ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆମ୍ବ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମେଘର ଭଳି ତେଜରେ ମାନ୍ୟ। ଏହାକୁ ଯମଙ୍କର ଚୁଲି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ଗଭୀର ଏବଂ ତିନି ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ ଅଛି। ସେଠାରେ ହଜାର-ହଜାର ଏବଂ କୋଟି-କୋଟି ପିତୃଗଣ ଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମା ଚୁଲିର ଗଭୀର ଭିତରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ, ଏବଂ ଏହି ଦ୍ରୁତ ଧାରା ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଅତି କଠିନ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଏହି ମାର୍ଗ ଅନୁସାରେ ଏକ ଏକ କ୍ଷେତ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ହୁଏ। ସେଠାରେ ଦଶଟି କାଟା ଲତା ଓ ତେରଟି ଉବାଳୁଥିବା ଦଣ୍ଡ ପାତ୍ର ଅଛି। ସମସ୍ତଠାରେ ନିର୍ଦୟ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଭୟ ଲାଗେ, ଘୁରୁଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ଶୁଷ୍କ କୁଆଁ ଓ ଧୂଆଁ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମାକୁ ଉଲ୍ଟା କରାଯାଏ। ପୁଣି ଗୋଟିଏ ମଳର ଗଡ଼ାରେ ତାକୁ ଚର୍ବିର ଅଗ୍ନିରେ ସିଜାଯାଏ। ତିନି ଯୋଜନାର ମଧ୍ୟରେ ସାତଟି ପ୍ରକାରର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅଛି। ଏହି ସବୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦହୁଛି ଓ ଅଚେତନ ହୋଇ, ସେ ଶିତଳ ଜଳ ଓ ଶିତଳ ଉଦ୍ୟାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀକୁ ପହଞ୍ଚେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପୀମାନେ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ଜିନିଷ ପାଆନ୍ତି। ଏହା ପରେ ଏକ ଶୂଳବହା ପାହାଡ଼ ଆସେ, ଯାହା ଶତ ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ। ସେଠାରେ ମେଘ ଝରେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସଦା ଉବାଳୁଥିବା ଜଳ ପଡ଼େ। ଏଠାରେ ଶୃଙ୍ଗାରକ ନାମକ ଏକ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସବୁଜ ଘାସ ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଅସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କାଟିଯାଏ, ସେମାନେ କୀଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହା ପରେ ଆଉ ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆସେ, ଯାହା ଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ମା, ବାପା, ପୁଅ, ଜନାନୀ ଓ ପ୍ରିୟଜନମାନେ, ପୁଣିପୁଣି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି—"ହାୟ! ମୋତେ ବଞ୍ଚା, ବଞ୍ଚା, ଓ ପୁଅ!"—ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ମୁଠି, ଚାବୁକ ଓ ସରୀସୃପ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ। ଏହିପରି ନିଜର କର୍ମ ବାରମ୍ବାର ଅନୁଭବ କରିଥାଏ। ଚାରିଟି ପାପ ଅଛି, ଏବଂ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚମ ଯୋଗ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଆରମ୍ଭରେ, ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣି ଜଡ଼ ଜନ୍ମରେ ମଣିଷ ହୁଏ। ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଷଷ୍ଟି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହେଲେ, ସେ ପୁଣି ସ୍ବେଦଜ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଏ। ମଣିଷ ଜନ୍ମରେ, ସେ ଶୂଦ୍ର ହୋଇଥାଏ; ଯଦି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହେ, ସେ ଏହିଠି ରହିଯାଏ। ବୈଶ୍ୟ ଠାରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ତାଠାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇଯାଏ। ମନ ଅଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ, ସେ ନିଜକୁ ହାନି କରେ। ପୂର୍ବ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉପଜିତ ମଣିଷ ଏହା ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ମଦ୍ୟପ, କଳା ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଥିବା, ଓ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ, ସେମାନେ ଅପବିତ୍ର। ସୁନା ଚୋର କରୁଥିବା ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ସମାନ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କର୍ମ ରହିଥାଏ, ସେଠି ପ୍ରେତ ଗୃହରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପୃଷ୍ଠ ଢାକିଯାଏ, ଏବଂ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର ଉଠେ, 'ହା-ହା' ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଏ। ଲୋହାର ରଡ୍ ଓ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ଦିଆଯାଏ।