ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଧରେ ପକାଯାଇଥିବା ପାୟସ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରର ପୋଷଣ ହୁଏ, ଘିଅ ସହିତ ଚାଉଳ ଦାନ କଲେ ମୃଦୁତା ଓ ମଧୁରତା ମିଳେ। ରଥ ଦାନ କରିଲେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଓ ପାଳକୀର ଫଳ ମିଳେ। ଭୟମୁକ୍ତି ଦାନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏପରି ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣର "ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ମାନବଙ୍କ ମୂଢତ୍ୱ" ନାମକ ଦୁଇଶେ ସାତତି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଏକ ଭକ୍ତିଶୀଳା ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ବୃତ୍ତାନ୍ତ। ସେ ସମୟରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତାଙ୍କର ନାରୀମାନେ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାହୀନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ତାପସୀ ରାଜା ଧର୍ମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୋପାଳ ଦେବତା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛ। କିଏଁ ଏପରି ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଛ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଉପରେ ଯମ କହିଲେ, "ମହାମୁନି, ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି ତାହା ଶୁଣ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପଜୀବିକାରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଅତିଥିସେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ନିୟମିତ ଓ ସଂଯମୀ, ସେମାନେ କଦାପି ମୋ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ମୋ ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଚାଲେନି। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ରରେ ଅଳଙ୍କୃତ।" "ହେ ମୃତ୍ୟୁ, କାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହା କିପରି ଆସେ?" "ତୁମେ ସଦା ଲୋଭରେ ଆସକ୍ତ, ଅଧର୍ମୀ, ପାପୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର। ମୁଁ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନ ଦଣ୍ଡ ଦେଇପାରିବି, ନ ଅନୁଗ୍ରହ।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ତେଜସ୍ୱି ନାରୀ ଆସିଲେ। ବଡ଼ ବଜାନା ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଦିଖାଯାଇଥିଲେ। ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବଳୀ ଶୋଭିତ ନାରୀ କଥା କହିଲେ। ସେ ପତିବ୍ରତା କହିଲେ, "ତପସ୍ୟାରତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପରେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ଅତୀତ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତା। ତୁମେ ସଦା ନ୍ୟାୟବାନ୍ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ସଦ୍କର୍ମ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦେଉଛ।" ଏହିପରି କହି ଶୁଭ୍ର ମେଘରେ ଯେପରି ଆଲୋକ ଚମକିଯାଏ, ସେ ଦିଖିଗଲେ। ସେଠାରେ ନାରଦ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ରାଜା, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲ, ଯିଏ ଉପକାରୀ କଥା କହି ଯାଇଥିଲେ, ସେଠିପାଇଁ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକତା।" ତେବେ ଯମ କହିଲେ, "ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ କୃତୟୁଗରେ ନିମି ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ମିଥି, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ଜନକ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେଠିରେ ରାଣୀ ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭଚରିତ୍ରା। ରାଜା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।" "ସେ ରାଜ୍ୟରେ ଦେବତା ସଦା ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। କୌଣସି ମଣିଷ ଦୁଃଖି, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ପୀଡିତ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ। ରାଣୀ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନମ୍ର ଓ ଆଦରପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଥିଲେ।" "ସେ କହିଲେ, 'ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ତୁମ ଘରେ ଯେତେ ଧନ ଅଛି, ସେ ସବୁ ବଣ୍ଟିଦେଇଛ। ଆମ ପାଖରେ ଏପରି କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ, ନ ଫୁଲର ମୂଲ୍ୟ ଅଛି।'" ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାମାଳାରେ ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି, ଦାନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂଜାର ମହିମା ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି।