ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ଯେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଣେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମର ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ଚିତ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବି ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାୟକଙ୍କୁ ଡାକି ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଛି। ଏପରେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ରୋଗଗୁଡିକ, ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଏକି ଏହିଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। କିଛି ହାତୀ ଉପରେ, ଅନ୍ୟେ ଘୋଡା ଉପରେ, ଏବଂ କିଛି ରଥ ଉପରେ ବସିଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅନ୍ୟେ ମୃଗ, ଶ୍ୱା, ମହିଷ, ବାଘ, ଏବଂ ମେଁଢା ବହିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଯାନ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ସଜିଥିଲେ। ଡ଼ାକ ଓ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନି, ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର କଳାହ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। ଏହି ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଭୂମିରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ମୁଣ୍ଡ ବିରାଜିଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ କଣ୍ଠା ଲଗାଇଥିଲେ ତାହାର ଆଲୋକରେ ଭୂମି ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା। ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର—ଯଥା ବାଣ, ଶୁଳ, ଦଣ୍ଡ, ତୋମରା, ତଳୱାର—ଦ୍ୱାରା ଘାତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର, କଳାହପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଖଳି ଉଠାଇବା ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ହସ୍ତାହସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଏକାଏକି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କର କେଶ ଧରି ଦୁଃସାହସିକ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ତେବେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦୂତମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଦେଲେ। ଏହି ପିଶାଚମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୃଃଖ ଭରି ପଛୁଡି ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ କିଏ କିଏ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—"ଠିଆ ରୁହ, କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଉଛୁ?" "ମୁଁ ଯିବି ନାହିଁ, ଠିଆ ରୁହ!" କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟେ କହିଲେ—"ମୂଢ, ତୁମେ ମୋତେ ଏହିପରି ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋତେ ବେଦନା ଦେଇପାରିବ।" ଆଉ ଅନ୍ୟେ କହିଲେ—"ତୁମେ କଣ କହୁଛ, ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତବାଳା? ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଅପରିଚିତ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।" ଏଠାରେ ଏକାଏକି ଭୟଙ୍କର ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏପରେ ତୁମର ଆକୃତି ବଦଳାଉଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଭଙ୍ଗି ଯିବା ପରେ, ଦୃଢ ଅନ୍ଧକାରରେ ଏହି ସେନା ଦୃଶ୍ୟମାନ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୁହିଁ ଭାବରେ ରହିଥିଲା। ସେମାନେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ନାଶକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି ସେନା ଭକ୍ଷଣ ଓ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା। "ଆଜି, ଆମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ବିଶ୍ୱର ନାଥ!" ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜ୍ୱର, ତୀବ୍ର ରୋଷ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ହୋଇ, ହଜାର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ସେ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ମାନବମାନେ ପଠାଇଲେ। "ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ପାପୀମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ଦହନ କର।" ଜ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତେ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଚିତ୍କାର କରି, ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତେଜସ୍ବୀ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହିପରେ ଯମ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜ୍ୱରଙ୍କୁ ଯାଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ଶାନ୍ତି ଦେଇ ବାରମ୍ବାର ଶମ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପରେ ଧର୍ମର ନାଥ ଏକାଏକି ବିଶ୍ରାମ କରି, ମହାଜ୍ୱର କାଳଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସମ୍ମାନିତ, ରୋଷ ଓ କ୍ଳାନ୍ତିର କାରଣ ଥିଲେ। "ଆମେ ଚାହୁଁଥିବା ପରି, ଦେଖିଥିବା ଓ ଶୁଣିଥିବା ପରି ଶାସନ କରିବା।" "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନାଶ କରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏଠାରେ ଷଠି ମିଳିଅନ୍ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହତ ହେଲେ। ଏପରେ ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ ହେଲା, ଧର୍ମରାଜ ଯମ ନିଜେ— ଏହି ସମୟରେ ଦୂତମାନେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ। ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କ୍ରିୟାର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ବିବେଚିତ ହେଲେ।