ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା, ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏବଂ ଗ୍ରାମରେ ଠକିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ, ଯେମାନେ ଚୋରି କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା, ସେମାନେ ଏହି ପାପର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଉପରେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କରିଥାନ୍ତି, ବିଚାରରେ ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି, ଅମାନତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ମୋହ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଶେଷ ହେଲେ, ସେମାନେ ପୁନି ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏମିତି ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଚୋରଙ୍କ ଭୟ, ଭୂଖର ଭୟ, କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଭୟ ବ୍ୟାପିଥାଏ। ଏମିତି ଦେଶରେ ବିପଦ ଏବଂ ସହରରେ ଲୋଭ ବ୍ୟାପିଥାଏ। ସେମାନେ ଅନେକ କଷ୍ଟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି, ଗର୍ଭରେ ରହିଥିବା ଦୁଃଖରେ ତାଳମାଳ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଶିରା ଦେଖାଯାଏ, ବିକୃତ ହୁଏ, ବା ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଭଲ ଆକୃତି ବା ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଇନଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଦୁଃଖଦାୟକ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି—ସୁନ୍ଦର୍ୟ, ଗୁଣ, ଶକ୍ତି, ଚରିତ୍ର ରହିଥାଏ ନାହିଁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ତୁଳନାରେ ତୃଣ ପରି ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ନିକୃଷ୍ଟ କର୍ମ ମାନେ କରିବାରେ ଅତି ଅସ୍ମିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେସବୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି ନାହିଁ—ସବୁ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଅଶୁଭ କର୍ମ ଅଧିକ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ଅଧିକ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଭଲ ବର୍ଷା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଖେତକୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାନବ ଜୀବନରେ ନ ଆନନ୍ଦ ରହିଥାଏ, ନ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ଦୁଃଖର ଶୃଙ୍ଖଳା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ରହିଥାଏ, ସେମାନେ ପଶୁ ବା ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଦେବା, ଏକଠା କରିବା, ବା ଜବରଦସ୍ତି ନେବାର ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ଏଭଳି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ, ପବିତ୍ରତା ଏବଂ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଅନେକ ପାପ ଭୋଗ କରି, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହେଲେ କଠିନ ଅବସ୍ଥାରେ ପୁନି ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ବେଶ୍ୟା, ଜୁଆରି, ଠକ, ମଦ ତିଆରି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। କେହି କେହି ଲଜ୍ଜାହୀନ, ଟିଳକ ଲଗାଇଥିବା, କିମ୍ବା ନପୁଂସକ ହୁଅନ୍ତି। ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରକୃତି, ସେହି ଭାଷା, ସେହି ଭୋଗରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଅତିରିକ୍ତ ଭାଗ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ଅକ୍ରୁତିଶୀଳ ହୁଅନ୍ତି। ନିକୃଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଦେହ ଓ ମନର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଗ୍ନି, ତୀବ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ନଦୀ ଦେଖିବେ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେସବୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ପାପୀ ଦଳର ବିବରଣୀ ନାମକ ଦୁଇ ଶତ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଦୂତ ପଠାଇବା ବିଷୟର ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ଗଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲି। ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖିଲେ—ଏଉଁବେଳେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର କେଉଁଠି ଶେଷ ନାହିଁ। ସେ କି ଲଜ୍ଜିତ? କିଛି ଖୋଜାଯାଇଛି କି? କାହିଁକି ସେ ପଛ ଫେରି ଦାଉଁଛି? ଯାଅ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଫେରିଯାଅ, ଏବଂ ତାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। କାହିଁକି ତୁମେ ଏମିତି କୁହୁଛ? ତାଙ୍କର ବିବାହ ଚାଲିଛି।