ଏହି ସମୟରେ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦ୍ୱିଜାତିଗଣ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦୟାଳୁ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯାଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ। ତିଳ, ଗାଈ, ସୁନା ଓ ଏହି ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ଭୂମି—ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ବିଧିରେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଯଜ୍ଞ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି, ସଂଯମୀ ଓ ମୌନବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମାରେ ନିମଗ୍ନ ଥିବାରୁ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: କେଉଁ ମହତ୍ କର୍ମ କରିଲେ ସ୍ବର୍ଗରେ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ? ସେ କହିଲେ, "କି ରୂପ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ଦୀର୍ଘାୟୁ କିମ୍ବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶଜରେ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାନ୍ୟତା ମିଳେ?" ତାହା ପରେ ଯମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଫଳ କେମିତି ମିଳେ, ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଦେଉଛି। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ଶୁଣ, ହେ ମହାମୁନି। ସ୍ବର୍ଗ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, କୀର୍ତି ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ରୂପ, ଶ୍ରୀ ଓ ଧନ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟରେ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, ଏବଂ ମୌନ ଦ୍ୱାରା ବିବେକ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ। ଅହିଂସା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ମିଳେ, ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶଜରେ ଜନ୍ମ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଦୁଧ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି ସେମାନେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି; ଧନ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଓ ସଂଯମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ କିମ୍ବା କୁଶ ଉପରେ ଶୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯଜ୍ଞ କରିବା ଓ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସ୍ବର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ। ଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା ତ୍ୟାଗ କଲେ ଶରୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ଛତା ଦାନ କଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୃହ ମିଳେ; ଜୁତା କିମ୍ବା ରଥ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଫଳ ମିଳେ। ପାଣି ଦାନ କଲେ ଦୀର୍ଘ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ଫୁଲ କିମ୍ବା ଫଳ ଗନ୍ଧ ଥିବା ଗଛକୁ ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ଛୁଆଯାଏ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି କିମ୍ବା ମଧୁର ପାନୀୟ ଦାନ କଲେ, ସେଉଁଠି ଦିଆଯାଇଥିବା ମଧୁରତା ତାଙ୍କୁ ମିଳେ। ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ଲୋକ ରୂପବାନ ହୁଏ ଓ କିଛି ରୋଗ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୃହ ଲାଭ କରେ, ଯେଉଁଠି ମହିଳା, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ରହିଥାଏ। ହାତୀ କିମ୍ବା ବୃଷ ଦାନ କଲେ ଅନନ୍ତ ସ୍ବର୍ଗସୁଖ ମିଳେ। ମଧୁ ଦାନ କଲେ ବିଭିନ୍ନ ରସ ଉପଭୋଗ ମିଳେ; ଦୀପ ଦାନ କଲେ ଚମକ ଲାଭ ହୁଏ। ଖୀର ଦାନ କଲେ ଶରୀର ଉପଚାର ମିଳେ; ଘିଅ ଦିଆ ଭାତ ଦାନ କଲେ ମୃଦୁତା ଓ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ। ରଥ ଦାନ କଲେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଓ ପଳଙ୍କ ମିଳେ। ଭୟ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏହିପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର "ସଂସାର ମୋହ" ଅଧ୍ୟାୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏହା ପରେ, ଏକ ଭକ୍ତିଶୀଳା ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସେ ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ହେଲେ। ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଓ ଅଲୋକିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଶୋଭା କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏଭଳି ଦୁଃଖିତ ଓ ନିର୍ବଳ ଦେଖି, ଏକ ତପସ୍ବୀ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। "ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୋପତି ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ; କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ସାପ ଭଳି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖ କରୁଛ?"—ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା।