ଏହି ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଂଚରେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା । ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ବିପକ୍ଷୀ ସେବକମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଓ ରାଗରେ ଏକାଉଠି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭାଲା, ଶୁଳ, ଦଣ୍ଡ, ତୋମରା ଓ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଯେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରୋମାଞ୍ଚ ଉଠିଯାଉଥିଲା । ପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ହାତ ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଉଠି ଲପେଇ, ପରସ୍ପରଙ୍କ ଚୁଲ ଧରି ଭୟାନକ ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦୂତମାନେ ଆସି ରାକ୍ଷସମାନୋ ଦଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ । ପିଶାଚମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତବିହଳ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ । ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲା, “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ! କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?” ଅନ୍ୟଜଣ କହିଲା, “ମୁଁ ଯିବିନି, ଠିଆ ରୁହ!” କିନ୍ତୁ ତେବେ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ କହିଲେ, “ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି କେଉଁସି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିନାହାଁତ, ଯାହା ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇପାରିଥାନ୍ତା ।” ତାହାପରେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—“ତୁମେ କ’ଣ କହୁଛ? ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଅଟୁଟ ଅଟି ଚାଲିଛି!” ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ହଠାତ୍ ଭୟାନକ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖାଦେଲେ । ତୁମର ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଭଙ୍ଗ୍ରସ୍ଥ ହେଇଗଲେ । ସେମାନେ କେବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ କେବେ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ସେ ଦଳ ଦେଖିଲେ ତିନି ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ବିକୃତ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଶକ ଭଗବାନଙ୍କୁ । ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେମାନେ ଆସି ମାଂସ ଭୋଜନ ଓ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତେଣୁ ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆଜି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର ।” ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ଜ୍ୱର ରୂପେ ହଜାର ଯୋଧାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ସେ ଅନେକ ଅଗ୍ନିସ୍ମାନ ମଣିଷ ଦେଖାଇଦେଲେ । ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ପାପୀମାନୋ ଦ୍ରୁତ ଭସ୍ମ କର, ଏମିତି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ । ଜ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତେ ମେଘ ଗର୍ଜନରେ ପରି ଚିତ୍କାର କରି, ବହୁତ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ହାତିଆର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଯମ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ ମଂଚକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ । ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନ ସହିତ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ । ପରେ ଏହି ଅସ୍ତିରତା ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଧର୍ମରାଜ ଯମ ଶାନ୍ତି ନେଇ କାଳ ରୂପୀ ମହାଜ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ । ସେ ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ, କ୍ରୋଧ ଏବଂ କ୍ଲାନ୍ତିର କାରଣ ଥିଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଯେଉଁପରି ଚାହିଁବୁ, ଦେଖିଛୁ, ଶୁଣିଛୁ, ସେପରି ଶାସନ କରିବା ।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଶକ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।” ଏଠାରେ ଷଠି ଲକ୍ଷ ରାକ୍ଷସ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବଧ ହେଲେ । ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ଧର୍ମରାଜ ଯମ ନିଜେ ଅଗ୍ରଗତି କଲେ । ତାପରେ ଦୂତମାନେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ । ଯେଉଁ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆପଣେ ଆପଣେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କାଳଚିନ୍ତକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏବେ ଉଠ, ଠିଆ ହ, ଖ୍ଷମା କର, ଖ୍ଷମା କର, ହେ ପ୍ରଭୁ!” ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସଂସାର ଚକ୍ର ବିବର୍ଣ୍ଣନାର ଏହି ଦୁଇଶ ଏକତିଅଧ୍ୟାୟ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦୂତମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ । ଏବେ ନରକର ଦଣ୍ଡ ଫଳର ବିବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ମୁଁ ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ । ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସେଠାରେ ପକାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗୁଛନ୍ତି । ଅନେକ ଲୋକ ଭୟାନକ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ, ପାପକାର୍ଯ୍ୟ, ନିଷ୍ଠୁରତା ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ ଅଟିଛନ୍ତି—ପିତା, ମାତା, ବା ଗାଈ ହନ୍ତା, ସମସ୍ତ ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ—ତାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ି ତେଲ, ଘୃତ ବା ମଧରେ ରନ୍ଧିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଏ । ଯେଉଁ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଶଯ୍ୟା ବା ଆସନ ଚୋରି କରନ୍ତି, ବା ଅଗ୍ନି ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗୁଛନ୍ତି ।