେଉଛନ୍ତି।" ଏହିପରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ମହିଳା ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ହେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ନାରଦ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଯାହାକୁ ଆପଣ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଉପଦେଶ ଦେଇ ବିଦାୟ ନେଲେ, ସେ କିଏ? ଏହି ଉପରେ ମୋର ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।" ଯମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ମହାଦେବୀ ଭାବେ ପୂଜା କରିଥିଲି। ପୁରାତନ କୃତୟୁଗରେ ଏକ ବିଶ୍ରୁତ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ନିମି। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ମିଥି, ତାଙ୍କର ରାନୀଙ୍କୁ ଜନକ ନାମର ପୁଅ ହେଲେ। ଏହି ରାନୀ ନିଜ ପତିପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନାରେ ସଦା ନିରତ ଥିଲେ, ଧର୍ମାନୁସାରେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଦେବତା ସଦା ବର୍ଷା ଦେଉଥିଲେ, ମାନବମାନେ କେବେ ରୋଗୀ, ଦୁଃଖୀ ବା ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲେ।" "ଏକଦିନ ରାଜମହଳରେ ରାନୀ ବିନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, 'ପୃଥିବୀରେ ବା ଆମ ଘରେ ଯେପରି ଧନ ଅଛି, ସେ ସବୁ ବିତରଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଆମ ପାଖରେ ଏହି ନିୟମ ନାହିଁ, ଏକ ଫୁଲର ମୂଲ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ବା ଏକ ବାର୍ଷିକ ଆୟ ବା ପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ କଣ କରିବି? ଆପଣ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।'" "ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଦେଖୁନାହିଁ। ତେଣୁ ଯଦି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ କିଛି କହିପାରିବି। ଆମେ କାଠର କୁଦାଳ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା।'" "ଏହି ଉପରେ ରାନୀ କହିଲେ, 'ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଉଣ୍ଟ, ମହିଷ, ଗଧା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ କ’ଣ କରନ୍ତି?' ରାଜା କହିଲେ, 'ମୋ ସେବକମାନେ ସମସ୍ତ କାମ କରନ୍ତି, ମୋ ପାଖରେ ବହୁତ ଗୋରୁ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଉଣ୍ଟ ଅଛନ୍ତି।'" ଏହିପରି ମହାନ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ଦୟା ଓ ତ୍ୟାଗର ଉଦାହରଣ ଏହି ରାଜା ଓ ରାନୀ ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଦୟା ଓ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜନ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖରେ ରହୁଥିଲେ।