ପୁନିଥରେ, ଏକ ଗଭୀର ମଳର ଗଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟରେ, ପାପୀ ଜୀବ ଚର୍ବିର ଆଗୁନିରେ ରନ୍ଧାଯାଉଛନ୍ତି । ଏହି ଦୁଃଖରୁ ବାହାରି ଆସିବା ପରେ, ତିନି ଯୋଜନା ମଧ୍ୟରେ ସାତ ପ୍ରକାର ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ । ବହୁତ କଷ୍ଟରେ, ଦେହ ଜଳିଯାଇ, ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ । ଏହା ପରେ, ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚେ, ଯେଉଁଠାରେ ଢେର ସିତଳ ପାଣି ଓ ଶିତଳ ଛାୟା ଥାଏ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପୀ ଜୀବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ମଧୁର ଆହାର ପାଆନ୍ତି । ଏହା ପରେ ଏକ ଶୂଳବହ ପାହାଡ଼ ଆସେ, ଯାହାର ଉଚ୍ଚତା ଶତ ଯୋଜନା । ସେଠାରେ ମେଘ ନିରନ୍ତର ବର୍ଷା କରେ, ଏବଂ ସେହି ବର୍ଷା ଉତ୍ତପ୍ତ ପାଣିର ହୁଏ । ଏଠାରେ ଏକ ଶୃଙ୍ଗାରକ ନାମକ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସବୁଝ ଘାସ ଓ ମୃଦୁ ଚରାଗାହ ଦେଖାଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି କେହି ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କାଟିଯାଏ, ସେଉଁଠି କୀଟ ପରି ପରିଣତି ହୁଏ । ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ପରେ ଆଉ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିଛି । ଏଠାରେ ମା, ବାପା, ପୁଅ, ଜଣେ ଜଣେ ପ୍ରିୟଜନମାନେ, ପୁନିପୁନି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି—"ହାୟ! ମୋତେ ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ, ଓ ପୁଅ!" ବୋଲି ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସ ଛାଡ଼ନ୍ତି । ଏଠାରେ ମୁଠି, କୋଡ଼ା, ଏବଂ ଦେହରେ ସାପ ରଖି ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ । ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ତାଙ୍କ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ପୁନିପୁନି ଘଟେ । ଚାରିପ୍ରକାର ପାପ ଅଛି, ଏବଂ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚମ ପାପ ଯୋଗ ହୁଏ । ଏହି ସମସ୍ତ ଆରମ୍ଭରେ, ଜୀବ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ପଥକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ । ତାପରେ ସେ ଜଡ଼ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରେ । ସଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ସଠି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ । ତା'ପରେ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହେଲେ, ସେ ପୁନି ସ୍ୱେଦଜ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ପ୍ରାଣୀ ହୁଏ । ଏହା ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଏ । ମାନବ ଜନ୍ମରେ ଏସି, ସେ ଶୂଦ୍ର ହୁଏ, ଯଦି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥାଏ, ସେ ଏହି ଦଶାରେ ରହିଥାଏ । ବୈଶ୍ୟ ରୂପରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ତାଠାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ । ଯଦି ମନ ଅଶିକ୍ଷିତ ଓ ବିକୃତ ଥାଏ, ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ କ୍ଷତି କରେ । ପୂର୍ବ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରେ । ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା, କଳା ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଥିବା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ, ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚୋରି କରିଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରୁଥିବା ପାପୀ ସମାନ ହୁଏ । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି କର୍ମ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଘର ଘର ଘୂରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ । ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥଳ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଢାକିଯାଏ, ଏବଂ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି । ଏହା ଦେଖି ଏକ ବିଶାଳ ଚିତ୍କାର ଉଠେ, "ହା-ହା" ଚିତ୍କାର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଓ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଏହି ଦଣ୍ଡବାହୀ ଓ ଦୂତମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ପ୍ରବଳ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଉଚିତ । ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ସଂସାର ଚକ୍ରର ନରକୀୟ ଦୁଃଖ ବିବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଥିବା ଏହି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ଦୁଇଶତ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ । ଏବେ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପରସ୍ପରରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ଦୂତମାନେ କହିଲେ, "ହେ ସ୍ୱାମୀ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ।" ଅନ୍ୟମାନେ, "ହେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ରୀମାନ୍, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ସେମାନେ ତାହା କରନ୍ତୁ," ଏହିପରି କହିଲେ । ଏହା ପରେ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, ସେଇ କଥା ଶୁଣି ରୂଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ନିକଟରେ ଏକ ଅକାର ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ । କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ ।