ଏକ ସମୟରେ, ଏକ ବିଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟରେ, କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ କିଏକି ଦୂତ ବିଭିନ୍ନ ଅଭିଯୋଗ କରୁଥିଲେ—"ତୁମେ କାହିଁକି ଦୋଷାରୋପ ଯୋଗ୍ୟ କଥା କହୁଛ?" ତେଣୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା । ସେମାନେ ଜନାନ୍ତି ଯେ ଏକ ନାରୀ ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶୀଳବତୀ, ଏବଂ ଗୁପ୍ତରେ କିଛି କଥା କହାଯାଉଛି । ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, "ତାଙ୍କୁ କିପରି ଆଣାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଭୋଗର ଆଶା କରୁଛନ୍ତି? କିପରି, ହେ ହରି?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମବାନ୍, କିନ୍ତୁ ଏକ ଦୂତ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି ।" ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର, ଦୂତମାନେ ସପର୍ଣ୍ପ, ବାଘ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁର ରୂପ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଅନୁଶାସନ ଦିଆଯାଇଲା । କେହି ନରକରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବା, ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱର ଏବଂ ଜଳରେ ଭୟଙ୍କର ମଗର ହେବା ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା । ଅନ୍ୟ ଦୂତମାନେ ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ-ରୋଗ ଏବଂ ଶୋଫ ହେବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା । ଏହିପରି, ଶୀଘ୍ର ବିକ୍ଷୋଭ ଏବଂ ବାଧା ହେବାକୁ କହାଯାଇଲା । ସମୟ ଯଥାଯଥି ରହିବା ଉଚିତ୍, ଦୂତମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ । ଧର୍ମର ରାଜାଙ୍କ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ-ଆଜ୍ଞା ଏଠାରେ ଘୋଷିତ ହେଲା—ତିନି ରାତି, ଚାରି ରାତି, ଛଅ ରାତି କିମ୍ବା ଦଶ ରାତି ଅନୁସାରେ ଏହି ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳିବ । ମୁଁ ଯେଉଁ ସମୟ ଅଛି, ଯେଉଁଯାଏଁ ରହିବି, ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଥିଲେ ସେପରି ଦିଆଯାଇଛି । ତେଣୁ ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଉଦ୍ୟମ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏହିପରି, ବିରାଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତମାନେ ମୁନିମାନେ ଏବଂ ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ କହାଯାଇଲା । ସମୟ ଅତିକ୍ରମ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କଥା କହିବା ଦରକାର, ତାହା କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା । ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଏକାଠି ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଛି । ଯେପରି ରୁଦ୍ର ନିଜେ କହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶଚୀର ନାଥ ଶକ୍ର କହିଛନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି । ଏଠି ସଂସାର ଚକ୍ରର 'ଦୂତ ପ୍ରେଷଣ' ନାମକ ଦ୍ୱିଶତ ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା । ଏବେ, ସୁକୃତ ଓ ଦୁଷ୍କୃତ ଫଳର ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା । "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପୁରାତନ ସମୟର ଏହି ଅନ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ," ଏପରି କହାଯାଇଲା । "ତୁମର ଏହି ଜନକୁ ଯାଉ ଦିଅ, ସେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉ, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ । ଏହି ସପର୍ଣ୍ପ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ । ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ, କାନ୍ଦେ, ପୁନଃପୁନଃ କଥା କହେ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ନିଜ ପତ୍ନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଅଧର୍ମ କରେ, ପୁତ୍ର ଓ ପୁତ୍ରବଧୁ ହରାଇଥିବା, ସେମାନେ ଏବଂ ଆଗକୁ ଆସିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ।" "ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅସମୃଦ୍ଧିରେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ନାରୀର କୋଲରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତି ଧର୍ମବାନ୍, ସେ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଦୁଃଖ ନଥିବା ଏକ ଅଶ୍ରାଣୀ ନିବାସ ମିଳିବ । ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଁ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାରେ, ସେଉଁଠି ଦେବତା ହେଇ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିବେ ।" "ଏହି ମହାତ୍ମା ସଦା ଅନେକ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଦୟାବାନ୍ । ମୁଁ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛି, ସେ ମହାତ୍ମାକୁ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ୍ । ପିତୃଲୋକ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍ତର କରିବେ । ଶଂଖ ଓ ଢୋଲର ଶବ୍ଦରେ ଏବଂ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ବିଜୟ ସହିତ, ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରର ଦୁର୍ଲଭ ଲୋକକୁ ଯିବେ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଶତ ଶତ ଗୁଣ ସହିତ । ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଯେଉଁଯାଏଁ ରହିବ, ସେଉଁଯାଏଁ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିବେ । ଯେଉଁମାନେ ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ବାଂଶୀ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହେବେ ।" ଏପରି, ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଦିକାଳର ଉପଦେଶ ଏବଂ ଧର୍ମର ଫଳ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଣିଲେ ।