ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ଅଧର୍ମୀ ଜନମାନେ ପୁନିପୁନି ଦେହ ଓ ମନରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଭୟଙ୍କର ଉଦର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି। କେହି କେହି ଏକ ପକ୍ଷ ବିକଳ, ଏକ ଆଖି ବିକଳ, ଅସ୍ବସ୍ଥ ନଖ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। କେହି କେହି କୁଷ୍ଠ ରୋଗରେ ଗୋଷ୍ଠ ଝଡିଯାଏ, କେହି ସ୍ଫୁଟିକ କୁଷ୍ଠ ରୋଗରେ ଭୋଗିଥାନ୍ତି—ଏହା ସବୁ ତାଙ୍କର କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ। ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଗର୍ଭରେ ବେଦନା, ଆଖିରେ ବେଦନା, ଶ୍ୱାସକଷ୍ଟ, ହୃଦୟବେଦନା, ଗୁପ୍ତଅଙ୍ଗରେ ବେଦନା ଓ ଅନେକ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହା ସହ, ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟମ କ୍ରମେ ଦଣ୍ଡିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ଚାରି ପ୍ରକାରର ମିଥ୍ୟା କଥା ଅଛି—ଗୁପ୍ତ କିମ୍ବା ଅଗୁପ୍ତ ଭାବରେ, ଅପବାଦ ଓ ନିନ୍ଦା କରି, ସ୍ନେହ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, କଠୋର ଓ ଅଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ସହିତ କଥା କହିବା। ଏହି କଥା ଅନେକ ରୂପରେ ଅର୍ଥହୀନ ଓ ଅସମ୍ବଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଗପ ମାରନ୍ତି, ଅନ୍ୟାୟ, କଠୋର, ଧୂର୍ତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିଗାଡ଼ି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପବ୍ୟବହାରରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଗୁଣ ଶୁଣିବାକୁ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନିମ୍ନଜନ୍ତୁ, କୀଟ ଓ ପକ୍ଷୀ ଭାବରେ ଅନେକ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ ଏହି ପାପୀମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଅବହେଳିତ, ଅଜ୍ଞାତ, ବୁଦ୍ଧିହୀନ ଓ କୀର୍ତ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ବନ୍ଧୁମାନେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିବା, ନିଜ ପରିବାରରେ ତ୍ୟାଗୀତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପାପ ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ଏହିଭଳି ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଦୁଃଖର ଅନୁକ୍ରମ। ଏହିମାନେ ଚୋରି କରନ୍ତି, ଜୋରକରି ଅନ୍ୟର ଜିନିଷ ଦଖଲ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ଦୁଃଖୀ ଓ ଗ୍ରାମ ଠକବାଜମାନଙ୍କୁ ବି ଦମନ କରନ୍ତି। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଏମିତି ଚୋରି କରୁଥିବା, ସଂସାରକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିବା, ଜନମାନେ—ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଆଇନ ମାମଲାରେ କ୍ଷତି କରୁଥିବା, ଜମା ଦେଇଥିବା ଜିନିଷ ଅପହରଣ କରୁଥିବା, ମୃଗ୍ୟା ଦେଉଥିବା—ଏମାନେ ପୁନିପୁନି ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ, ସେମାନେ ପୁନଃ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏମିତି ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଚୋରଙ୍କ ଭୟ, ଭୋକର ଭୟ କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଭୟ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଦେଶରେ ବିପଦ, ନଗରରେ ଲୋଭ ରହିଛି, ସେଠାରେ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ଓ ଗର୍ଭବାସର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଶିରା ଦେଖାଯାଏ, ବିକୃତ ହୁଏ, ବା ବାତ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଭଲ ରୂପ ବା ଶୁଭ ଚିହ୍ନର ହୁଏ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସଂସାରରେ ଏକ ପକ୍କା, ଦୁଃଖୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି—ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଗୁଣ, ଶକ୍ତି ଓ ଚରିତ୍ରର ଅଭାବ ଥାଏ। ଏମାନେ କର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ଘାସ ପରି ତୁଚ୍ଛ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଥିରେ ଅବସ୍ୟ ଅବନତି ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ସେଠି ତାହା ବିକାଶ ପାଏ। ଭଲ ବର୍ଷା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଖେତ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ସୁଖ ବା ମୋକ୍ଷ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଚୋରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ କେବଳ ଦୁଃଖର ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।