ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ, ବିଶାଳ ବାହୁଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳରେ ସଚେତନ, ସେତେବେଳେ ନାନା ରୂପର ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଗୋହିର ଚର୍ମର କଟିବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରିଥିଲେ। ପୁଣି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ! ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ!” ସେମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ: “ହଃ, ହଃ! ଶୂର ମାଣ୍ଡେହକମାନେ, ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛାର ପାଳକ!” ସେ କହିଲେ, “ଏପରି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି ଏବଂ ବନ୍ଧି ଆଗରୁ ପୁନି ଫେରିଯିଅ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କର।” ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନେ କହିଲେ, “ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକାଳେ ସେବକ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହେଉଅ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶତାଧିକ ଥାନ୍ତି। ଏହି ଲୋକମାନେ ନିଜେ ତୁମେ ବିନାଶ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛ। ଯେପରି ଏମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତୁମେ ଅସତ୍ୟ ପ୍ରତିଞ୍ଜା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ବୀର, ଆମେ ତୁମର ପ୍ରଭୁତାଶାଳୀ ଉପସ୍ଥିତ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।” ଏପରି କହି, ଭୟଙ୍କର ରୋଗମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହ ଏଲେ। କେହି ହାତୀ, କେହି ଘୋଡ଼ା, କେହି ରଥ, ଆଉ କେହି ହରିଣ, କୁଏଁ, ମହିଷ, ବାଘ ଓ ଛାଗ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯାନ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଢୋଳ, ସଂଖ, ଏବଂ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର କୋଳାହଳରେ ମହାରଣ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେ ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧକାରରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପୃଥିବୀ କଟା ମୁଣ୍ଡ ଓ କଣ୍ଠାଭୂଷଣର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଯାଇଥିଲା। ବାଣ, ଶୂଳ, ଦଣ୍ଡ, ତୋମର ଓ ତଳୱାରର ଘାତରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ପରେ ସେମାନେ ହାତ ଗୁଞ୍ଜି, କେହି କେହିଙ୍କ ଚୁଲି ଧରି ଭୟଙ୍କର ମୁକାମୁକି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୟାନକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦୂତମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ପିଶାଚମାନେ ବଧ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି କ୍ଷୟିତ ହୋଇ। ଏଠାରେ କେହି କହୁଥିଲେ, “ଥମ୍ବ! ଥମ୍ବ! କେଉଁଠି ଯାଉଛ?” ଅନ୍ୟେ କହୁଥିଲେ, “ମୁଁ ଯିବି ନାହିଁ, ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଉ!” କିଏସି କହୁଥିଲେ, “ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୋତେ ଯେଉଁଅସ୍ତ୍ର ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲ, ତାହା ମୋତେ ବେଦନା ଦେଇପାରିଲା ନାହିଁ।” ଅନ୍ୟେ କହୁଥିଲେ, “ହେ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ, କଣ କହୁଛ? ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଅବରୋଧ କରିଛି।” ଏହି ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଭୟଙ୍କର ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖାଦେଲେ। ତୁମର ରୂପପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭଙ୍ଗ ପାଇଲେ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ୍ତ ସେନା ଏକ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାଶକ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ସେମାନେ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ ଓ ଘାତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଆର୍ତ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଆଜି, ହେ ମହାଭାଗ, ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ସମୟରେ ଜ୍ୱର, କ୍ରୋଧିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ହଜାର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ପାପୀମାନେକୁ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଶୀଘ୍ର ଦାହ କର।” ଜ୍ୱରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତେ ମେଘଗର୍ଜନ ପରି ଚିତ୍କାର କରି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନ୍ତେ, ଯମ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ ମୁକ୍ତ କଲେ।