ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭୁ, ବଡ଼ ଜ୍ୱର ନାମକ କାଳଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଅତି ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ପରେ ଧର୍ମର ଉପାସ୍ୟ, ବିଶ୍ରାମ କରି, ପୁନି ଏଇ ମହାଜ୍ୱର କାଳଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ସେ କାଳ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ, କ୍ରୋଧ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିର କାରଣ ଥିଲେ । ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି କହିଲେ, "ଆମେ ଯେପରି ଦେଖିଛୁ ଓ ଶୁଣିଛୁ, ସେପରି ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରି ଆମେ ଶାସନ କରିବା ।" ତାପରେ ସେଉଁଠି ଏହି ଦୃଢ଼ କଥା କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ହନ୍ତା—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।" ଏଭଳି ଘଟଣାରେ, ଷଷ୍ଟି କୋଟି ରାକ୍ଷସ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବଧ ହେଲେ । ଏହା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଧର୍ମରାଜ୍ୟ ଯମ ନିଜେ ଏଠାରେ ଆସିଲେ । ତାପରେ ତାଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଲେ । ଏଠାରେ ତାଙ୍କ କର୍ମର ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ହୋଇଥାଏ, ସେସବୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କାଳ-ଚିନ୍ତକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏବେ ଉଠ! ଦଢ଼ି ହେବା! ଖ୍ଷମା କର, ଖ୍ଷମା କର, ହେ ପ୍ରଭୁ!" ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ 'ରାକ୍ଷସ ଓ ଦୂତମାନେ ଯୁଦ୍ଧ' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଏହା ଦ୍ୱିଶତ ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲା । ଏବେ ନରକର ଶାସ୍ତିର ଫଳ ବିଷୟରେ ବିବରଣୀ ଆସିଲା । ମୁଁ ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି, ଏକ ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ । ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏଠାରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗୁଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଭୟାନକ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଲୋକ ପୀଡିତ ହେଉଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ପାପକର୍ମରେ ଲିନ, କ୍ରୂର ଓ ଦୁଷ୍ଟମନା, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଭୟାନକ ଶାସ୍ତି ଭୋଗୁଛନ୍ତି । ଯେଉଁଜଣେ ପିତା, ମାତା କିମ୍ବା ଗାଈଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ, ସେଉଁଠି ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ମାନବକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ତେଲ, ଘିଅ କିମ୍ବା ମଧରେ ରନ୍ଧ । ଯିଏ ଶଯ୍ୟା ବା ଆସନ ଚୋରି କରେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଥାଏ । ମିଛ ସାକ୍ଷୀକୁ ଦୁଇ କାନରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ । ଏମିତି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଗ୍ରାମ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରେ, ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଚଳାକ ଓ ଧୃତିହୀନ, ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷା ଥିବା ଦୁଷ୍ଟକୁ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଜିଭ କାଟି ଦିଅ । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋଭ ଓ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ କରାଯାଇଛି । ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରି, ଏହି ପାପୀମନା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗି ଦିଅ । ଯିଏ ସୁନା ଚୋରି କରେ, କିମ୍ବା ଅକୃତଜ୍ଞ, ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ତୁରନ୍ତ କ୍ଷାର ଓ ଅଗ୍ନି ଲଗାଅ । ଅପବାଦକୁ ପାଞ୍ଚଟି ଭୟଙ୍କର ବୃକ ଦିଅ । ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଅଗ୍ରହ କରି ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେମାନେ ଭୟାନକ କ୍ରୋଧିତ କଙ୍କଡ଼ା ପାଖରେ ଛାଡ଼ି ଦିଅ । ଯିଏ ପ୍ରତିପଦେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଜଳ ବଞ୍ଚି ଦିଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯିଏ ଦାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଜଳପାତ୍ର ଚୋରି କରେ କିମ୍ବା ଭୋଜନ ନିଷେଧ କରେ, ସେମାନେ ବାଁଶ ଛଡ଼, କୋଡ଼ା ଓ ଲୋହ ଛଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଶାସ୍ତି ପାଆନ୍ତି । ଏହିପରି ଲୋକମାନେ କୁହାଯାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ । ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜମି ଯିଏ ଚୋରି କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ । ଏହି ଶାସ୍ତି ଭୋଗି ନିଅନ୍ତୁ, ପରେ ତାଙ୍କୁ ପଶୁ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଏ । ହଜାର ଜନ୍ମ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପରେ ଏହି ପ୍ରାଣୀ ପୁନି ମଣିଷ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । ଏପରି ଭାବେ ନରକର ଦୁଃଖଦ ଫଳ ଓ ପାପୀମାନେ କେମିତି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ଏହି ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ।