ଏହିପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଏବଂ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଶ୍ରମିକ ଓ ଦୂତମାନେ ଅତି ଅସ୍ତିର ହେଉଥିଲେ । ସେହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ୟା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ । ଏହିପରି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା 'ସଂସାର ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସ୍ୱରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା' ନାମକ ଦୁଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ ହେଉଛି । ଏହାପରେ ରାକ୍ଷସ ଓ ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପରସ୍ପର ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ । ତେବେ ଦୂତମାନେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ।" ଅନ୍ୟମାନେ, "ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରିବେ, ସେମାନେ କରନ୍ତୁ," ବୋଲି କହିଲେ । ଏହାପରେ, କିଛି ଦୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଗରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା । ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ନିକଟରେ ଏକ ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆକୃତିର ମଣିଷକୁ ଦେଖିଲେ । କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସେଠାରୁ ବାହାରିଲେ । ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଅସୁରମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ମହାବାହୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଗୋହିର ଚର୍ମର କବଚ ପିନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ପୁନଃ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଦ୍ରୁତ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ !" ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ, "ହଁ, ହଁ ! ବୀର ମଣ୍ଡେହକମାନେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାର ରକ୍ଷକ !" "ଏହିପରି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମାରି ଓ ବାନ୍ଧି ଆଗରୁ ଯେପରି ଫେରିଅ ।" "ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିରୋଧରେ କାମ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ନିହତ ହେଉନ୍ତୁ ।" ରାକ୍ଷସମାନେ କହିଲେ, "ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ହଜାର ହଜାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ସେମାନେ ଦାସ ଭାବେ ପରିଚିତ ।" "ମହାତ୍ମନ, ଆପଣ ନିଜେ ଏହିମାନେ ନଶ୍ୱର ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି ।" "ଏମିତି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତେ ଧର୍ମ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି ।" "ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ କୌଣସି ମିଥ୍ୟା ଆଶ୍ୱାସନ ନ ମିଳୁ ।" "ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରବଳ ସେବକମାନେ ।" ଏଭଳି କହି, ଭୟାନକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ରୋଗମାନେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । କିଛି ହାତୀ, କିଛି ଘୋଡ଼ା, କିଛି ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ହରିଣ, ଶ୍ୟାଳ, ମହିଷ, ବାଘ, ଛାଗ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ । ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯାନ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ । ଢୋଳ, ତୁରୀ, ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର କୋଳାହଳରେ ସମଗ୍ର ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ମାନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଏଠାରେ ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ପୃଥିବୀ ଛିନ୍ନ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର—ଭାଲ, ଶୁଳ, ଦଣ୍ଡ, ତୋମର, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଘାତ ହେଉଥିଲା । ଏହିଠାରେ ଏକ ଭୟାନକ, ବିସ୍ମୟକର, କେଶ ଉଠାଇଦେଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା । ପରେ ସେମାନେ ବାହୁ ଗଠି, ଏକାପରେ ଏକା ଚୁଲି ଧରି, ଭୟଙ୍କର ମୁକାମୁକି ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ । ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହେଇଗଲେ । ପିଶାଚମାନେ ମୃତ୍ୟୁବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ । "ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ ! କେଉଁଠି ଯାଉଛ ?" "ମୁଁ ଯିବି ନାହିଁ, ଦୃଢ଼ ରୁହ ।" "ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିନାହାଁ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋତେ ବେଦନା ହେବ ।" "କଣ କହୁଛ, ଦୁଷ୍ଟମନା ? ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୋଇଛି ।" ଏହିଠାରେ ହଠାତ୍ ଭୟଙ୍କର, ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ତାପରେ, ତୁମର ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଭଙ୍ଗ ହେଇଗଲେ ।