ଏହି ଗୌରବମୟ ଭାରାହ ପୁରାଣର କଥାକ୍ରମରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ଅତି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଖ୍ୟାନ କହିବି। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଅତ୍ୟଧିକ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହରେ ଦେଖିବାକୁ ଅପ୍ରିୟ ଓ ବିକୃତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି ଅଧମ ଲୋକମାନେ ଦେହିକ ଓ ମାନସିକ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅଗ୍ନି, ବିଷାଳ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ନଦୀ ମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେ ସବୁ କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, 'ପାପ ଦଳଗୁଡ଼ିକର ଗଣନା' ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଆସିଛି ଦୂତ ପଠାଇବା ଉପାୟର ଅନ୍ୟ ଏକ ଉପଖ୍ୟାନ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି। "ସେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି—ଏବେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ। ସେ ଲଜ୍ଜିତ କି? କିଛି ଖୋଜାଯାଇଛି କି? ସେ କାହିଁକି ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଦାଉଁଛି?" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦୂତମାନେ ଆଦେଶ ପାଇଲେ—"ଚାଲ, ପୁଣି ଏଠାକୁ ଯାଅ ଓ ସେଉଁଠୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆ।" କିଛି ଲୋକ କହିଲେ, "ତୁମେ କାହିଁକି କହୁଛ? ତାଙ୍କର ବିବାହ ଚାଲିଛି।" ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, "ଅପବାଦ ଦେଉନାହାଁ, ଅଳ୍ପ ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କର।" କେହି କହିଲେ, "ତୁମେ ତାଙ୍କୁ 'ପତିନିଷ୍ଠା', 'ଧର୍ମନିଷ୍ଠା' ବୋଲି କହ, ପୁଣି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କଥା ହୁଏ।" ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, "ଯେଉଁଠାରେ ଉପଭୋଗର ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେଉଁଠି କିପରି ନେଇଯିବି, ହେ ହରି?" ଏଠାରେ କିଏ କହିଲେ—"ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ମୁଁ ମାତ୍ର କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି।" ତେଣୁ ଆଦେଶ ଦିଆଗଲା: "ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ସର୍ପ ହେଉ, ତୁମେ ବାଘ ହେଉ, ତୁମେ କୀଟ ହେଉ।" ଏହିପରି, "ତୁମେ ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହେଉ, ଜଳରେ ଭୟଙ୍କର ମଗର ହେଉ।" "ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ରୋଗ ହେଉ, ଆଉ ତୁମେ ଡ୍ରପ୍ସି ରୋଗ ହେଉ।" ପୁଣି, "ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଭ୍ରମ ହେଉ, ଆଉ ବାଧା ହେଉ।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ହେଲା, "ଯଥାଯଥ ସମୟ ଏଠାରେ ରହୁ, ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ।" ତୁମେ ତୁମ କର୍ମ କରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବ। ଏହି ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଦେଶ ମୁଁ କହିଛି—ତିନି ରାତି, କିମ୍ବା ଚାରି, ଛଅ କିମ୍ବା ଦଶ ରାତି ପରେ, ଯଥାଯଥ ସମୟ ବ୍ୟତୀତ ହେଲେ, ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ। ଯେଉଁ ସମୟରେ ମୁଁ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବି, ମୁଁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି, ସେପରି ଆଦେଶ ଦେଇଛି। ତେଣୁ ତୁମେ ମୋ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ପ୍ରୟାସ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏବଂ ତୁମେ ଋଷିମାନେ ଓ ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଯାହା କହିବା ଉଚିତ, କହ, ଯେପରି ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ ନ ହୁଏ। ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଛି। ଯେପରି ରୁଦ୍ର ନିଜେ କହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର କହିଛନ୍ତି, ସେପରି। ଏହିପରି, 'ଦୂତ ପଠାଇବା' ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଆସିଛି ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମର ଫଳର ଉପବ୍ୟାଖ୍ୟାନ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ପ୍ରାଚୀନ କଥାକୁ ଶୁଣ। ରାଜାମାନେ, ଏହି ତୁମ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉ। ସର୍ପଟି ଦ୍ରୁତ ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ। ଯିଏ ଦୁଃଖି, କାନ୍ଦେ, ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି କଥା କହେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ଅଧର୍ମୀ, ପୁଅ-ନାତି ହୀନ, ସେମାନେ ସବୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଗଲେ ଓ ଆସୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ। ସମୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା ବିପଦରେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏକ ବିଧୱାନ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ଅଂକରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିରନ୍ତର ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ନିବାସ ପାଇବେ। ଏହିପରି ଏହି ମହାନ କଥାବଳୀର ଏକ ଅଂଶ ଶେଷ ହେଲା।