ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମୋହ ବିଷୟରେ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ କହାଯାଇଛି, ଯେ ରସ ରୁ ବିରତି ଆଣିଲେ ଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ। ମନୁଷ୍ୟ ଯଦି ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମାଳାରୁ ଦୂର ରହେ, ତାହାର ଶରୀର ଆକୃତି ଅଧିକ ଉତ୍ତମ ହୁଏ। ଛତା ଦାନ କଲେ ଉତ୍ତମ ଗୃହ ମିଳେ, ଚପଲା ଓ ରଥ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଫଳ ମିଳେ। ପାଣି ଦାନ କଲେ ଦୀର୍ଘ ସନ୍ତୋଷ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଯେ କୌଣସି ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଫୁଲ ଓ ଫଳର ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ଗଛକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ତାହାର ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ। କପଡ଼ା, ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି କିମ୍ବା ରସିକ ପାନୀୟ ଦାନ କଲେ, ତାହାର ରସ ଦାନ କରି ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଦାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ, ଏବଂ କିଛି ରୋଗ ତାହାରେ ନ ଲାଗେ। ତାହା ଉତ୍ତମ ଗୃହ ଲଭ୍ୟ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ରହିଥାନ୍ତି। ହାତୀ କିମ୍ବା ବୃଷ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚିରକାଳ ଆନନ୍ଦ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ମଧୁ ଦାନ କଲେ ବିଭିନ୍ନ ରସରେ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ, ଦୀପ ଦାନ କଲେ ଭାସ୍କର୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଖିର ଦାନ କଲେ ଶରୀରର ପୋଷଣ ମିଳେ, ଘିଏ ଦେଇ ଚାଉଳ ଦାନ କଲେ ମୃଦୁତା ଓ ମନୋହରତା ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ରଥ ଦାନ କଲେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଓ ପାଲଙ୍କି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଭୟ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ନାମ ହେଉଛି "ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମୋହ"। ଏବେ ଦେବୀ ଦୀକ୍ଷିତା ପତ୍ନୀ ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟ ସହିତ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ମୁହଁ ଫିକା ଓ କାନ୍ତିହୀନ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି, ଏକ ତପସ୍ବୀ ଧର୍ମରାଜାକୁ ଦେଖିଲେ। ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଗୋପତି ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଛ। କିଏ ତୁମେ ଅଜଗର ଭଳି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଛ, ଏବଂ ଏପରି ଦୁଃଖ କରୁଛ?" ଯମ କହିଲେ, "ମହା ଋଷି, ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି, ତାହା ଶୁଣ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ନ ଚିନ୍ତା ଛାଡି ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତରେ ଲଗ୍ନ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ମୋ ଶକ୍ତି ଅଧିନ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ। ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ କାହା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛ? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହା କିପରି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ? ତୁମେ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଲୋଭରେ ଆଶକ୍ତ, ଅଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେକୁ ମାରିଦେଉଛ। ମୁଁ ମହାତ୍ମାମାନେକୁ ଦଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ନାରୀ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ। ସେ ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଥିଲେ, ମହା ତାଳବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦ ହୁଏ। ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଶୁଭା ନାରୀ କହିଲେ, "ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବେ ନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ପାଇଁ ଅଗୋଚର। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତଦା ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା। ତୁମେ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ କର୍ମ ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଦେଉଛ।" ସେ ଆକାଶରେ ଏକ ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ ଚମକ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଚଲିଯାଇଲେ। ଏଠାରେ, ନାରଦ ଧର୍ମରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ରାଜନ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେ ନାରୀ ଉପକାର ଭାବରେ କଥା କହି ଚଲିଯାଇଛ—ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ ଜିଜ୍ଞାସା।" ଯମ କହିଲେ, "ମୋ ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା କରିଥିଲି। ପୁରୁଣା କାଳରେ, କୃତୟୁଗରେ, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ନିମି, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଥିଲା।