ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁନାପୁନି ଶୁଣାଇଲେ। ଏପରି ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହଜାର ହଜାର ଜଣେ ନାରୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ନାରୀ କହିଲେ, “ତୁମେ କାହିଁକି ପୁନାପୁନି ଚିତ୍କାର କରୁଛ, ଅପବିତ୍ର ଜନ୍ମର ନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରୁଛ?” ତାହାପରେ ସେ କହିଲେ, “ପାପୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦଶଗୁଣା ଭାବରେ ପୁନାପୁନି ଟାଣି ନେବି।” “ପାପୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡିବି ନାହିଁ; ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁହଁ ଦେଇବି ନାହିଁ, ପ୍ରକୃତରେ ଭ୍ରାନ୍ତ ହେବା ଏକ ମୂଢ଼।” “ପାପୀ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡିବି ନାହିଁ, ଅଧର୍ମର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଏକ ଅପରାଧୀ।” ଗୋପାଳମାନେ ଲାଠି ଦେଇ ଗୋଧିକୁ ତାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ପରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନାପୁନି ତାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ସେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ, କୁକୁର ଓ କାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଇଥିଲେ। ସେ ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି ପରି ଦେଖିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି ଓ ପୋଡ଼ି ଯାଇ, ସେମାନେ ପୁନି ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଏଠି କେହି କଟାଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ପୋଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ନିଜ ଜୀବନ ହରାଇବା ଭୟରେ ଅନେକ ଭାବରେ ମରିଯାଉଛନ୍ତି। ଅସିତାଳବନର ଦ୍ୱାରରେ ବଡ଼ ରଥଯୋଧାମାନେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ଉଭା ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଥିଲେ, “ଅପକର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ଧର୍ମର ସେତୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ—” ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏଠି ଲୋହା ଚୁଞ୍ଚା ଥିବା ପକ୍ଷୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବାଘ ରହିଛନ୍ତି। ଏଠି ଅନେକ କ୍ରୋଧିତ ଓ ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭକ୍ଷିତ କରୁଛନ୍ତି। ଅସିତାଳବନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏଠି ଅନେକ ଦୁଃଖ ରହିଛି—କେହି ତଳୱାର ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି, କେହି କଠୋର କାଣ୍ଟା ଉପରେ ଉତ୍ତଳ ହେଉଛନ୍ତି। ଏଠି ତଳା, ତାଳ, ଝିଲି, ନଦୀ ରହିଛି—ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ମାଂସ, କୀଟ ଓ ଅପବିତ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଠି ହଜାର ହଜାର ପାପୀ ମଧ୍ୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଅସ୍ଥି ଓ ପଥରର ବର୍ଷା, ରକ୍ତର ମେଘ ଦେଖାଯାଉଛି। ଏଠି ଦୌଡ଼ିବା ଓ ପହଁବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ‘ହା, ମୁଁ ମରିଯାଇଛି!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦିଗ ତାଙ୍କର କାନ୍ଦା ଓ ବିଳାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି। କେହି ମୋଟା ଦୂର୍ବଳ ଦଢ଼ିରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଛନ୍ତି, କେହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି, ଯାହା ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଇଯିବ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଚକ୍ରର ବିବରଣା ଅନୁଷ୍ଠିତ ଶ୍ରୀ ଵରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଶତ ନବତି ନବଂ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ। ପୁନି, ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ତାପିତ ଓ ଅତି ତାପିତ, ମହାରୌରବ ଓ ରୌରବ ନରକ। ଏଠି ଅନ୍ଧକାର ନରକ ଅଛି ଓ ତାପେ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର ନରକ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ପ୍ରଥମ ନରକରେ ଏକ ଅନ୍ଧକାର ଅଛି, ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଦୁଇ ଗୁଣା ଅନ୍ଧକାର ଅଛି। ପଞ୍ଚମ ନରକରେ ପାଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅଛି, ଷଷ୍ଠ ନରକରେ ଛଅ ଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅଛି। ଏଠି ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ପରଲୋକଗତ ଜୀବ ଏହି ନଗରକୁ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି। ଏଠି କେବଳ ଦୁଃଖ ଅଛି, କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ଦୁଃଖ ଉପରେ ଆଉ ଦୁଃଖ ଯୋଗ ହୁଏ। ଏଠି ମୃତମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯମଦୂତମାନେ ଏଠି ଦୁର୍ଲଭ। ସେଠି କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଭୂମି ତିକ୍ତ ଓ ତାପିତ ଲୋହାର କାଣ୍ଟାରେ ଆଛି। ଏଠି ଖାଇବାର ଭୟଙ୍କର ଭାବ ଓ ପିବାକୁ ଅତି ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ରହିଛି। କେଉଁଠି ଜଳ ପିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଝିଲିକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ପିବାକୁ ଚାହିଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଝିଲିକୁ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି। ତାହାପରେ ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ରନ୍ଧା ମାଂସ ଆଣି ଦେଇଥାନ୍ତି।